Haar Ambitie: Liselore

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Vandaag is Liselore (28) aan het woord. Een aangeboren afwijking en de operaties die het gevolg zijn, zorgen er voor dat zij haar ambitie duidelijk in het vizier krijgt.

Haar Ambitie: Liselore

LiseloreIk ben Liselore en 1 maart vierde ik mijn 28e levensjaar. Ik ben een (dag)dromer, een kat uit de boom kijker, een lachebek, een perfectionist en een fanatiek aanhanger van ‘toeval bestaat niet’. In 2012 studeerde ik af als Cultureel Antropoloog (BSc) en sinds kort ben ik eindredacteur bij de webredactie van de Antropologen Beroepsvereniging. Daarnaast blog ik op Lizlohren.nl.

Zo op het eerste gezicht zie je het niet, maar op dit moment herstel ik van een operatie aan mijn rechterheup, van vorig jaar april. In oktober 2011 werd ik ook al geopereerd, aan mijn linkeronderbeen. Na deze eerste operatie heb ik zeven maanden ‘rondgelopen’ met een ilizarov-frame; een rvs stellage om en door mijn been waar heel geleidelijk een standscorrecties aan het bot mee uitgevoerd werd. Er staan nog meer operaties op de planning voor de komende twee jaar. Na die periode kijk ik terug op (minstens) vijf jaar aan operaties, ziekenhuisopnamen en lange revalidatieprocessen. Telkens moet ik opnieuw leren lopen.

Waarom dan al die operaties? Ik ben geboren met een afwijking aan mijn benen, die staan in een “O-stand”, hierdoor slijten mijn gewrichten sneller dan bij “normale” benen het geval is. Om te voorkomen dat over een paar jaar mijn heup-, knie-, en enkelgewrichten volledig doorgesleten zijn – en ik helemaal niet meer kan lopen – moest er preventief (operatief) ingegrepen worden.

Zoals ik al zei: ik geloof niet in toeval. Natuurlijk heb ik de afgelopen paar jaar wanhopige momenten gehad, waarin ik mij afvroeg of het allemaal wel goed zou komen, zowel fysiek als mentaal. Maar het was ook tijdens één van die momenten dat ik mezelf de volgende vraag stelde:

Wat wil ik nu werkelijk doen met mijn leven?

Dat ik op de bank zat met mijn been omhoog, en verging van de pijn, deed er even niet Liselore in Berlinmeer toe. Juist doordat ik letterlijk en figuurlijk gedwongen werd om stil te zitten, vond ik de tijd om op zoek te gaan naar een antwoord. Natuurlijk was de vraag eerder door mijn hoofd – en ongetwijfeld ook dat van anderen – geschoten, maar ik besteedde er nooit veel aandacht aan.

Ik ging bij mezelf te rade. Door de hectiek van mijn studie, in combinatie met de operaties, was ik mijzelf uit het oog verloren. Vanaf het moment dat ik leerde lezen en schrijven deed ik niets liever dan opgaan in de wereld van verhalen. Wanneer had ik eigenlijk voor het laatst iets op papier gezet? Of überhaupt een boek gelezen?

Waar was mijn ambitie gebleven, om te schrijven, schrijven en nog eens schrijven? Geen idee. Het maakte op dit punt ook niet meer uit. Ik wilde vooruitkijken, niet achterom! Logische volgende vraag; wat wilde ik dan schrijven? Waar lag mijn niche?

Ik liet er wat tijd overheen gaan, totdat ik me ineens bedacht dat mensen mij vaak hele levensverhalen vertellen, zelfs volslagen vreemden. Voor mijn bacheloronderzoek vormden levensverhalen zelfs de rode draad voor de interviews die ik hield. Meerdere malen kreeg ik toen te horen: ‘Je moet meer verhalen opschrijven, mensen willen graag vertellen.’ Maar op dat moment bleef het niet echt bij mij hangen.

Nu is de tijd rijp. Ik hou van verhalen. Niet alleen van het opschrijven ervan, maar ook van het bewaren, en er anderen gelukkig mee maken. Er zijn geen mooiere verhalen dan levensverhalen, waarvan elk zo krachtig en eigen is. Zelfs de meest introverte mensen die denken niets bijzonders te vertellen te hebben, komen uiteindelijk op een punt in hun leven waarop ze doorkrijgen hoe uniek hun leven is (geweest). Het vertellen van je levensverhaal kun je altijd doen, hoe jong of oud je ook bent.

Juist doordat ik nu fysiek gezien beperkt ben in mijn doen en laten, heb ik een extra drive om niet bij de pakken neer te zitten. Nee, ik zie dit als een kans om van mijn ambitie werkelijkheid te maken. Natuurlijk bestaat er een kans dat het uiteindelijk op niets uitloopt. Maar dan heb ik het tenminste wel geprobeerd, en me hard gemaakt voor het verwezenlijken van mijn dromen. Dan hoef ik mezelf later nooit af te vragen: Wat nou als ik toch…?

Letterlijk en figuurlijk even stilstaan in je leven kan je blik weer scherpstellen. Je kunt even bij jezelf te rade gaan wat je nu werkelijk met je leven wilt doen en dit omzetten naar realiteit, op weg naar misschien wel een heel nieuw leven.

Dream On & Write On!

Bedankt Liselore, voor je krachtige stuk en het delen van jouw ambitie! De comments staan weer open voor vragen, complimenten en schouderklopjes!





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

13 Comments

  1. Liselore, wat mooi en goed! Heel inspirerend hoe je stil stond bij wat je nu eigenlijk wilde doen, vooruit keek (kijkt) en ervoor durft te gaan!

    Het is zo gemakkelijk om hieraan voorbij te gaan maar zo belangrijk om up to date te zijn over waar je staat in je leven: wat vind je belangrijk? Wat wil je eigenlijk doen, waar word je het gelukkigst van en hoe zou je dat kunnen delen met mensen? Ik geloof dat wanneer je die dingen durft te doen, je hart volgt, je het meeste kunt bieden. Zowel aan jezelf als aan de mensen om je heen!

    Ik wens je veel succes!!

Laat een reactie achter bij Stephanie Blom Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *