Haar Ambitie: Josianne

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Vandaag is Josianne aan het woord. Wederom een ambitieuze doorzetter, met een duidelijk doel op sportief gebied. Het bereiken van dit doel gaat niet zonder slag of stoot, daar is ze al achter. Maar, opgeven komt niet in haar woordenboek voor!

Josianne

Toen Anne op Twitter een oproepje deed voor meiden met ambitie, moest ik daar wel op reageren. Ik had namelijk een paar maanden geleden bedacht dat ik in 2014 wel een halve marathon kon rennen, en dat voor iemand met astma.

DSC_0121Ik was nooit echt sportief en gym was denk ik wel mijn minst favoriete vak. Dansen vond ik wel altijd heel leuk om te doen en dat heb ik ook best fanatiek gedaan. Na een tijdje moest ik daar helaas mee stoppen omdat onze groep samen werd gevoegd met een groep waarvan de gemiddelde leeftijd 10 was (ik was 17).

Toen ik een paar jaar later ging studeren kwam het sporten helemaal op een laagje pitje te staan. Het interesseerde me niet en fietsen naar de Hogeschool vond ik al sport genoeg.

Tot vorig jaar, toen m’n vader de Nike+ app downloadde, een app waarmee je kunt zien hoe ver, en hoe snel je hebt hardgelopen. Dat zag er wel leuk uit! Omdat ik de hele dag in een kantoor zat waar het snoep voor het grijpen lag, vond ik dat ik wat meer moest gaan bewegen. Ik ging naar de Perry Sport, kocht een paar goedkope hardloopschoenen en besloot te gaan rennen, volgens de podcasts van de Vlaamse Evy natuurlijk.

IMG_4105Na een paar maanden kon ik vijf kilometer rennen en deed ik mee aan m’n eerste hardloopwedstrijd. Dat ging verrassend goed, en ik vond het steeds leuker worden!

Daarna hield ik een kleine renpauze, het werd te warm, ik moest afstuderen en allerlei andere excuses vond ik veel belangrijker. In September afgelopen jaar begon het toch weer te kriebelen, en samen met een vriend startte ik opnieuw met hardlopen. Omdat ik me niet wilde laten kennen, rende ik flink wat kilometers met hem mee, maar na een paar keer rennen kreeg ik last van m’n schenen. Ik had dit vaker gehad, en net als toen nam ik gewoon weer even rust.

Toen ik het rennen daarna weer oppakte, had ik bedacht dat ik in 2014 wel een halve marathon kon rennen. Ik wilde niet op die 5 kilometer blijven hangen, ik wilde weleens wat verder kunnen rennen. De keuze was gemaakt, op 12 oktober 2014 ga ik een halve marathon rennen.

Helaas kreeg ik een paar weken na m’n besluit toch weer last van m’n schenen, en aangezien ik daar natuurlijk geen 21,1 kilometer mee kan rennen, ging ik naar de fysiotherapeut.

Daar aangekomen bleek het toch niet zo simpel te zijn, blessure na blessure kwam boven. Het begon in m’n IMG_3884linkerbeen, toen deed m’n rechterknie pijn en uiteindelijk bleek de pijn uit m’n heup te komen.

De fysiotherapeut had het allemaal opgelost, dacht hij, en ik ging weer rennen. Helaas kwam de pijn snel weer terug. Weer naar de fysio dan maar. Inmiddels zijn we een paar weken verder, en heb ik een botvliesontsteking in m’n been te pakken, loop ik inmiddels op zooltjes en kan ik nog steeds niet pijnvrij rennen.

Soms denk ik aan opgeven: hoezo zou het me ineens toch lukken om die halve marathon dit jaar te rennen? Maar al vrij snel daarna vind ik dat ik niet moet opgeven. Wie weet vindt de fysiotherapeut wél ineens iets waardoor het opgelost wordt, of doet het rennen toch ineens geen pijn meer. Ik wil niet opgeven, en ik ga door tot de fysio zegt dat ik het absoluut niet ga halen. Eigenlijk wil ik tegen hem zeggen: het maakt me niet uit hoe ik die finish over ga, al doe ik het kruipend, maar ik ga die halve marathon lopen.

Mocht je zelf ook een doel hebben wat onbereikbaar lijkt, ga ervoor en doe het. Ook al kom je allerlei obstakels tegen onderweg, en lijkt je doel steeds minder bereikbaar te worden, geef alsjeblieft niet op, want je komt er wel. Bij mij is de wil er zeker, nu moet m’n been nog meewerken.

Bedankt Josianne, voor je inspirerende post. Ik hoop dat je snel over al dat blessureleed heen kunt komen, en die halve marathon vol trots kunt finishen! Voor bemoedigende woorden, ervaringsverhalen en complimentjes; comments, please :-)





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

11 Comments

  1. Dat is gek, dan zie je ineens je eigen hoofd in Bloglovin voorbij komen haha. Ik ga zeker niet opgeven! Inmiddels nieuwe schoenen gekocht, en hopelijk gaat het nu alleen maar beter :D

    • Haha ja vreemd is dat he! Hopelijk gaan de nieuwe schoenen je verder helpen. Op naar de halve marathon :-) *Cheer*

  2. Wat goed dat je niet opgeeft Josianne, veel succes bij het lopen van de halve marathon! Toevallig had ik het er gisteravond met mijn vriend ook over om de halve marathon te gaan lopen, vandaag wil ik beginnen met mijn eerste run (4 kilometer). Deze post heeft me meer motivatie gegeven om vandaag lekker te gaan rennen!

  3. Top dat je niet opgeeft. Ik wilde ook meedoen met een 5km hardloopwedstrijd maar bij het trainen daarvoor kreeg ik heel erg last van m’n voeten en dat bleek een achillespees blessure te zijn :(

    Ik moet nu mijn ambities uitstellen en rustiger aan doen en alles langzaam weer opbouwen. Frustrerend maar ik ga ook door…het moet en zal me lukken.

    Succes Josianne!

  4. Shin splints (botvlies ontsteking) kost heel veel tijd. Het ontstaat door verkeerd trainen/overtraining. Om er vanaf te komen zal je een flinke tijd rust moeten gaan houden. Of je nou doelen hebt of niet.

    Als jij toch je benen telkens blijft belasten wordt het van kwaad tot erger.

    Gebruik je verstand en accepteer je situatie zoals het is. Je komt jezelf nog hard tegen anders…

  5. Dat heet doorzettingsvermogen en dan wel van het hoogste niveau. Wauw! Ontzettend knap dat je toch doorzet. Daar is veel voor nodig meid. Ik ben enorm benieuwd hoe dit jaar gaat, hoop natuurlijk het allerbeste voor je!

  6. Dag Josianne,
    Knap hoor, dat je niet opgeeft. Maar doe alsjeblieft wel voorzichtig! Als je jezelf overbelast is het straks helemaal over….
    Zelf is mijn ambitie een halve triathlon. De halve marathon (van Egmond) heb ik al gelopen, over het strand in de winter, man, wat was dat zwaar.
    Van nature ben ik meer een zwemmer dan een loper.
    En dat zou ik jou ook als tip willen meegeven. Lopen is echt erg blessuregevoelig. Zwemmen is dat helemaal niet, en je traint al je spieren.
    Dus als het lopen nu echt een tijdje van de baan lijkt, is het wie weet een idee om het te proberen?
    Genoeg (studenten)zwemclubs ook, voor de nodige motivatie & training ;).
    Succes, Els

  7. Leuk, van de ene blog naar de andere… En daar opeens een bekend gezicht: Josianne was stagiaire bij het bedrijf waar ik werkte voordat ik op wereldreis ging. Een mooi interview, pittig ook… Maar geef nooit op! Ik kreeg zelf hielspoor vlak voor mijn wereldreis en mij werd gezegd dat ik mijn annapurna trekking nooit kan doen en heb het uiteindelijk ook gehaald! Goodluck!

  8. Mooi verhaal! Ik heb zelf ook een blessure aan beide schenen… Zwaaar irritant en niet leuk als je langer dan 7 km wil lopen. Ik moet eigenlijk naar de fysio, maar ben bang dat hij zegt wat ik niet wil horen: “Rust houden en langzaam opbouwen”. Na ruim 2,5 jr stilzitten vind ik dat ik genoeg rust heb gehad.. Toch moet ik er maar aan geloven en een bezoekje brengen aan de fysio. Mede door dit verhaal heb ik een beetje hoop dat hij me kan helpen zonder dat ik helemaal moet stoppen met lopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *