Vrijheid, kan dat ook je ambitie zijn?

Dat er meer mensen zijn die na hun studie niet precies weten wat ze willen en waar hun ambities liggen, is me duidelijk. In Berlijn ontmoette ik Amber. Zij heeft een belangrijke stap in haar leven gezet, ze heeft namelijk haar baan opgezegd en duikt in het diepe en schreef daar een tijd geleden al over. Ze neemt ons de komende tijd verder mee in haar avontuur.

Vandaag lees je deel 2 van Ambers’ verhaal. Over vrijheid en ambitie; kan vrijheid ook een ambitie zijn?

Amber

Toen ik als 18-jarige spring in ‘t veld naar de universiteit ging, was ik ervan overtuigd binnen 4 jaar een bachelor en master diploma op zak te hebben. Zo ging dat toch immers? Nooit problemen gehad op school, zelfs behoorlijk wat minder uitgevreten dan de bedoeling was en alsnog met gemak geslaagd. Zoals zovelen van mijn leeftijd ging ik verder met de ‘logische volgende stap in mijn leven’; studeren.

30140_119716134727506_6258302_nHoeveel er veranderde in die 4 jaren die volgden op mijn eerste studiedag, kan ik nu, bijna precies 10 jaar verder, niet eens meer precies zeggen. Alles. Alles veranderde. Ik ging op mezelf wonen. Kreeg nieuwe vrienden. Ging voor het eerst in mijn leven praten met mensen die ouder waren dan ik en geen vrienden waren van mijn ouders. Vooral dat was belangrijk, denk ik nu. Ik ging steeds meer beseffen dat er geen ‘logische volgende stap’ bestaat, omdat het aan jou is om te beslissen wat je gaat doen. Of dat nou jongleren in het circus of een medicijnen studie van 10+ jaar is. Soms wou ik dat ik dat veel eerder had geleerd en écht was gaan jongleren in een circus. Ik geloof dat dit het moment is waarop we werkelijk onze eigen ambities ontwikkelen.

Dat het helemaal niet zeker is dat je dan ook meteen precies weet wat je gaat en/of wil doen, komt vrij duidelijk naar voren in mijn beslissingen vanaf ongeveer halverwege een bachelor kunstgeschiedenis waar ik doorheen had moeten vliegen. Ik kreeg vrienden die als een slingerende rode draad om de ‘normale’ rechte lijn heen kronkelden, kwam er zelf achter hoe leuk ik het eigenlijk vond om gewoon achter een bar te staan en ik ging reizen… Bestemmingen binnen Europa waren meer dan interessant genoeg om colleges, tentamens en deadlines voor te negeren. En dus had ik, voorspelbaar genoeg, na 4 jaar geen master diploma, maar wel eindelijk een bachelor.

Niet verder studeren was een keuze waar ik heel bewust voor ging op dat moment. Mijn eerste eigen keuze. Als ik er nu op terug kijk een simpele, maar op dat moment een grote, stap. Ik ging backpacken in de Verenigde Staten en werkte een jaar fulltime achter de bar van een Ierse pub. Daarna zou ik mijn master doen. Beloofd… Tot er grotere plannen opborrelden tussen mij en een vriendin. We wilden toch de wereld zien? Dingen doen die misschien niet iedereen bedenkt en onze horizon verbreden. Een mening kunnen vormen gebaseerd op je eigen ervaringen, niet op wat je leest, of hoort, of ziet op een televisiescherm. En dus vertrokken we begin 2010 met een one-way ticket naar Istanbul, naar het Midden Oosten, om te gaan couch-surfen. Beteuterde ouders achterlatend op Schiphol, met de belofte minstens om de paar dagen contact te houden.

Onze reis bracht ons op plekken waar we nog nooit eerder van gehoord hadden. We sliepen alleen maar bij locals en 30140_119729041392882_2047730_ngingen af op hun advies als we verder trokken naar een volgende plaats. Van Istanbul tuften we met nachtbussen heel Turkije door naar het meest oostelijke puntje, vanaf waar we de wondere wereld van Syrië in wervelden. Toen nog begaanbaar, maar al vol met corruptie en een onderdrukte bevolking. Na Syrië hobbelden we vrolijk verder in aftandse busjes door Jordanië, Libanon, Israël, Palestina en Egypte, van waar we naar de Verenigde Arabische Emiraten vlogen, een langer dan verwachte tussenstop maakten in Oman en uiteindelijk doorvliegen naar India, Maleisië en Thailand.

Na 12 landen hadden we bij meer dan 60 verschillende mensen gelogeerd, hetzelfde aantal keren over onze eigen levens verteld en minstens driedubbel zoveel levensverhalen terug gekregen. Ik heb nooit van mijn leven zoveel geleerd als toen. Praten met mensen wiens levens zo anders waren dan die van ons, zorgde voor een aantal ‘eye-openers’ uit de categorie waarvan ik tot dan toe betwijfelde dat ze werkelijk bestaan. Met 1001 verhalen over een reis van 6 maanden kwamen we terug in Nederland, met één besef dat overal bovenuit torende; ik wil niet meer leven zoals ik leefde. Niet meer constant achter verwachtingen aan rennen. Niet meer racen tegen de klok, maar genieten van iedere minuut, want we hebben het zo goed.

Terug in de oude, bekende omgeving, was het al gauw moeilijk hieraan vast te blijven houden en verviel ik terug in patronen waar ik niet meer gelukkig van werd. Ik begon anderhalf jaar later dan verwacht toch aan mijn master, rondde hem af, ontmoette nieuwe gezellige mensen, deed een leuke stage en ontmoette mijn huidige vriend, maar kreeg het nooit meer voor elkaar echt te aarden in Amsterdam. Sindsdien heb ik huizen en banen opgegeven, familie en vrienden achtergelaten. Iedere keer als ik voor vrijheid kies, voelt het goed. Ik weet niet of ik dichterbij mijn doel kom. Als ik heel eerlijk ben weet ik niet eens wat mijn doel überhaupt is. Misschien is vrijheid zelf wel helemaal niet zo’n slechte ambitie. Misschien ga ik dan tóch nog jongleren in een circus…

—-

Ik vind Ambers’ verhaal heel inspirerend en zou willen dat een deel van haar lef en avontuurzucht had.  Ik denk dat vrijheid heel goed een ambitie kan zijn, alleen is het niet een ambitie die door ‘de maatschappij’ makkelijk zal worden geaccepteerd. Volgens mij heb je een sterke persoonlijkheid nodig om deze ambitie vast te houden – want hij is juist zo mooi. Wat jij?





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

7 Comments

  1. Vrijheid is absoluut een ambitie. Het is zelfs één van mijn belangrijkste. Vrijheid om te doen wat ik wil, waar ik gelukkig van word. Dan valt de rest daaromheen op zijn plaats. Ik zou ook nooit meer in vast dienstverband kunnen werken, en hoewel ik dan stukken meer zou verdienen, ben ik liever arm en vrij :-)

  2. Mooi stuk! Het zet zeker aan tot denken.. We proberen altijd maar aan die verwachtingen te voldoen en denken veel minder na over wat we zélf willen. Knap van Amber dat ze deze stappen heeft durven zetten!

  3. Wauw, wat een prachtig avontuur! En zeker weten, dit is vrijheid, wat heerlijk! Zo goed om te kiezen voor wat jou gelukkig maakt. Ik kan me wel eens ergeren aan de mensen die zeggen ‘ga je alweer op reis?’ Maar toch kan niks op tegen het moment dat ik weer een nieuwe stad of natuurpark mag ontdekken. Het maakt me zo happy. Dus het is me waard, absoluut!

  4. Wat mooi geschreven! Volgens mij is ambitie datgeen achterna jagen wat jou gelukkig maakt en daar kan dus alles onder vallen. Stil op de bank zitten de hele dag, maar ook het vinden en nazoeken van de vrijheid.

Laat een reactie achter bij Explorista Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *