Het huisje – Jeugdsentiment

Volgens mij ben ik erg jong om hier last van te hebben. Soms ervaar ik jeugdsentiment.  Bijvoorbeeld gisteren. Ik luisterde naar een lijst met nineties hits. Dat is vragen om problemen. Ik kroop voor even weer in de huid van de jonge, naïeve en vooral onbezorgde zweverige tiener die ik bij tijd en wijle was.

Samantha Mumba (jeej jeej jeej my love for you blabla) kwam voorbij en spontaan zag ik mezelf op een warme lente-avond samen met mijn beste vriendin zitten op een houten speelhuisje op een schoolplein. Op het dak konden  we uren te kletsen. Een uitgestorven schoolplein om ons heen. Niet eens onze eigen school, eenvoudig degene het dichtst bij onze huizen. Ik had het geluk bijna naast mijn beste vriendinnetje te wonen. We deden daar weleens grappig over. Dan belden we elkaar uren lang en zwaaiden tegelijk urenlang naar elkaar, elk vanuit ons eigen huis. Niet omdat we te lui waren om naar elkaar toe te gaan. Of misschien ook wel.

Ik zat gisteren voor even weer op dat dakje op dat schoolplein. Waar we ons hart luchtten over de afgelopen schooldag. Vooral filosofeerden over de jongens die wij leuk vonden. Hoe we die dag toch zéker het signaal hadden opgevangen dat dit wederzijds was. Maar dat we zeker ‘te lelijk’ waren om in de smaak te vallen. Populaire meisjes met kortere truitjes en blondere, langere haren waren vast grotere kanshebbers. ‘Nee hoor’, verzekerden we elkaar dan, ‘jij bent juist heel knap, ánders knap’.

Ik zat niet echt op dat dakje. Ik wenste alleen dat ik er weer zat. Al was het maar voor even. De eerste klas van de middelbare. Het jaar waarin zorgen nog niet échte zorgen waren. Problemen klein genoeg,  je kon ze zonder pijn of verdriet groter maken dan ze waren, in je hoofd. Er uren over praten met vlinders in je buik omdat het allemaal zo spannend was. De oogkleppen hingen nog losjes langs onze ogen.

In de afgelopen jaren zijn er veel momenten geweest waarop ik terug verlangde naar die oogkleppen. De ‘problemen’ die eigenlijk gewoon avonturen waren van tienermeisjes die in een veilige omgeving woonden en een groot vangnet vol lieve mensen hadden.  Ik had de oogkleppen op willen zoeken voor zowel mijzelf, als mijn vriendin.  Al was het maar voor even.

Maar ze zijn niet meer te vinden. Hoe hard ik ook zoek. Ze zijn voorgoed verdwenen. Met een warm hart luister ik de liedjes terug die we luisterden, daar op dat dak, met onze eerste discman. Alles gaat voorbij, maar de herinneringen blijven. Ik hou ze stevig vast.





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

9 Comments

  1. <3

    Dat zegt eigenlijk alles wat ik voel bij deze herinnering. Herkenning, opnieuw en opnieuw. 'Die goede oude tijd' opnieuw leven ingeblazen.

    Verrek, wat een goede blog weer. En ik doe met je mee. Dito. Zelfde wens, zelfde verlangen. En gelijke herinneringen.

  2. Wat mooi en herkenbaar! Soms verlang ik er ook naar terug en dan vind ik dat ik te jong ben om dat zo te denken en.. Zo gaat het maar door. :)

  3. Heel herkenbaar! Laatst nog met mijn moeder herinneringen opgehaald. Erg leuk, maar het laat je ook beseffen dat de tijd erg snel gaat.

  4. Heel mooi Anne! Soms (en meestal inderdaad door een liedje) komt dat gevoel ook weer bovendrijven en dan kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik het soms zoveel moeilijker, zwaarder, lastiger maakte en van een mug in no-time een olifant wist te maken. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, als ik toen had geweten dat dingen niet zo erg zijn, dat vriendschappen vergaan en liefdes al helemaal.. phoe wat had dat veel hartenpijn gescheeld zeg. Soms zou ik wel weer even terug willen, mezelf zeggen dat het allemaal wel goed komt.

  5. Grappig; mijn gedachten gingen vandaag precies terug naar dezelfde, zorgeloze tijd. Blog verschijnt komende dagen. Beetje nostalgisch gevoel is vaak het veilige, prettige. Hoewel een twintiger zijn toen juist het summum was!

  6. Mooi :) Ik heb ook zo’n playlist met allemaal liedjes uit mijn tienerjaren. Ieder liedje roept wel een herinnering op, aan een avond stappen, aan een vriendinnetje, een boze bui, een jongen op wie ik verliefd was… We dachten toen dat we de wereld kenden en heel volwassen waren en met echte grote mensen problemen te maken hadden, maar wat zou ik soms weer graag terug gaan naar die onbezorgde, eenvoudige tijd.

  7. Ach, mooi geschreven. En ik genoot toen ook wel, maar als ik toen wist wat ik nu weet, had ik toch nog een beetje meer genoten! :)

  8. Wauw, mooi geschreven! En herkenbaar, zeker. Ik vond mezelf als tiener absoluut niet mooi, maar als ik nu foto’s van mezelf zie van toen…wauw! Ik was heel lang en onwijs slank. Had ik dat toen maar meer gekoesterd. Nu werk ik er keihard voor om weer slank te worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *