Het leven is een apenkooi

Weet je nog die hinkelpaadjes die je vroeger deed? Van die paadjes met keurig 1 tot 10. Of 20, voor de ambitieuzere onder ons. Een duidelijk begin en einddoel. Dat is dus je leven van baby af aan tot het einde van de universiteit/vervolgopleiding. Heel fijn. Richt je ogen op de heilige graal en gaan met die banaan. Mensen langs de zijlijn staan te juichen met elke stap die je dichterbij komt en kunnen je zelfs nog een steuntje geven als je jouw evenwicht verliest.

Sprong na sprong kom je dichter bij het einddoel. Een geleerd hoofd en goede manieren. Een zogenaamde volwassene die snapt hoe de wereld werkt.

Maar daarna. Daarna is het hek van de dam. Daarna begint het blijkbaar pas. Hoe kon ik dat nou weten? Ik dacht altijd, na dat ene hinkelpad komt er gewoon een volgende. Tot 100 of zo. Met nog steeds die juichende mensen, die duidelijke einddoelen, die elkaar opvolgende tegels en vrienden die je in evenwicht houden.

neilP_zps8242c1b4

Blijkt het ineens één grote apenkooi te zijn. Ja, het leven is een apenkooi. Een groot doolhof met overal hindernissen en obstakels, onontgonnen paden. Diepe valkuilen. Jagers die achter je aan komen. Verlossers die uit het niets opduiken als je gevangen zit in je eigen situatie. Maar die verlossers, die zijn er dus niet altijd hè. Dus in principe, ben je alleen bezig om je een weg te banen door… Iets? Want waar gaat dit heen? Als ik denk aan de apenkooien die wij vroeger op school hebben wil ik onder mijn deken kruipen in een hoekje van mijn bank. Want, een rondje.

Een.

Rondje.

Als het leven al een apenkooi moet zijn waarbij je zo vaak de weg kwijt raakt en geen einddoel in zicht hebt of duidelijke paden voor ogen, dan toch graag wel eentje als een olievlek. Groter en groter, net zoals in die computerspelletjes waar je steeds meer van de wereld kunt veroveren. Je ziet het niet, maar daar in die zwarte leegte liggen spannende nieuwe onontdekte gebieden. Mooie avonturen liggen te wachten om te worden beleefd.

Ja. Het leven is een grote apenkooi. Ik speel nog maar lekker verder.





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

11 Comments

  1. ah, helemaal waar wat je schrijft. ik herken het wel, dat je dacht, oooh gewoon doorgaan en dan kom ik vanzelf bij de 100! en dan ineens moet je verder springen terwijl de cijfertjes weg zijn..

  2. Wat prachtig geschreven. En herkenbaar idd. Als je aan het studeren bent, dan ga je maar gewoon. Dan een baan zoeken. Maar soms kom je op zo’n punt dat je denkt, wat wil ik nu echt? Maar het mooie is dat je iedere dag de keuze

    • Oeps, dat ging niet helemaal goed.

      Ik wilde zeggen, je kunt iedere dag de keuze maken om iets anders te gaan doen, en dat voelt zo fijn!

  3. Hele mooie vergelijking.. Het beschrijft zo’n beetje hoe ik me voel eigenlijk :) Het behalen van een diploma is inderdaad een doel waar je naar toe werkt, maar als je dan je diploma hebt, wat dan? What’s next? Wat is het doel..?

  4. Inderdaad! Vooral het moment als je steeds een stukje verder kan kijken, steeds iets meer licht in de duisternis verderop kan schijnen zodat je ziet hoeveel verder je nog kunt springen en klimmen, dat is zo kostbaar.

  5. Mooi geschreven! En ja, we kunnen nog zeker mooie kansen en mogelijkheden ontdekken. En grijpen. Er ligt veel open. Apenkooi is best leuk, al is het soms ook fijn om op een veilige plek te blijven staan. Maar je móet door, en dan kom je er wel. Hink, stap, sprong.

Laat een reactie achter bij Lauriëtte Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *