Truth is stranger than fiction

index

De cover sprak me aan. Ik had de titel van het boek nog niet gelezen, maar haar gele jas en ietwat sullige houding deden me iets. “The opposite of loneliness”. De titel sprong van de cover af en zette zich schrap in mijn hoofd. Om mee te tollen met andere shrapnel uit mijn leven. Alleen al met die vier woorden kan ik dagen vooruit. Het tegenovergestelde van eenzaamheid, ja, wat is dat?

Nu ik weet wie zij is en hoe het boek tot stand is gekomen, nu ik wat meer dan die vier woorden heb gelezen die uit haar pen vloeiden, durf ik zelf geen vinger meer op mijn toetsenbord te leggen. Bijna dan, hè. En het boek durf ik verder ook niet meer in te zien.

Het leven loopt zo gek. Wat is gek? Zoals Mark Twain het zo mooi verwoordde:

‘Truth is stranger than fiction’

Ja, het leven is apart. Het leven loopt niet zoals je het bedenkt. Want zo gek als het loopt, zo kan je dat als mens niet verzinnen. Dat is het mooie er aan. Dat is het harde er aan en soms het verdrietige. Je kunt nog al die dromen en wensen hebben, het plaatje voor jezelf helemaal uitgetekend hebben. Met een knip van de vinger is alles anders.

Mensen hebben een bijzondere flexibiliteit in zich. Op momenten dat het leven je om de oren slaat zie jij dat zelf niet meer, de oogkleppen gaan op en we richten ons op een ding. Blijven drijven. We klimmen er bovenop. Linksom of rechtsom is er een manier waarop jij omgaat met wat je overkomt. Het hoeft niet vol liefde, het hoeft niet van harte, je hoeft niet te ‘genieten van de kleine dingen’ maar je komt weer boven. De littekens draag je mee en hoef je niet te verbergen. We hebben ze allemaal. Het leven is als een oerwoud waar we ons met blote armen doorheen moeten slaan. Zonder stok en onder de schrammen. Die schrammen tekenen ons als individuen.

Daar denk ik aan als ik nu denk aan de ouders van het meisje op die cover. Aan haar vriend, pijn in mijn maag. Hij zat naast haar. Hij zat naast haar. Hij klimt, zij klimmen. Ze brachten een boek uit met alles wat zij schreef. De harde schijf gered uit het autowrak. Ze was 22, net geen tiener meer. Maar ze schreef alsof ze alle oerwouden in het leven al had doortrokken.

Ik schrijf dapper over de waarheid die gekker is dan fictie. Over de flexibiliteit en de oerwouden, maar zelf durf ik dit boek (nog) niet te lezen. Als ik de reviews mag geloven lijkt het ‘real-life foreshadowing’ en is het magistraal voor iemand die nog zo aan de start van haar carrière stond. Het boek zit al in mijn winkelwagentje, virtueel. Ik druk nog wel op ‘bestel’. Later.

 

 

 





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

6 Comments

  1. Wat heb je dit prachtig geschreven. Ik ben heel benieuwd naar het boek zelf geworden, stiekem, hoe treurig het ook is.

  2. “Dat is het mooie eraan”. Pfoe, mooi geschreven weer Anne. Ik ben blij dat ik niet de enige ben die soms boeken niet durft te lezen. Lijkt me een heftig boek inderdaad.

  3. Wat heb je dit prachtig verwoord! Nooit echt stoppen met schrijven hoor, het is fantastisch om te zien (lezen) hoe je schrijfstijl veranderd en gegroeid is de afgelopen tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *