Ik weet niet of ik stoer ben

Sons-of-Anarchy-SOA-SAMCRO

Kijk, dit is nou waar ik mezelf helemaal in kan verliezen he. The Flamethrowers van Rachel Kushner. Een boek over een jonge vrouw, kunstenares in New York, die op zoek naar het ‘ware’ leven zichzelf verliest in motorcrossen. Plus alles wat daar bij komt kijken. Stoere mannen in leren pakken. Kennis over het materiaal. Racen, zo hard dat de adrenaline bijna uit je oren spuit. Roken en drank, domme dingen slim doen, vooral heel goed in staat om zichzelf bij de lurven te grijpen en tegelijkertijd het leven bij de horens. Doe mij dat ook!

Ik hoop stiekem dat ik zo stoer ben. Dat het meisje dat zo graag in boeken duikt en niet zo makkelijk zegt waar het op staat haar porseleinen masker afzet. Een vrouw die zich niet hoeft te kleden naar het stoere chick imago, maar het gewoon intrinsiek is. Daarom trekt ‘Sons of Anarchy‘ mij ook, bijvoorbeeld. Een serie over biker families en al hun sores. Hun liefde voor elkaar, het gevoel door het vuur te gaan voor de club en te staan voor wie je bent (ken je de serie nog niet? Ga je schamen/nu kijken…). Dat lijkt me wel wat, soms.

Daar zit ik dan, met mijn thee in mijn linkerhand en boek in mijn rechter. Op de bank weg te dromen bij een ruig en wild leven. Naast mij mijn vriend met een strategisch spel en ook een grote stapel boeken. “Zullen we nog even een stukje gaan lopen door de stad lief?”. Maar natuurlijk. Dagelijkse kost. We staan op van de bank en trekken onze burgerlijke sneakers aan. Ondertussen, ondertussen weet ik dat we er allebei van dromen om onze wilde haren los te gooien, op glimmende motoren te springen en keihard weg te scheuren. Op naar het avontuur… Dat maakt dan weer een beetje goed. Gedeelde smart is halve smart.





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

6 Comments

  1. Mooi geschreven weer! Ik zou ook wel wat stoerder willen zijn, wat minder bang, wat meer lef. Aan de andere kant: die bank ligt heerlijk en dat boek is zo mooi.

  2. Dan zeg ik, als iemand die alles van het leven neemt, teveel lef heeft en dit soort dingen normaal vindt: Doe het. Het is niet moeilijk. Het is alleen de drempel waar je overheen moet. Zodra je over die drempel heen bent is het eigenlijk geen fuck meer aan en heb je je comfortzone verlegd.

    En begin klein. Dat is het belangrijkste.

  3. Mooi geschreven! Ik voel me vooral stoer na een mooie actiefilm. Alsof ik ook zo ben en dat kan. Maar helaas. Dus ik kies ervoor om mijn reisdromen waar te maken, ook fijn!

  4. Jaaa daar kan ik ook altijd zo heerlijk over wegdromen! Personages in boeken of films.. meestal is er iets kleins waar ik me mee kan identificeren, maar dan is dat in het boek nog veel groter en vetter. Heerlijk!

  5. Leuk geschreven! Ik denk dat je gewoon vooral de ambitie moet hebben om te zijn zoals je bent. Als je anders wilt zijn, dan wil je je toch anders voor gaan doen en meestal voelt dat dan niet goed. Motorclubs zijn trouwens ook niet altijd zo stoer als ze lijken hoor. Ik ben zelf 4 jaar lid geweest van een motorclub en dat waren bijna allemaal brave kerels met een vrouw en een paar kindertjes thuis en een normale baan.

    • oh ha! Soms is vast ge-glamouriseerd of hoe je dat ook noemt haha, terwijl het ook maar ‘normale’ mensen zijn die van motorrijden houden. Vond je het wel leuk om lid te zijn?

Laat een reactie achter bij Marcella Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *