Love story

Mijn ouders hebben elkaar ontmoet in de trein. Ok, ze hadden elkaar al gezien en vaag gesproken, voor werk. Maar het echte dit-is-de-ware moment kwam in de trein. Een korte love story.

Goed, in die trein dus. Ze raakten aan de diepzinnige praat. Vraten samen een zak winegums leeg, ik denk van de zenuwen, want wie lust dat. Ze maakten de voor haar korte – voor hem lange- treinrit samen. Tot zij die lange treinrit met hem samen ging uitzitten. Op een gegeven moment haar kindje ook die twee uur durende rit liet meemaken (dat was ik dus).

Daar ging wel een heroïsche actie aan vooraf, om eerlijk te zijn. Mijn moeder schreef een kaartje. Ja, toen was internet nog niet zo overal en had je nog romantische gebaren die offline plaatsvonden. Ze schreef dus een kaartje. Die avond na de eerste treinrit. Gooide ‘m direct in de brievenbus. Om vervolgens wild graaiend haar arm half in de postgleuf te steken. Natuurlijk kon ze er niet meer bij. Dan kan je nog de dunste polsen op aarde hebben, brievenbussen zijn niet gemaakt om er via de bovenkant post uit te halen. Nu wil het geval, dat mijn moeder bij de post werkte. En de postbode kende. De plannen renden als dolle honden door haar hoofd. Ze kon voor de brievenbus gaan liggen. Het sorteercentrum opbellen (waar mijn toekomstige nieuwe vader ook werkte…). Maar ze zette door. En toen kwamen dus die volgende treinritten.

Het was een zonnige ochtend in het kleine Rosmalen (ik lieg, ik weet hier niets meer van). Ik zat te spelen met mijn poppen op de grond, verveelde me, dus besloot de trap op te lopen (dit weet ik ook niet meer, maar is redelijk plausibel). Toen merkte ik op, dat mijn moeder en die nieuwe vader op dezelfde kamer hadden geslapen. Whut? Hij sliep toch altijd in de logeerkamer? Blijkbaar vond ik dit niets dan goed nieuws.

Ik rende naar beneden. Pakte mijn met zijwieltjes uitgeruste fietsje uit de garage (hadden we die?). Reed de straat op en riep als trotse dorps heraut het heugelijke nieuws door de straten. “Hij slaapt niet meer op de logeerkamer! Hij slaapt bij mijn moeder! Hij slaapt niet meer op de logeerkamer!” Mensen staken hun hoofden door de ramen naar buiten en barsten in lachen en juichen uit (true story).

Gelukkig zat de liefde toen al zo diep dat de man in kwestie mijn moeder haar duivelsgebroed kon vergeven. Dat is hoe mijn nieuwe vader in mijn leven kwam. Leuk verhaal he ;).





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

14 Comments

  1. Heel lief en leuk! En ik zie het al helemaal voor mij, een vrouw die wanhopig probeert iets uit de brievenbus te halen haha. Zo zie je maar dat treinreizen helemaal niet zo erg zijn ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *