Openheid in bloggen

Nogal een heikel onderwerp, dit. Iets waar menig blogger zich lang mee bezig kan houden. Hoe open kun je zijn op je blog? Misschien belangrijker, hoe open wil je zijn? Ja hoor, na bijna anderhalf jaar bloggen ben ik er geloof ik uit.

In het dagelijks leven,  in real life, ben ik erg open. Ik praat niet veel, maar heb wel mijn hart op mijn tong. Mensen die me pas kort kennen zijn daar vaak verbaasd over. Al sinds jonge leeftijd praat ik over bijna alles met bijna iedereen die ik regelmatig zie. Op mijn blog merk ik dezelfde tendens. Waarom niet gewoon eerlijk zijn over wie je bent?

P1030862

Ik twijfelde over openheid op mijn blog. Voor werkgevers, weet je wel. Of voor wildvreemde lurkers die mee willen kijken in je leven. En toen hoorde ik over de f*ck it methode. Dacht na over leven zoals je echt wilt leven. Kwam tot de kern, waarom laat ik anderen beslissen over mijn openheid? Want in deze discussie met mijzelf, was ik niet meer leidend. Wat werkgevers over mij konden vinden was dat geworden. Plus mijn lezers. Maar eigenlijk wil ik zelf leidend zijn. Het heft weer in eigen handen nemen.

Hoe dan? Door ook op mijn blog mijn hart op mijn tong te hebben. Mijn eigen weg te kiezen. Ik wil niet meer door anderen laten bepalen waar ik wel en niet over schrijf. Maar mijn eigen grenzen aangeven. Die grenzen definieer je in de loop der tijd. Zeker in het geval van bloggen zijn die niet per definitie aanwezig. Natuurlijk moet je er zorgvuldig over nadenken. Je opties afwegen. Maar waar bloggen vroeger begon als het bijhouden van een ‘online dagboek’, denk ik nog steeds dat het persoonlijke, eigene, aan zo’n plekje op het web, behouden moet blijven.

Nu hoef je niet direct je grootste hartsgeheimen het web op te slingeren. Maar je kunt best spreken over je onzekerheden, kwetsbaarheden. Die maken je sterk. Of over je twijfels en je foute keuzes. Mensen zijn niet perfect, waarom zou jij dan een netjes gepolijst beeld van jezelf moeten schapen? Juist deze elementen maken mensen boeiend. Ze maken dat ik hen wil leren kennen. Ik hoop dat mijn lezers dit met mij delen. Dat ze waarderen dat ik niet alleen schrijf over de torenhoge ‘ups’ in mijn leven. De school of life op een rationele manier benaderd. Het leven is niet mooi vanwege de ups, maar juist vanwege het hobbelige pad. Dus ik pleit voor openheid in bloggen. Dat maakt de blogwereld extra interessant.

Zo. Dat is er uit. Dan sluit ik af met een biecht: ik blog niet onder mijn volledige eigen voornaam. Als je me kent zegt de prominente portretfoto genoeg (HOE eng was het om die online te zetten, zo blij ben ik dat ik dat heb gedaan). Maar ik ben geloof ik de enige in Nederland die zo heet. Dan is je onvindbaarheid wel heul snel verdwenen… Geef me wat tijd en dan komt die ook online. Ik ben wie ik ben, dat wil ik niet langer onder een dikke sluier van zelfcensuur verbergen.

Wat is jouw mening over openheid in bloggen?





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

44 Comments

  1. Ik vind het heel moeilijk. Voornamelijk omdat ik bang ben dat toekomstige leerlingen het tegenkomen. Als ik dat ‘probleem’ niet zou hebben dan zou ik al veel opener bloggen.

  2. Open zijn, waarom niet. Maar laatst kwam ik een stukje tegen van iemand waardoor ik spontaan alle leuke dingen van haar blog ben vergeten. Sommige meningen en verhalen kun je misschien maar beter voor je houden, denk ik soms wel eens. Net als in het dagenlijks (real life) leven.

  3. Ik ben het met je eens :) Ik vind openheid ook heel erg belangrijk, ook om de reden dat ik dat in het dagelijks leven ook ben. Mensen kunnen niets van mij te weten komen wat je, als je me kent, niet ook zou kunnen weten. En dan vind ik het prima.

    • Volgens mij is dat standpunt een goede, je schrijft over dingen die mensen die je kennen toch al wel weten, en niet je allerdiepste hartsgeheimen :) Al is het met frustraties/verhalen over mensen uit je omgeving een stuk lastiger. Maar misschien is een blog dan ook wel niet de juiste plaats om over dat soort dingen te ventileren.

  4. Ik vind het zo’n lastig onderwerp. Komt vooral omdat ik een keer flink tegen de muur ben gelopen. Ik had een anonieme blog, schreef daar regelmatig bijzonder openhartig over mijn problemen met me voordoen terwijl ik helemaal niet zo was, vriendinnen die dingen eisten en verwachtingen die waren gesteld (lees: ik was 15 ofzo). Vervolgens zijn heel veel mensen daarachter gekomen en zijn met terugwerkende kracht nog verhaal wezen halen. Toen besloot ik eerst om op evahoefsloot.nl er wat voorzichtiger in te zijn, maar toch bleef het mijn manier om verhalen te vertellen dus die eerlijkheid kroop er snel weer in. Werd er weer door mensen op aan gesproken en nu worstel ik hier zo erg mee.
    Ik ben in het dagelijks leven een flapuit, niet snel, maar als je me leert kennen heb ik ook nul geheimen en schuw ik bijna geen onderwerp. Maar ik ben nog steeds behoorlijk bang dat als ik op mijn blog écht Eva ben, dat op korte termijn weer tegen me zal werken. Dus nu ben ik gewoon de helft, de ietwat onpersoonlijke helft. En ik werk er wel aan hoor.. Denk er vaak over na en schrijf vaak (concept)blogs met eerlijke onderwerpen, maar het publiceren blijft nog lastig.

    Zo. Tot zover mijn eerlijke (en openlijke), oh en veel te lange, reactie ;)

    • haha Eva! Dankje voor je uitgebreide verhaal. Ik kan me voorstellen dat zo’n ervaring niet echt ten goede komt van je openheid op je blog ja. Dat lijkt me ook drie keer niks. Veel van mijn vrienden weten ook niet van mijn blog, maar als ze dat wel zouden doen, tsja, dan heb je als schrijver wel een erg dikke huid nodig om tegen bepaalde opmerkingen te kunnen. Dat kan dan erg zwaar en niet leuk zijn.

      De balans vinden tussen openheid maar niet te open is super moeilijk, daar worstel ik ook nog wel mee hoor. Soms schrijf je dan zo’n heel concept uit en besluit je het later niet te schrijven. Open zijn om het open zijn is ook niet het doel. Je schrijft ook voor je plezier zo’n blog eh.

  5. Goede post Anne! Ik ben het helemaal met je eens. Die ‘fuck it’ mentaliteit. Ik ken zát mensen die mijn blog tegen me kunnen gebruiken als ze daar de kans voor krijgen. Maar wat gaan ze doen, over mijn ziekte praten? Dat maakt hun dan alleen maar zwak. Dus goed van je dat je lekker jezelf bent! Dat moet je ook lekker zijn! :)

    Liefs, Marjo

    • Ja precies, zo’n opvatting is soms zwaar om te hebben, maar volkomen terecht. Zwakke mensen die dat ‘tegen’ je gaan gebruiken. Proberen zo veel mogelijk je eigen ding te doen. In je eigen kracht te staan.

  6. Wauw te gek stuk! Dankjewel dat je dit met ons deelt, super goed juist en ik denk dat dat ook de kracht is van het bloggen. Niemand is perfect en alleen maar ups… zo werkt het helaas niet. En ik ben het er zeker mee eens dat je eigenheid de kracht vormt van bloggen, hoe hard de eerlijkheid soms ook aanvoelt. Het is in ieder geval wel de realiteit <3

  7. Het blijft een lastig onderwerp. Ik probeer wel heel open te bloggen, steeds meer ook, maar het blijft tot op een redelijk punt. Als het dingen zijn waarvan ik niet wil dat bepaalde mensen het lezen, dat post ik het niet. Als het iets is dat niet voor collega’s, kennissen, ouders bestemd is – dan post ik het niet. Dan zijn het dingen die meer voor mijn privedagboek bestemd zijn haha.

  8. Ik zet alles op mijn blog wat ik wil. Er is toch geen bewijs dat ie van mij is. En als mensen het tegen me willen gebruiken, nou ja, zelfs mijn meest beschamende geheimen zijn cooler dan de mensen die dat soort dingen doen.

  9. Goed dat je dit onderwerp aanhaalt! Ik gebruik op mijn blog mijn achternaam nuet. Op dit moment zit ik door een arbeidsconflict overspannen thuis. Ik zou hier best over willen schrijven maar juridisch kan dit niet..

  10. Moeilijk inderdaad, ik denk er ook dagelijks over na. Omdat ik zelf nog geen zekerheid heb – nog geen baan, nog geen toekomstvisie, besluit ik niet te persoonlijk te bloggen. Ik wil niet dat dat invloed heeft op mijn toekomst. Wel jammer, wellicht dat dat nog zal veranderen, maar voor nu wil ik vooral dingen delen met mensen die ik niet zo goed ken. Dat is makkelijker. Sinds mijn blog gevonden is, vind ik het een stuk enger om te bloggen. Open zijn tegen onbekende mensen vind ik makkelijk. Open zijn tegen de mensen die je kent.. Moeilijk. Ik wil het wel. Ooit misschien.

  11. Mooi stuk! Ik ben het met je eens! Ik zoek hier zelf mijn weg nog een beetje in, maar heb inderdaad heel duidelijk voor mezelf dat mijn blog een stukje van mijzelf is, mijn plekje op het web, en die mag ook uitstralen zoals ik ben. Dus dat probeer ik steeds meer te doen.
    That being said: ik gebruik niet graag mijn achternaam. Ook reacties bij anderen laat ik liever achter onder ‘Food Love and Happiness’. Hoewel niks geheim is en ze op mijn werk ook wel weten dat ik blog, vind ik het niet nodig dat alles wat ik zeg terug te vinden als je simpelweg mijn naam intypt.

  12. Heel boeiend onderwerp! Het is erg lastig om de grens te bepalen hoe ver je gaat met je persoonlijke gegevens. Op het internet is van alles te vinden en je wilt ook niet alles zo bloot gooien, dat maakt je ook kwetsbaar.

  13. Ik ben zelf geen blogger maar ik vind het altijd heel fijn om je blog te bezoeken, precies door wat je hierboven beschreven hebt. Je bent eerlijk en oprecht, daardoor kom je evenwichtig over en gewoon heel echt. Ik denk gewoon zoals je bent.. dat mis ik vaak bij andere bloggers. Het leven is niet altijd makkelijk. Mooi blogje en ga zo door! Liefs

    • oh dank je! Wat ontzettend leuk vind ik het om ook de mening van een niet-blogger te zien. Goed om te lezen dat die openheid positief overkomt. Als het leven alleen maar makkelijk zou zijn, zou het ook een stuk minder boeiend en leerzaam zijn :)

  14. Ik vind de mooiste blogs om te lezen vaak de blogs waarin de schrijver de ups en downs van het leven meldt. Je ziet hoe de persoon groeit en dat vind ik mooi om te zien. Blogs waarbij de mensen het alleen maar voor elkaar lijken te hebben vind ik minder interessant. Ik mis dan een beetje diepgang en daarbij ga ik me slechter voelen over mijn eigen leven haha!

    Ik ben voor openheid, maar ik hou er wel rekening mee. Niet álles is geschikt voor het internet :-).

  15. Goed stuk en ik ben het volledig met je eens. Al vanaf het begin vind ik het zó belangrijk om open te zijn. Natuurlijk gooi ik niet alles wat in mijn persoonlijke leven speelt online, maar de dingen waar ik over blog, dáár ben ik eerlijk over. Ik wil dat mensen iets echts lezen, geen half verzonnen verhaal. Juist openheid maakt het voor mij fijn. En als dat betekent dat sommige mensen het niet willen lezen (omdat ze alleen plastic fantastic willen lezen, of om welke reden dan ook), dan zij dat zo. Het is niet mijn doel om de meest gelezen of meest succesvolle blogger te zijn. Ik blog omdat ik ervan geniet om dingen te delen.

    You like? Welkom!
    You don’t? Dan lees je toch een andere blog?

    Top keuze die je hebt gemaakt!

  16. Wat een goed stukje. Ik ben de afgelopen jaren wel bewuster gaan bloggen, foto’s van mezelf en dierbare doe ik achter wachtwoord. Verder beschrijf ik wel alle persoonlijke dingen op mijn blog, leuke en ook minder leuke dingen.

  17. Ik blijf het toch nog moeilijk vinden. Blogde eerst persoonlijker, maar nu al een tijdje niet echt meer. Ik mis het persoonlijke ook wel, want toegegeven, dat vind ik van andere bloggers vaak ook leuk/mooi/prettig om te lezen. Nu is het misschien een beetje tussen de regels door, bij mij althans. Daarnaast vind ik het toch ook wel weer bijzonder fijn om een beetje onvindbaarheid te hebben.

  18. Mooi stuk!
    Ik probeer ook steeds wat opener te zijn op mijn blog. Vind het wel lastig, word er wel eens op aangesproken namelijk. Veelal positieve reacties hoor, maar toch… Die ene negatieve reactie die ik af en toe krijgt blijft veel langer hangen dan de tien positieve reacties die er tegenover staan.
    Al merk ik nu steeds vaker dat ik zoiets heb van: boeiend… Als ze het niet willen lezen, lezen ze het toch lekker niet? ;)

    X Iris

  19. Een stukje openheid op je blog laat ook meer van je persoonlijkheid zien. En juist wanneer je open ben -oké er zijn echt wel grenzen- krijg je, naar mijn idee, meer diepgang in je blogs. En die maken het voor mij een stuk intressanter om te lezen dan hele oppervlakkige blogs waarmee je na het lezen je eigen afvraagt wat je nou eigenlijk gelezen heb haha.

    Ik schrijf vooral over dingen waar ik mij goed bij voel, en ik denk dat iedereen dat zo zou ‘moeten’ doen. Het onderscheid jou juist van de rest :)

  20. met mijn achternaam ben ik ook de enigste in Nederland volgens mij.. en ik moet de foto stap nog zetten :’D vind het eng! haha

  21. Het is en blijft lastig. En vooral een persoonlijke keuze. Ik ben vrij open vind ik zelf. Lees altijd kritisch na of het niet to much is en ben voorzichtig met foto’s. Ik hou van foto’s maar denk er nu heel goed over na hoe ik dat ga doen met me kleine binnenkort.

  22. Ik vond/vind het ook altikd wat eng, helemaal omdat mijn collega’s ook weten dat ik blog. Misschien moet je goed nadenken wat je wel of niet blogt en wie het met name in je omgeving komt te weten. Het kan goede din gen brengen maar ook slechte dingen, dus ik hou het wat betreft openheid wel eerlijk maar vertel lang niet alles, zolang het maar binnen mijn niche blijft! Leuk dat je dit onderwerp aansnijdt(zeg ik dat zo goed?:P)

  23. Mooi stuk Anne! Ik vind openheid heel erg belangrijk. Voor jezelf, maar ook voor anderen. Ik vind het heerlijk om posts te lezen waar ik het gevoel bij heb dat het eerlijk is, waar.. en dat ik niet constant denk. jeetje, haar leven is een groot feest. Waar de laatste maanden veel discussies over ontstaan bij grote blogs… Lekker delen waar jij je goed bij voelt. Het is jouw blog, jouw leven en wie dat graag lezen komen echt wel terug!

  24. Ik ben op zich vrij open op mijn blog, plaats ook gewoon foto’s maar bepaalde zaken laat ik soms wel bewust links liggen, gewoon omdat ik niet wil dat iedereen het leest, dat zijn ook vaak dingen die ik in het dagelijkse leven ook niet met iedereen bespreek, dus waarom dan wel aan de grote klok hangen…

  25. Ik heb het altijd erg lastig gevonden. Ik wil er verstandig mee omgaan en niet teveel delen, maar anderzijds maakt het persoonlijke de meeste blogs juist wel leuk. Ik heb nu ook voor het eerst in jaren een foto op mijn blog staan en dat was wel even spannend.
    Het belangrijkste is dat je er zelf achter staat! Mijn blog is onderdeel van mij en als iemand daar problemen heeft is dat in ieder geval niet mijn probleem.

  26. Ik vind het ook altijd heel moeilijk om de juiste keuze te maken. Hierover hoor je vaak ‘bij twijfel, doen’, omdat het uiteindelijk toch vaak positief uitpakt, maar voor mij is het hierbij toch beter ‘bij twijfel, niet doen’. Ik heb wel meerdere malen spijt gehad van te persoonlijke dingen die ik heb geplaatst. En dat terwijl ik me nog reuze inhield…

  27. Jakkie inderdaad daar zeg je me wat. Ik heb zelf PDS en wil daar dolgraag ook eens eea over ophelderen. Wat het is, hoe het is om het te hebben. Maar ja, dat is een label waar ik niet constant last van heb en waar ik vrij goed mee kan leven. Ik ben alleen bang dat ze er via werk ergens wel achter gaan komen als ik erover ga bloggen. En dat ik dan geen goede mogelijkheden meer heb op de arbeidsmarkt. Maar ja, ik ben wie ik ben! En waarom zou ik dat dan achterhouden?
    Ik weet wel waarom. Omdat ik bang ben dat mensen zich een eigen idee en mening gaan vormen over mij waar ik geen verdere invloed op heb. Waar ik bepaalde ideeën of vooroordelen niet kan weerleggen of uitleggen. En daar ben ik dus een beetje huiverig voor. Want ik vind het leuk om te werken en ik ben zelfs op zoek naar werk waar ik weer eens gelukkig en blij van word. Want daar zou ik ook nog wel over willen schrijven. Hoeveel werkgevers ik wel niet heb gehad die een beetje (heel) raar waren. Maar ja… hoe goed staat dat dan? Dus voorlopig verschuil ik me nog een beetje en heb ik mijn PDS problemen in een serie opgeschreven en gepland maar vooruit gepland want ik ben nu aan het solliciteren en ik zit al in een ronde voor een baan. Dus toch maar even vooruit schuiven…
    En in the end denk ik dan: Iedereen vind het juist fijn om een ECHTE blog te lezen. Om eerlijkheid en echtheid te zien. Ik word namelijk zelf ook doodmoe van happy happy week journals met alleen maar vrolijkheid en geweldigheid (‘Ik ga 5x per week uit eten of ik eet heel uitgebreid, ik ga 8x per jaar op verre reis, ik heb heel veel vrienden en ik ga er constant mee op de foto, ik heb een GE-WEL-DI-GE baan, ik zie er AL-TIJD leuk uit en daarom smijt ik iedereen mijn outfitfoto’s om de oren’) terwijl geluk en vrolijkheid ook uit kleine dingen kan bestaan (vind ik veel interessanter om te lezen) of juist door mindere tijden bespreekbaar te maken. Zo schreef ik over het plotselinge overlijden van mijn vader, wat voor mij eigenlijk ook heel goed was om te doen, om het een plekje te geven.
    Foto’s komen wel online te staan… dat doe ik dan wel.

    Maar iets bespreekbaar maken is ook zo belangrijk. En dat heb jij zojuist gedaan :)

    Groetjes Nancy

  28. Mijn blog ontstond 4 jaar geleden om mezelf te profileren als professional. Maar ik had geen enkel idee wat ik moest bloggen om mezelf als prof neer te zetten. Ik dacht er veels teveel over na en dus kwam er zelden een blog online. Anderhalf jaar geleden kwam de omslag en ging ik regelmatig bloggen, ik kreeg er steeds meer plezier in. Wel blogde ik altijd over wat ik deed en wat ik leuk vind, maar ik liet wie ik ben altijd wat in het midden. Tot mijn vader overleed en mijn blog ook meer een uitlaatklep werd. En wat kreeg ik daar een positieve reacties op en wat groeide mijn bezoekersaantal! Inmiddels heb ik besloten dat ik schijf over wat bij mij past. Dat is wie ik ben, mijn eigen merk. Een betere profilering kan niet ;-)

  29. Mooie blog weer meis! Blijft inderdaad een lastig onderwerp. Mijn blog is eigenlijk niet zo open, maar dat komt meer omdat ik de wereld leuker vindt om over te schrijven dan mezelf. Als er vragen worden gesteld beantwoord ik die wel gewoon; ook als ze wat persoonlijker zijn. Ik heb niet zo veel te verbergen haha. Alleen waarborg ik wel de privacy van mijn lief, familie en vrienden. Zij hebben niet voor een blog gekozen. Dat doe ik, dus foto’s of persoonlijke verhalen van hun zet ik er eigenlijk nooit op.

  30. He, ik blog ook niet onder mijn echte naam. Alhoewel heis wel mijn echte bijnaam is:-). Ik vind het nog steeds eng om meer openheid te geven, alhoewel ik niet precies kan vertellen waarom. Ik ben zelf ook geen goede schrijver, vind ik. Om persoonlijke verhalen neer te zetten moet je toch wel een beetje goed schreven, denk ik.

  31. Ik ben helemaal voor openheid. Er zijn een paar dingen die ik (nog) niet mijn blog op heb gegooid, maar verder schrijf ik over veel en ben ik eerlijk. Het is ook de enige manier waarop ik kan schrijven… Ik schrijf waar mijn hoofd vol van zit: wanneer ik vrolijk ben zijn er veel hartjes, wanneer ik dat niet ben is er vaak meer tekst. & als ik ergens niet over wil of kan schrijven, maar er wel veel aan denk, vind ik het ontzettend moeilijk om wel ergens anders over te schrijven.

  32. Helemaal met je eens, met een kleine kanttekening: als het andere mensen aangaat… of écht gevolgen kan hebben, schrijf ik er niet meer over. Komt door ervaring. Ik heb vroeger (spreek: tien jaar terug) op mijn blog geschreven, waar ik me later moest verantwoorden op een niet zo leuke manier. Maar over het algemeen ben ik vrij open op m’n blog, net als in het dagelijkse leven.

  33. Ik ben heeeeeel open op mijn blog, maar wel tot op een bepaalde hoogte. Het lijkt misschien alsof ik álles deel (zoals mijn vriendinnen vaak roepen), maar dat is niet zo. Belangrijke dingen (zeker als die ook andere mensen aangaan) houd ik privé. Ik zie het een beetje als een relatie met een klasgenoot of kennis; die vertel ik ook niet alles.

    Openheid is voor mij een groot voordeel op mijn blog; ik krijg juist daar altijd positieve reacties op. Ik schrijf ook altijd ‘gewoon’ wat ik denk. Zo ben ik echt! Meestal is dat super enthousiast, maar soms baal ik. En dat lees je dan ook. Zo ‘simpel’ is het eigenlijk.

  34. als het over mezelf gaat maakt het me niks uit, maar anderen censor ik vaak wel. Ze hebben er niet om gevraagd

  35. Ik ben trots op mijn blog en dat mag iedereen weten. Maar ik zet niet alles over mezelf erop, dat wel, omdat het openbaar is. Maar ik moet zeggen dat ik nooit heb gehad heb dat ik iets tóch erop wilde zetten, maar het niet deed vanwege die openheid.

  36. Mja. Dat is dus iets waar ik ook regelmatig over nadenk. Ik ben toch wel heel eerlijk op mijn blog. Maar mijn blog ben ik niet. Het is maar een stukje van mij (en mijn kinderen). Ik had hiervoor een blog waar ik nog veel meer op zette maar ik probeer wel erg op te letten hoe het straks voor de kinderen is als ze groter worden. Is het dan nog steeds leuk. Ik wil wel graag persoonlijk zijn op mijn blog maar dat betekend niet dat je alles moet vertellen toch?

  37. Jaaaa, ik kan dit alleen maar toe juichen! Ik denk er zelf ook zo over inderdaad. Ik heb het eigenlijk ook nooit ‘eng’ gevonden dat ik zo open en eerlijk over mijzelf blog. Alleen soms als mensen er naar vragen, met zo’n toon van ‘Goh, zou je dat wel doen? Je hele leven online zetten?!’ dan denk ik er soms wel eens over na wat de consequenties zouden kunnen zijn op de lange termijn. Maar als ik niet persoonlijk zou kunnen bloggen dan houdt het voor mij al snel op, dat is juist wat mijn blog een beetje uniek maakt, denk ik zelf. Het enige dat ik niet doe is dingen erop zetten die te maken hebben met mensen om mij heen, want ik kan me voorstellen dat niet iedereen zo open is ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *