Vliegangst

homealonewithabigscream

Alle stukken over sterke mensen en living up to your full potential ten spijt kostte het mij tot ver in mijn twintiger jaren om tot de realisatie te komen dat het toegeven van je eigen zwakheden ook een tegen van kracht is. Let me explain…

Jaren vloog ik op een combinatie van valeriaan, johannesbloesem, nachtjes van nauwelijks 1 uur slaap en voor de zekerheid een lege maag. Deal with it, dacht ik. Dit gaat niet veranderen. Een vliegtuig is het veiligste vervoersmiddel dat we hebben. Vliegen kan ook leuk zijn, ik schreef er al eens over. Maar dat tegen mezelf zeggen helpt vaak niet. Het knaagde aan me. Wat ben ik een slapjanus. Waar is mijn rationaliteit gebleven? Het is juist belangrijk ook toe te kunnen geven dat je ergens niet zo goed in bent. Nou, dat heb ik duidelijk met vliegen.

Deze afgelopen vlucht van Amsterdam naar Berlijn was de druppel. Van de ene vliegangst (heenreis) vloog ik (pun intended) in de volgende (terugvlucht 48 uur later). In het vliegtuig op de terugreis borrelde de spanning zo hoog op dat ik weer naar buiten wilde rennen. Ik gooide mijn stoelriem los en stampte al rillend en bevend naar voren. Twee stewardessen keken me enigszins verbaasd aan. “Eh ja, het zit dus zo, ik heb vliegangst… Kunnen jullie daar wat mee?”

Spreekwoordelijk brak de lucht open en schenen heldere zonnestralen me tegemoet. Alleen al dat durven zeggen, durven toegeven in plaats van vechten, hielp. Natuurlijk was ik niet de eerste en (helaas) natuurlijk hebben ook stewardessen geen wonderpil die je voor de duur van de vlucht naar een of ander tropisch strand met je voetjes in het zand brengt (zonder te hoeven vliegen). Nee. Wat had ik eigenlijk verwacht? Ik wilde vooral niet alleen zijn.

De stewardessen beloofden me extra praatjes te komen maken tijdens de 1 uur durende vlucht (boo-hoo, het stijgen en dalen kan je dan helaas alsnog niet overslaan). Ze vertelden me over de stichting Valk, waar ze veel goede ervaringsverhalen over hadden gehoord. Dat ze ook korte cursussen aanbieden om van je vliegangst af te komen ( ik dacht meteen ha – wat te doen tijdens mijn vakantie in Nederland!). De stewardessen bleven me toelachen en bemoedigende woorden toespreken. Hun gezichten waren zo een en al rust dat ik mezelf ook tot rust kon manen. Niemand ziet er zo uit als ze de dood in de ogen kijken. Zeker niet als ze dat meerdere keren per dag doen (eh duh, totaal gebrek aan rimpels). En na afloop, boden ze me aan, zou ik een bezoek mogen brengen aan de cockpit. Dat kon helaas niet tijdens het vliegen. Of dat geen probleem was. Waarop ik mijn zenuwachtige hyena lach ten gehoren bracht en vriendelijk vertelde dat ik dat ook absoluut niet zou willen. Over de dood in de ogen kijken gesproken, no thanks.

Terug in mijn stoel. We gaan de lucht in. Ik zit economy comfort aan het gangpad (en nee die upgrade had ik al gekregen voor het vliegangst verhaal, geen chantagemateriaal hier dus). Ik hou mijn blik naar binnen gericht. Om precies te zijn op deze blog die ik schreef met de hand (nog steeds…). Strak concentreren zoals ik dat het laatste gedaan heb bij mijn European Human Rights tentamen, de laatste voor mijn afstuderen. Wat hing daar veel van af. Mindfullness +1000 aan het werk.

De stewardessen komen regelmatig langslopen. Ze komen naast me zitten en vragen me zachtjes hoe het gaat. Wat ik aan het doen ben, welk boek ik lees (zelfs daar heb ik tijd voor, productief uurtje!). Bovendien wint mijn innerlijke nerd het gedurende de vlucht regelmatig van mijn haas-in-de-koplampen alter ego. Wat wil ik straks allemaal weten als ik in die cockpit sta? Hoe werken al die knopjes? Zou een undercover journalist zich ook zo voelen, zo van ‘ik doe alsof ik vliegangst heb dan mag ik als schrijver op zoek naar een onderwerp vast in de cockpit allemaal vragen komen stellen’. Was het maar waar. Ik gok dat zo iemand toch met minder erge zweethandjes in een vliegtuigstoel zit. Maar toch, de gedachte sleept me weer door een paar minuten heen.

Wielen aan de grond en ik leef nog. Jeetje. De tijd vloog. Ik ben redelijk rustig en merk dat mijn ademhaling normaal is. Het is een wonder. De stewardessen lachen naar me. “Kom maar naar voren, ja zij ja, zij mag even een bezoek brengen aan de piloten.” Onhandig baan ik me met mijn tassen een weg door de kudde passagiers. Ik wring me de cockpit in (behoorlijk krappe ruimte zeg!). De co-piloot en een piloot in opleiding zitten er nog. De co-piloot volgt de opleiding tot gezagvoerder en legt me uit hoe intensief dat is. Bij gebrek aan notitieblok op dat moment weet ik niet precies meer hoe intensief, maar iets met mondelinge tentamens van 6 uur en dagenlang in een simulator doorbrengen. Ze leggen me uit dat er van alle systemen 3 zijn, ter back-up. Dat ze altijd om onweersbuien heen zullen vliegen. Dat ze op de radar hun eigen positie zien en die van al het andere vliegverkeer. Dat er geen ego is in de cockpit. De mens is de zwakste schakel in het technische wonder dat een vliegtuig heet. Die moet dus ten alle tijden perfect getraind zijn en ondersteuning hebben van een extra paar ogen. Iedere piloot krijgt drie keer per jaar opnieuw alle examens voorgelegd. Met de scherpte van piloten zit het dus wel goed. Ben ik even blij dat die regel er niet is voor doorsnee universitaire studies.

Ineens ontstaat er commotie om me heen. Blijken we met bussen naar de terminal te worden gebracht. Ik mag die bus niet missen. De behulpzame stewardessen lopen met me mee. Ze wensen me een fijne dag. Half struikelend loop ik de trap af en spring de bus in. We rijden weg en ik zie het vliegtuig uit het zicht verdwijnen. Wacht, heb ik nou al gevlogen? Ik ben niet helemaal plakkerig van het angstzweet? Say What?

Moraal van het verhaal: heb je last van vliegangst? Deel dat met het kabine-personeel, zeker als je alleen vliegt. Maakt het hele gebeuren vast een stukje aangenamer (plus ik kan beamen dat een kijkje in de cockpit nemen leerzaam en leuk is).





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

8 Comments

  1. Ik heb pas één keer gevlogen en dat ging zonder ‘problemen’. Gezonde zenuwen en geen angst. Goed van je dat je er voor uit bent gekomen. Hopelijk geeft het ook de volgende keer/keren wat meer rust.

  2. Ik heb ook vliegangst. Het is te zeggen: claustrofobie en daardoor durf ik niet vliegen. Knap dat je toch vliegt, want ik zie mezelf echt niet in een vliegtuig kruipen.

  3. Wat fijn dat je zo gesteund bent door de stewardessen enzo! Geweldig om te lezen. En het verhaal helpt mij ook beetje haha! Ik heb geen vliegangst maar een beetje extra vertrouwen kan geen kwaad;)

  4. Wat een fijn verhaal! Vond vliegen ook heel erg en nu moet ik in het najaar 14 uur! Kan er nu al soms niet door slapen :( jouw verhaal helpt mij ook al een beetje, bedankt! Ga dit zeker onthouden en ik heb nog mooi een tijdje voor die cursus. Checkt nu.

  5. Wauwwww, wat een onwijs lief personeel trof je! Wat fijn dat ze het zo goed oppakten en je door de vlucht heen hielpen. Dat helpt je vast weer bij een volgende vlucht. En zo word je angst vast ook minder. Tof ook, de cockpit zien. Kan je die maar weer afstrepen van je lijstje, coooool!

  6. Wat goed dat je het gemeld hebt. Wat een fijn personeel!
    Ik had nooit last van vliegangst, maar ik merk wel dat ik hoe meer ik vlieg ik me onbehaaglijker lijk te gaan voelen. Beetje omgekeerd dus haha.

Laat een reactie achter bij Wendy Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *