MIJMERINGEN – Gevoelens

Mensen zijn fascinerend. Een beetje een persoonlijk verhaal, een beetje niet blij. Maar wat mij betreft toch mooi. Iedereen is zo uniek.

Mijn moeder kreeg geen goed nieuws na het bezoeken van het borstkanker bevolkingsonderzoek. Ze belde me op. “Ik schrik helemaal, je belt nooit! Er is toch niets ergs?”, zei ik nog grappend toen ik opnam. “Nou…Je hoeft niet heel erg te schrikken. Maar wel een beetje, misschien.” Toen volgde het Niet Leuke nieuws. Ze zijn er heel vroeg bij, bleek later. Gelukkig maar.


Op de dag dat mijn moeder iedereen daar over in kon gaan lichten, was ik bij haar. De reacties verschilden enorm. Sommige mensen waren opgelucht. Want, we zijn er vroeg bij. Anderen hadden er maar 1 woord voor over: kut. Want ja, ze moet wel behandelingen ondergaan. Weer anderen staken mijn moeder een hart onder de riem. “Het komt allemaal wel goed, ik ken ook *naam*, en bij haar kwam het prima in orde zonder dat ze veel last had!” (waarop mijn moeder dan doodleuk zegt: “alsof je nu tegen mij zou gaan zeggen bij wie het niet goed afliep…”)

Maar het meest up close dat ik reacties meemaakte, is van mijn broertje en zusje. Mijn broertje vatte het nieuws vrij nuchter op. Hij is niet zo’n prater. Was vooral blij dat we er vroeg bij zijn, en benieuwd naar de technische details. Wanneer is dan de operatie? Hoe gaan we dat allemaal regelen? Wie kan wanneer helpen? Ik weet natuurlijk niet wat er in zijn hoofd om gaat, maar ik weet dat dit zijn manier is van bezorgdheid uiten. Zo’n houding van; we zien het wel, aan de slag.

Maar mijn kleine zusje, ze had het niet meer. We wisten allemaal dat het zo zou lopen. Toen onze vader, die nooit ziek is, in korte tijd bijna twee keer het loodje legde, had ze hetzelfde. Zo gevoelig. Mijn moeder had zich er al op ingesteld. Wij allemaal, eigenlijk. Het kost me lang om dit nu te typen. Ik realiseer me dat ik niet in woorden kan uitdrukken hoe ze zich waarschijnlijk voelt. Ze wil er zijn voor iedereen, zelfs vrijvragen van school om mijn moeder te helpen. We leggen haar uit dat dat niet kan. Niet nodig is.

Dan kijk ik naar mezelf. Naar mijn reactie. Ondanks dat we alle drie uit precies hetzelfde gezin komen, is mijn reactie heel anders. Een grote portie ongeloof. Mijn moeder? Die is nooit ziek. Die is onsterfelijk. Daarnaast weet ik me geen houding te geven. Zoek ik naar een manier waarop ik me ‘ zou moeten’ voelen.

Misschien een voorbeeld nemen aan mijn broertje en zusje. Met hun hele eigen manier van reageren. Luisteren naar mijzelf. Iedereen is anders, reageert anders, dat maakt ons allemaal zo mooi uniek.





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

43 Comments

  1. Oh wat een vervelend nieuws!! “Gelukkig” dat ze er vroeg bij zijn. “Gelukkig” in relatieve zin, want hier is niets gelukkigs aan. Schrijf het maar lekker hier van je af. Veel sterkte! Liefs, Shifra

  2. Jeetje wat een akelig nieuws. En het IS eng om te horen dat er iets gevonden is, dat je sterke moeder behandelingen moet krijgen en waarschijnlijk is het vooral heel erg onwerkelijk: ‘dit gebeurt niet echt’.
    Ik hoop dat jullie veel steun aan elkaar hebben en dat je moeder die borstkanker zijn ass kickt! (Tsja, kick ass klinkt beter dan andersom maar goed… you get the point)

    Sterkte,
    Nancy

    • Dankjewel voor je lieve comment Nancy :) Het is inderdaad heel onwerkelijk. Er over schrijven helpt wel op 1 of andere manier om wat meer met je beide benen op de grond te komen.

  3. Heel erg veel sterkte (jullie allemaal!). Je hebt het heel erg mooi beschreven en ik snap je ongeloof helemaal.

  4. Wat een mooie blog en voor mij erg herkenbaar. Ook mijn moeder ging een paar jaar geleden voor het eerst haar “borsten controleren” (bij de “tietendokter” zoals we dat hier zeggen) en later bleek dus dat het niet goed zat. Ik kan nog steeds niet bevatten dat mijn moeder kanker heeft gehad en ik zal nooit begrijpen hoe het voor mijn moeder is geweest.

    Ik wens jou en je familie veel sterkte.

    • Hihi de tietendokter! Het is ook zo’n beladen woord he, kanker. Dat maakt het allemaal meteen zo heftig. Terwijl het inderdaad tegenwoordig heel goed te genezen is. Alhoewel, je hebt gelijk wat je zegt over je moeder, je kunt niet begrijpen hoe dat voor degene zelf is denk ik.

  5. Ik weet bijna niet wat ik moet zeggen.. Zulk nieuws wil je nooit krijgen! Heel veel sterkte. En ook jouw manier van reageren komt toch uit jezelf, iedereen gaat anders om met dat nieuws. Wie weet komt het ‘echte’ besef later pas. Ik wens jullie allemaal sterkte en leun op elkaar in deze tijd.

  6. Jeetje wat een vervelend nieuws maar wat heb je het mooi geschreven zeg. Ik kan me voorstellen dat je het amper kunt geloven, heel onwerkelijk is het ook vooral omdat je er in eerste instantie niks van ziet. Ben trouwens heel blij dat ze er al zo vroeg bij zijn, dat maakt zoveel verschil. Heel veel sterkte/succes de komende tijd.

    • Ja dat maakt echt veel verschil! Gelukkig zijn er tegenwoordig dit soort reguliere controles voor borstkanker.

  7. Heeey :) Ik had net dezelfde reactie als jij toen bij mijn mama borstkanker werd gediagnosticeerd… Zo nieuws krijgen is echt ongelooflijk kut! Ik wist totaal niet wat ik kon doen om het makkelijker voor haar te maken en heb dan ook (stiekem) heel wat afgeweend. Ik wens jou en je familie enorm veel goeie moed toe! Het zijn moeilijke tijden, maar jullie moeten er door. Als het een troost kan zijn, bij mijn mama is alles goed gekomen. Ze is zelfs terug aan het werk. Ik weet dat ik jou niet ken en jij mij niet, maar als je er eens met iemand wil over praten/mailen… Je mailt maar! Toitoitio!

    • Ja moeilijk is dat he! Je weet simpelweg niet wat je moet doen als je zoiets hoort. Fijn om te horen dat bij jouw moeder alles goed is gekomen. Dat moet een fijn moment zijn geweest waarop het duidelijk was dat die ellendige ziekte was bedwongen. Bedankt voor je lieve comment!

  8. Mooi stukje, ondanks het Niet Leuke Nieuws. Ik denk dat mijn zusjes en ik op zoiets ook alledrie heel anders zouden reageren. Soms is zo’n ander ‘soort’ reactie moeilijk, maar kunnen we daardoor juist iets aan elkaar hebben en van elkaar leren. Veel sterkte gewenst!

  9. Wat een mooi stuk heb je geschreven, knap van je.
    Ik weet wat je doormaakt, ik weet niet meer zo goed hoe ik reageerde toen mama borstkanker had, ik was erg jong toen. Maar de borstkanker destijds heeft ze gelukkig goed doorstaan. En tegenwoordig hebben ze ook haar besparende behandelingen. Niet dat dat iets af doet aan het feit hoor, maar mama zonder haar zien vond ik toen heel erg.

    Ik wens je veel sterkte en hoop dat je mama er, ondanks alle ellende, toch redelijk doorkomt.

    • Gelukkig dat jouw moeder er goed uit is gekomen. Ik hoop, en verwacht eigenlijk, dat bij ons hetzelfde gaat gebeuren. Bedankt voor je comment!

  10. Wat een naar nieuws! Er is geen andere manier waarop je je zou moeten voelen dan de manier waarop je je daadwerkelijk voelt. Ongeloof, ontkenning, een gevoel van onwerkelijkheid, dat is volstrekt normaal. Het duurt soms even voordat de realiteit tot je doordringt, en dan nog, wat staat je te wachten? Het is een proces waar je doorheen gaat, en als je dat samen beleeft, door er voor haar en elkaar te zijn, kan daar ook iets heel moois uit ontstaan. Ik wens je veel sterkte en hoop dat je nog eens op dit onderwerp terugkomt. Een mooie uitspraak van Hemingway die ik laatst tegenkwam: ‘write hard and clear about what hurts’.

    • Sophie, bedankt voor je mooie reactie. Het duurt inderdaad even voor de realiteit doordringt, maar ik denk dat er over schrijven daar aan kan bijdragen, ook aan de verwerking. De uitspraak blijft maar in mijn hoofd rondzingen. Ik vind ‘m heel mooi, bedankt voor het delen.

  11. Jeetje……verdrietig nieuws. Maar ook…ze zijn er vroeg bij; dat geeft goede hoop. Heel erg veel sterkte voor jou en je familie; en in het bijzonder natuurlijk je moeder. *stuurt knuffel*

    En mooi beschreven allemaal….ik vind het ook elke keer weer fascinerend hoe mensen zo verschillend kunnen reageren op schokkend nieuws. We zijn allemaal uniek, doen alles op een heel eigen wijze. En je kan eigenlijk nooit echt voorspellen hóe je (of een ander) gaat reageren…bijzonder.

    Heel veel liefs..en nogmaals: sterkte!

    • Dankjewel! Het blijft fascinerend ja die reacties, dat maakt dit soort situaties ook een soort van extra-menselijk. Er zijn ineens veel minder maskers en schilden te bekennen :)

  12. Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd! Misschien is ongeloof niet zo raar om te voelen. Misschien is ongeloof wel jou manier van reageren, er is niks mis met ongeloof.

  13. Maar op deze manier reageer jij toch ook op je eigen manier? Je geen houding weten te geven is ook een reactie, hoewel ik me kan voorstellen dat het zo vervelend voelt. Maar goed, heftig nieuws zeg… veel sterkte voor jou en je familie gewenst!

  14. Wat een naar nieuws… brrrr. Heftig zeg, verdrietig. Knap dat je dit deelt en ook de manier waarop. Ik ben blij dat ik je stukje heb gelezen, begrijp je Twitter bericht nu helemaal. Een digitale knuffel en heel veel sterkte en succes!

  15. Oh jeetje ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen maar ik wil ook niet niet-reageren. Heel veel sterkte, mooi en dapper hoe/dat je er over schrijft. Iedere reactie is uniek inderdaad en niets is verkeerd.

  16. Jeetje, wat ontzettend naar nieuws zeg! Maar mag ik je zeggen dat je dit ontzettend mooi verwoordt ondanks de klote situatie en vind het echt heel knap dat je dit wilt delen met de buitenwereld. Wat dat betreft vind ik dit juist een mooie reactie. Je doet er iets mee en zoekt je draai daarin. Wees vooral je zelf met het reageren op het nieuws van je moeder. Iedereen is uniek, ook jij.
    Doe waar jij je je prettig bij voelt, maar petje af zoals je het hier ‘handled’.
    Succes voor jou en je familie en vooral je moeder. Dikke knuffel!

  17. Wat heb je dit ontzettend knap beschreven zeg! Schrikken van dat nieuws! Dat gevoel van ongeloof is enorm herkenbaar. Ik ben zo’n iemand die als een soort mantra het nieuws in haar hoofd kan hebben. Om er zo maar langzaam aan te wennen. Ik wens het allerbeste voor je moeder, dat jullie maar fijn lang van haar aanwezigheid kunnen blijven genieten!

    • Wat je zegt over een mantra herken ik helemaal! Zo voelt het bij mij ook. Langzaam dringt het nu door. Het idee is blijkbaar ook even wennen. Dank voor je reactie.

  18. Ik vind het echt knap dat je dit deelt en heel mooi geschreven ook. Het is uiteraard een moeilijke situatie die iedereen op zijn eigen manier en tempo moet verwerken, maar geloof me, je doet het goed :) Ik heb echt enorm veel respect voor de manier waarop je met dit alles omgaat.
    Heel veel sterkte voor jou, je mama en de rest van je familie! x

Laat een reactie achter bij Anke Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *