Angst met een grote A

Het is een continue stem in mijn hoofd. Een worsteling, niet met een duiveltje, of een ander persoon. Een gevecht met mij. Ik ben niet gek. Mijn hoofd werkt anders. Niet dat van de meeste anderen. Dat maakt mij mijzelf. Dat ik hier over schrijf is niet om lekker labeltjes te plakken. Ik geloof in openheid en de genezende kracht die dat kan hebben. Als je naast je angst ook jezelf en wie jij bent moet tegenwerken, is de strijd namelijk nog moeilijker te winnen.

large

Er zijn in onze maatschappij menselijke problemen waar we openlijker over beginnen te praten. Of tenminste, het debat af en toe aan proberen te zwengelen. Neem bijvoorbeeld de manier waarop Gala Darling schrijft over een eetstoornis. Om zo te laten zien dat mensen die hier last van hebben, écht last hebben. Dat het geen aanstellerij is of iets dat zomaar over kan gaan. Dat je mensen met een dergelijk probleem serieus moet nemen, niet aan kunt komen met ‘het komt wel goed’, of ‘dat gaat wel weer over’. Of neem deze TED talk van Andrew Solomon over depressie. Waarom is dat zo onbespreekbaar? Ik vind het mooie voorbeelden van de openheid, die erg gewenst is.

Ik had jaren geleden voor het eerst te maken met Angst met een grote a. In die mate dat ik niet meer normaal kon functioneren in het dagelijks leven. Zoiets is heel ingrijpend en bepalend voor je persoonlijkheid en je toekomst. Vele uren therapie boden redelijke uitkomst. Tenminste, om er voor te zorgen dat ik nu (normaal) leef. Heel normaal zelfs. Zo normaal, dat mensen die mij nog niet lang kennen niet eens weten wat ik bij mij draag. En ik vind dat prima. Deels vanuit het idee dat ik niet het hele verhaal opnieuw wil vertellen maar deels ook uit een zeker soort schaamte.

Wat ik wil is dat het stigma op, of de schijnbare onmogelijkheid te praten over, angst, ook vermindert. Angst is nu iets voor mietjes. Voor aanstellers. Voor mensen die gek zijn en psychiatrische hulp nodig hebben. Het is heel zwart-wit. Je hebt last van een stoornis, of er is niets met je aan de hand. Wat zou ik dat idee graag uit de wereld helpen.

Mijn angst is altijd bij me. Ze zingt achterin mijn hoofd. Aangevoerd door mijzelf. Ze heeft een knus plekje gevonden, in de kamer die ik bouwde, waar ze tekeer kan gaan. Ik heb er isolatiemateriaal geïnstalleerd, zodat ik haar niet kan horen gillen. Het is een zacht gezoem geworden, dat is wat blijft. Dag in dag uit. Af en toe breekt ze de deur open. Dan is ze als een inktvlek meteen overal. Is het krijsen oorverdovend. Verblindend ook, de omgeving om mij heen kan ik niet meer zuiver waarnemen. Ik haal het grove geschut tevoorschijn en schakel hulplijnen in. Samen bedwingen we haar, sturen haar terug naar die kamer. Dan is het weer goed.

Diepe angst zoals degene die je ervaart wanneer je last hebt van een (gegeneraliseerde) angststoornis is geen grapje. Toch is er continue een aarzeling om het op te brengen. Een ander soort angst steekt de kop op. Die om niet aan een baan te kunnen komen, toekomstige werkgevers voor het hoofd te stoten, status te verliezen, vrienden af te schrikken. Mensen die zulke diepe dalen kennen en er uiteindelijk mee om leren gaan, of ondanks de angst doorleven, zijn in mijn ogen sterke mensen. Voor mij voelde praten over mijn angst niet als gezichtsverlies. Maar over de opmerkingen die het me opleverde kan ik mij nog steeds verbazen. Dat het zo ‘bijzonder’ was dat ik er over sprak terwijl ik er nog middenin zat. Of dat ze ‘nog nooit iemand zo open er over hadden horen spreken’. Waarom eigenlijk niet?

Ik zou willen dat het stigma op praten over angst, over worstelingen in het algemeen, zou verdwijnen. Zodat we allemaal onszelf kunnen zijn en niet nog eens een extra kamertje in ons hoofd hoeven te bouwen voor onze ware ik. Zodat ook zij monddood wordt gemaakt. Wat blijft er dan nog over? In Nederland zijn er meer dan een miljoen mensen die rondlopen met een angststoornis. Laten we ons er op richten om iedereen de gelegenheid te bieden een kamertje in het hoofd te bouwen. Een waar de angst tot rust kan komen zonder dat we haar keer op keer venijnig neersabelen. Daar is niemand mee geholpen.

De comments staan open voor discussie :-)





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

20 Comments

  1. Dapper en mooi geschreven. Ik ben het met je eens, maar… maar… Het stigma werkt ook bij mijzelf door. Ik heb zelf een depressie overwonnen en zou zó, zó ontzettend graag willen dat de buitenwereld beter begrijpt wat het is en hoe het werkt (en bijvoorbeeld niet zo gemakzuchtig strooit met ‘ik word echt depressief van dit koude weer’, bijvoorbeeld). En toch ben ik huiverig om er iets over te zeggen als het ter sprake komt. Bij nieuwe kennissen, nieuwe collega’s, een nieuwe werkgever, denk ik toch snel ‘dat gaat ze niks aan’. Terwijl ik juist zo graag ambassadeur zou willen zijn voor de sterke en wijze mensen die hun ziekte hebben overwonnen en daar een veel eerlijker, menselijker en mooier persoon van zijn geworden. Je blogpost is een mooi begin in ieder geval!

    • Dan denk ik dat ik persoonlijk ook nog eens aan zou lopen tegen de angst dat een nieuwe werkgever (die je noemt) denkt ‘Oh, dat moeten we niet hebben, straks komen er problemen’ in plaats van te zien wat je allemaal in huis hebt als je met zoiets hebt leren leven. Ik merk dat tenminste wel bij mijn beperking, te snel bang zijn dat ze me daarom niet willen. En die spagaat: om zulke vooroordelen weg te nemen moet ik eerlijk zijn, maar ik zie op tegen dat eerlijk zijn dóór de vooroordelen.

  2. Jeetje, open & eerlijk. Ik denk dat veel mensen vooral niet zo goed weten hoe ze erop moeten reageren en daarmee helaas vaak een niet zo passende reactie geven. Al realiseer ik me dat mijn reactie hier net zo begint, maar toch… ♥!

  3. Mooi geschreven! Ik ben het helemaal met je eens. Ik heb een depressie gehad en merkte dat daar zo’n groot taboe op ligt. Mensen vinden al snel dat je je aanstelt, of dat je gek bent. En dat is heel jammer, want er open over zijn en er over praten kan juist veel helpen.

  4. Anne, wat mooi geschreven. En ja, ook ik vind het knap dat je er zo over kunt praten. Het is vooral heel jammer dat sommige onderwerpen nog steeds niet bespreekbaar zijn, omdat gesprekken dan te heftig kunnen worden, omdat het een ‘persoonlijk’ dingetje is terwijl juist die onderwerpen vaak (of in ieder geval bij bepaalde momenten) dat geen zijn wat de persoon in kwestie op dat moment vooral mee bezig is. Dat ophouden van schijn, het zelf op lossen omdat het iets zou moeten zijn waar je het niet over hoort te hebben, daar moet wat aan gedaan worden. Het moet mogelijk worden om kenbaar te maken wat er in je omgaat, wat bij jou als persoon hoort, zonder dat je er scheve blikken door krijgt. Jarenlang heb ik er met mijn beste vriend tegenaan gelopen, gepusht om er maar over te praten omdat het ‘niet erg’ is, en ik merk dat hij er nog steeds maar bij een enkeling ruimte voor voelt om dat daadwerkelijk te doen. Logisch ook, maar het zou een hoop schelen als er iets meer algemene acceptatie is.

  5. Ik vind het heel erg goed van je en knap dat je erover praat! Het is zo stom dat er op zoveel problemen nog een taboe heerst, alsof je niet spoort als je last hebt van een angst- of eetstoornis. De reacties van sommige mensen zijn tenenkrommend; ze wuiven het weg of dramatiseren het juist. Een vriendin van me zit ook met wat problemen, en ze wordt totaal niet serieus genomen door haar vriendinnen van thuis. Daar kan ik zo boos om worden, want in plaats dat ze haar helpen, maken ze het misschien nog wel erger.

    Het is goed dat je erover schrijft, want met elk woord dat je erover praat, haal je een klein stukje taboe weg. :)

  6. Wauw, wat een goed onderwerp snij je aan. Knap geschreven. Ook ik herken me er deels in. Heb er geen hulp bij gehad, maar heb het alleen opgelost, uit schaamte. Als het niet goed met mij gaat, klapt dat kamertje dan ook direct open. Dan wil het even echt niet allemaal. Het blijft lastig, maar erover praten voelt niet alsof het ‘zomaar’ kan. En dat zou zeker zo moeten zijn. Maar helaas loop ik nog tegen meer taboe’s aan die het me mogelijk nóg lastiger maken. Chronisch ziek zijn en dat niet zien is ook onwijs moeilijk. Ik hoop dat jij je erdoor kunt slaan meid, sterkte!

  7. Onwijs goed én knap dat je open kaart speelt over dit onderwerp. Ik weet uit ervaring hoe lastig dit is, en hierdoor vind ik het makkelijker om het voor mij te houden. Om zelf te worstelen in dat kamertje omdat ik nu weet dat het zich allemaal in mij afspeelt. Niet de beste manier, maar nu het redelijk onder controle is is het goed te doen. Ik hoop dat jou kamertje op een gegeven moment gewoon heerlijk op slot kan!

  8. Heftig zeg. Je hebt het erg mooi beschreven vind ik. Ik herken er niet veel in maar ben het helemaal met je eens dat het goed is om dit soort dingen bespreekbaar te maken! Het is absoluut niks om je voor te schamen!

  9. Mooi geschreven. Ik denk sowieso dat we eens met zijn alle moeten stoppen om met alles maar te labelen. Druk; ADHD, boos, ODD, zwart wit denker; Borderline. In mijn geval was het; overwerkt; overspannen en het werd zelfs burnout genoemd. Ja, ik was heel moe. Nee, ik voelde me niet compleet opgebrand. Het is jammer dat je niet gewoon een dip of iets kan hebben, zonder dat er een label aan geplakt wordt. Openheid en erover bloggen, zoals jij doet, hoop ik dat mensen langzamerhand meer erover gaan praten, en daardoor het als ‘normaler’ gaan beschouwen, in plaats van alles maar te labelen in een ‘stoornis’

  10. Ik zag dit stuk al eerder voorbij komen in mijn Twitterlijn maar ik durfde nog niet helemaal te klikken omdat ik wist dat het herkenbaar zou zijn. Ik ben ook zo angstig :(, het komt in de buurt van GAD. Ik moet nog wat vertrouwen opbouwen volgens mij, dat het leven wél goed kan gaan. Als je heel veel narigheid meemaakt, is dat vertrouwen zoek of zo. Ik vind het in ieder geval heel erg goed dat je hier zo open over schrijft. You rock!

  11. Angst is groot en toch ongrijpbaar. Ik ga naar een speciale school (een gevolg van mijn eigen psychiatrische aandoening) en daar zie ik het veel. Het is moeilijk om te zien en tegelijk vind ik dat mensen die last hebben van Angst zoveel moed tonen. Ik heb er veel respect voor.

  12. Wauw, wat eerlijk. Heel knap.
    Ik denk dat het soms ook wel goed is dat je door schaamte/label-angst je eigen stoornissen ‘bij jezelf’ houdt. Ik ben zelf depressief geweest en niemand uit mijn huidige vriendinnenkring weet hiervan. Dat is heel wenselijk: ik probeer mezelf langer vrolijk te houden dan ik eigenlijk aan kan, en ik onderneem meer sociale activiteiten omdat dat is wat van mij verwacht wordt. Als iedereen wist dat het minder met me gaat, zou ik het er misschien de hele tijd over hebben, of juist thuis zitten… Twee dingen waardoor het niet (nog nooit) beter gaat (of is gegaan). Dat niemand het weet dwingt me om een leuk leven te hebben. En dat is goed, want van thuiszitten word ik niet vrolijk en van een verjaardag of drankje in de stad juist wel.
    Tegelijkertijd moet ik toegeven dat het soms heel chill zou zijn als ik tegen iemand kan zeggen, ‘ik voel me zo rot dat ik wil dat dit leven voorbij is’. Maar dat kan niet, want dan schrikt diegene zich helemaal rot. Zo is het nu eenmaal, je kunt niet én én hebben, denk ik dan maar. I’ve got to follow through on my own. If it doesn’t kill me… :)

  13. Hier één van die miljoen mensen ;)
    Eind 2012 is er bij mij een gegeneraliseerde angststoornis geconstateerd. Een constatering die ik niet verwachtte, omdat ik dacht dat er ADD vastgesteld zou worden. Toch zijn er sindsdien veel kwartjes gevallen en de therapie (cognitief) heeft me enorm geholpen. Ik noemde het altijd ‘Brainstormen over mezelf’.

    Vond de diagnose wel altijd heftiger klinken dan ik het ervoer, maar als ik jouw verhaal zo lees, zijn er gewoon echt meer gradaties en ben ik er ‘goed’ van afgekomen.

    Ik functioneer goed, mensen zien hooguit dat ik perfectionistisch ben (maar niet waardoor) en dat ik meer doemdenk. Voor de buitenwereld is er niets veranderd, buiten de mensen die dichtbij mij stonden en bovenal mezelf had ook niemand er last van. Ik ben nu vooral blij dat ik mezelf snap. Dat ik nu weet waarom ik soms zo handel of reageer als ik doe…

Laat een reactie achter bij Sonja Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *