Haar Ambitie: Iris

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Ik interviewde Iris over haar ambitie om naar Indonesië te gaan en daar weeshuizen te bezoeken, om vervolgens op langere termijn misschien permanent daar heen te verhuizen om kansarme kinderen te helpen.

Iris

Iris, vertel eens kort wat over jezelf.

SONY DSCIk ben dus Iris. Ik ben 23 jaar en ik studeer Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Ik zit in mijn derde jaar en loop dit jaar stage bij jeugdzorg op een leefgroep waar negen jongeren in de leeftijd van 13 t/m 16 jaar wonen. Deze jongeren wonen hier omdat zij niet meer thuis kunnen wonen vanwege hun gedragsproblemen en/of vanwege hun ouders die (nog) niet beschikken over voldoende opvoedingsvaardigheden.

Wat is jouw ambitie?

Na mijn studie een reis maken naar Indonesië. Daar wil ik een aantal opvanghuizen bezoeken en contacten leggen om eventueel daarna te verhuizen naar Indonesië om daar te gaan werken in een opvanghuis voor wezen en/of verwaarloosde kinderen. Het allerliefst zet ik er mijn eigen opvanghuis op. Er is één quote die mij erg aanspreekt: Be the change you wish to see in the world – Mahatma Gandhi. Er zijn zo veel dingen die ik anders zou willen zien. Eén daarvan: geen kinderen meer op straat die aan hun lot overgelaten zijn. Ik hoop dat ik voor een klein beetje verandering kan en mag zorgen.

Waar komt deze ambitie vandaan?

Ik ben zelf Indisch en Indonesië trekt mij al een aantal jaar. Ik ben er nog nooit geweest, maar ik wil er heen reizen als ik over anderhalf jaar klaar ben met studeren. Ik heb ongeveer een jaar geleden iemand leren kennen uit de kerk die een half jaar in een opvangtehuis op Borneo heeft gewerkt. Hij vertelde me over dat project en hoe het geloof hierbij betrokken was. Ik vond het heel mooi om te horen wat hij daar gedaan heeft en hoe ze kinderen een kans bieden. Ik wil graag ook op die manier iets betekenen voor een ander en vind dat ieder mens een kans verdient. Toen ik hoorde over het project waar die jongen had gewerkt, dacht ik direct: dit wil ik ook doen. Ik wil kinderen een veilige omgeving bieden waarin zij op kunnen groeien, onderwijs krijgen en waarin zij tegelijkertijd ook nog lekker kind kunnen zijn. Ieder kind heeft ruimte nodig om zich te ontwikkelen maar niet ieder kind krijgt die kans. Daar wil ik een klein beetje verandering in brengen. Sinds deze jongen zijn verhaal met mij deelde, is het bij me blijven hangen. Ik had eerst mijn twijfels over mijn ambitie: Indonesie is natuurlijk niet even om de hoek en er komt veel meer bij kijken dan ik waarschijnlijk op dit moment denk… Maar toch: ik wil dit doen.

Zijn er nog andere momenten geweest die je in dit gevoel hebben gesterkt?

In februari was ik op een conferentie in de kerk. Daar zag ik een filmpje voorbijkomen van Pan de Vida: een organisatie in Peru die zich inzet voor kinderen zonder mooie, gelukkige toekomst. Carlos, de eigenaar, is in 1986 geadopteerd door Wilkin van der Kamp. Carlos was zo’n kind zonder toekomst. Hij is uiteindelijk teruggegaan om de voor kansarme kinderen in Peru te zorgen. Dat filmpje sprak me ontzettend aan; de tranen rolden over mijn wangen. Het leek gewoon een bevestiging: dit ga ik doen, dit wil ik en dit past bij mij!
Hoe ontvouwt jouw ambitie zich op dit moment?

Ik ben blij dat ik mijn droom stukje bij beetje meer vormgeef. Ik hoop de kennis die ik tijdens mijn studie op doe toe te gaan passen in de praktijk.  Ik schrik inmiddels steeds minder van deze droom/ambitie. Ik wil dit doen! Ook krijg ik steeds kleine bevestigingen, zoals dat filmpje in de kerk. Ik weet al een jaar dat ik dit wil en mijn omgeving weet dat inmiddels ook. Ik hoop in 2015 mee te gaan op zendingsreis naar Peru, zodat ik daar ervaring op kan doen. Het is natuurlijk een hele andere situatie dan in Indonesië, maar toch: ervaring opdoen is altijd goed. Je wordt er wijzer van en ik besef dat ik heel veel ervaringen nodig heb voordat ik mijn ambitie helemaal waar kan gaan maken.

Wat is je grootste onzekerheid wat deze ambitie betreft, en wat je grootste zekerheid?

De grootste onzekerheid is toch wel het financiële gedeelte. Hoe ga ik in het allemaal rond krijgen… Ga ik het uberhaupt allemaal rond krijgen? Allemaal dingen die door mijn hoofd spoken. En dan de afstand: dat is ook niet zomaar iets. Afstand is wel te overbruggen natuurlijk, maar toch. En niet te vergeten: de taal! Ik spreek geen woord Maleis! De grootste zekerheid is dat ik dit ga doen. Ik ga in ieder geval het eerste deel uitvoeren: ik ga die reis maken en ik ga opvanghuizen bezoeken. Misschien ga ik zelfs wel een aantal maanden vrijwilligerswerk doen in een opvanghuis, zodat ik alles mee kan maken. Ik stap gewoon uit mijn comfortzone en vanaf daar zie ik wel weer verder.

Is er iets wat je anderen mee zou willen geven met soortgelijke ambitie?

Het is vooral belangrijk om te weten wat je precies wilt gaan doen en om organisaties en mensen op te zoeken die je zouden kunnen helpen met het bereiken van je doel. Stop ook met denken dat het niet haalbaar is: maak kleine stappen zodat je steeds dichterbij jouw ultieme droom komt. Niets is onmogelijk!

Bedankt Iris, voor je mooie bruisende, ambitieuze verhaal! Ik ben super benieuwd naar hoe jouw droom zich gaat verwezenlijken. Hou ons op de hoogte :-) De comments staan weer open voor complimenten, vragen en schouderklopjes!





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

4 Comments

Laat een reactie achter bij Laura Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *