Haar Ambitie: Anoniem

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Ik hield een interview met ‘Anoniem’, over haar ambitie om de wereld van Nederlandse militairen en hun thuisfront toegankelijker te maken voor de maatschappij. Dit interview is bij uitzondering anoniem, om veiligheids- en privacyredenen. Want ja, ook dat is iets wat hoort bij het leven als (gezin van een) militair.

Anoniem

foto bij artikelWat leuk dat je mee wilt werken aan deze serie. Kun je wat meer vertellen over jouw ambitie, die zich met name uit op je blog zijvanhem?

 

Mijn vriend werkt bij Defensie, al voordat ik hem leerde kennen. Via mijn blog wil ik graag meer begrip creëren voor de Nederlandse militairen, hun werk en hun thuisfront. Met een positieve inslag schrijf ik over wat ik signaleer en ervaar als partner van een militair. Ik hoop zo het draagvlak voor Nederlandse militairen in de samenleving te vergroten.

Ik merk in de Nederlandse maatschappij dat er een cultuur heerst van ‘doe maar normaal’. Weinig ruimte voor complimenten en waardering, laat staan voor militairen. De vanzelfsprekendheid van vrijheid is daarnaast in Nederland ook een springlevend fenomeen. Het is natuurlijk ook een bijna ongrijpbaar begrip, maar voor de militairen en hun thuisfront juist enorm tastbaar.

Ik wil niet zozeer op mijn blog enkel en expliciet pleiten voor mijn doel, maar wat ik wil bereiken is dat je dat tussen alle regels door kan lezen. Dat het een onderdeel van mijn blog wordt wat onlosmakelijk aan ‘Zij van hem’ verbonden is. Dat je wat oppikt en meeneemt, dat ik je iets mee kan geven zonder dat je je daar in eerste instantie bewust van bent. En dat je dan later opeens merkt dat je net iets anders naar die militair kijkt die voor je in de rij staat bij de supermarkt, die schuin tegenover je zit in de treincoupé, of misschien wel wat meer in functie tijdens een oefening zoals laatst in Friesland. Dat je je beseft wat het voor hun partners en gezin inhoudt wanneer ze weg zijn, op oefening of op uitzending, dat het altijd van de ene op de andere dag anders kan zijn. Ook als je dus een vakantie hebt geboekt of papa de kinderen op zou halen.

 

Ik moet zeggen dat ik ook vrij weinig weet over het leven van Nederlandse militairen en hun gezinnen. Ik kan me er weinig bij voorstellen. Kan je wat vertellen over hoe zo’n militaire uitzending in zijn werk gaat, met name ook voor het thuisfront?

Voorafgaand aan een uitzending gaat de militair een ‘opwerk-traject’ in. Tijdens deze periode wordt hij voorbereid op zijn uitzending. Hij krijgt dan onder andere informatie over het gebied, de bevolking en natuurlijk ook de missie. Ook voor het thuisfront is er een informatiebijeenkomst, de zogeheten Thuisfront Informatiedag. Tijdens deze dag krijgt ook het thuisfront achtergrondinformatie. Over de missie en het uitzendgebied, maar ook praktische zaken zoals bijvoorbeeld het versturen van post, de voorlopige vertrekdatum en die van terugkomst. De data (en ook de tijden) zijn wel altijd onder voorbehoud.

Van tevoren bereid je je ook samen voor op de uitzending. Zo is er bijvoorbeeld een map ‘Nabestaanden’ waarin de militair zijn wensen noteert voor het geval hij tijdens de uitzending sneuvelt. Dit hebben wij samen ingevuld, waarbij ik zijn wensen centraal stelde, maar we het wel samen bespraken. Sommigen ervaren dit als heel beladen. Ik vond het juist fijn, omdat ik zo wist hoe de zaken geregeld waren en hoe de procedure zou zijn mocht hij komen te overlijden.

Zo’n periode van uitzending levert best wat stress op. Vooral voor het thuisfront. Je wilt alles goed geregeld hebben en je hikt ook tegen het afscheid aan. Wanneer mijn vriend op uitzending is ben ik voor contact afhankelijk van hem. Ik kan hem niet bellen en wanneer ik hem een mailtje stuur moet ik afwachten wanneer hij mogelijk tijd heeft om het te lezen, want zijn werk daar gaat natuurlijk voor.  Verder gaat mijn leven hier door en doe ik mijn dagelijkse dingen. Ondanks dat, draait mijn leven tijdens die periode wel om hem. Dat klinkt misschien wat zwaar, maar je staat er mee op en je gaat er weer mee naar bed. Ik hou dus altijd mijn telefoon in de gaten, ook onder de douche bijvoorbeeld. Ik ben bewust en onbewust bezig met het gevaar dat hij loopt en volg het nieuws op de voet. Soms is dat heel zenuwslopend.

 

Is er vanuit Defensie ook ondersteuning voor het thuisfront tijdens de missie?

Er zijn thuisfrontdagen die Defensie organiseert, dagen waarop je met families van de militairen bij elkaar komt, vaak nog wat informatie over de uitzending krijgt en via een skype verbinding soms kort contact hebt met de militairen. Gedurende deze dag krijg je veel informatie over de fases van de uitzending. Er is ook de mogelijkheid om een bezinningsdienst bij te wonen om stil te staan bij onze militairen. Om daar aan mee te doen hoef je overigens niet gelovig te zijn. Het is fijn om zo in contact te komen met mensen die in een soortgelijke situatie zitten en jouw emoties totaal begrijpen en weten hoe het is. Het Skype contact met de militairen op deze dagen is leuk, maar het liefste heb ik natuurlijk een op een contact met mijn vriend. We proberen dat tijdens zijn uitzending iedere week even te hebben.

 

Hoe verlopen dat soort (Skype) gesprekken? Het lijkt me best lastig om zo op afstand, via een soms gebrekkige verbinding, je bijna enige contact te hebben?

Praktisch gezien; via Skype zie je elkaar natuurlijk erg blokkerig en op de telefoonlijn zit vaak wat vertraging. Maar daar wen je gelukkig snel aan. In de gesprekken die we hebben tijdens zijn uitzending ligt de nadruk natuurlijk op hem. Je wilt hem zijn verhaal laten doen, maar ook zelf wat over jouw leven kwijt kunnen. Dat is soms heel moeilijk. Je wilt je man niet vermoeien met jouw eigen dagelijkse problemen, omdat hij waarschijnlijk in een situatie zit die een stuk moeilijker en uitdagender is en het belangrijk is dat hij zich volledig op zijn taak kan richten zonder afleiding van thuis. Toch heb ik gemerkt dat het belangrijk is om jezelf niet weg te cijferen en gelukkig hebben we hier samen een weg in kunnen vinden. We hebben nu afgesproken dat we allebei ons verhaal zullen doen. Het is voor hem toch ook belangrijk om te weten hoe het met mij gaat. Dat is een gedachte die ik goed bij mijzelf in heb moeten prenten.

 

En na de uitzending, als hij eindelijk weer naar huis komt, hoe is dat? Omschrijf dat gevoel eens.

De dag dat de militairen thuiskomen is een bijzondere. Er heerst sowieso een groot familiegevoel binnen Defensie en de gezinnen die daar betrokken zijn. We halen en brengen de militairen samen van en naar de vliegbasis. Je steunt elkaar, ook al gaat jouw ‘eigen’ militair niet mee op de missie. De periode voor de thuiskomst is hectisch. Je wilt je huis op orde hebben, er zelf tip-top uitzien, wellicht een korte vakantie hebben geboekt voor jullie samen. Daarnaast draait je eigen leven ook nog door. Het is gehaast, maar niets kan op tegen het moment dat je jouw eigen man of vrouw na al die tijd weer in je armen kunt sluiten. Je bent dan weer helemaal verliefd. En dan is het tijd om weer te wennen aan elkaar, na al die maanden niet samen te zijn geweest. Door de uitzendingen ben ik zelf een stuk emotioneler geworden. Ik voel me op mijn plek in mijn relatie, wil dit vasthouden, hem vasthouden (al is dat niet altijd letterlijk). Wat dat betreft is mijn (anonieme) blog ook de ideale uitlaatklep.

 

Je geeft aan dat je merkt dat er onbegrip is in de samenleving voor de Nederlandse militairen. Ervaar jij in jouw directe omgeving dit onbegrip ook?

Gelukkig niet. Mijn omgeving gaat er erg goed mee om. Waarschijnlijk omdat er meer militairen in de familie zitten. Ik ben ook echt op zoek gegaan naar andere thuisfronters. Je merkt toch verschil als je praat met mensen die zelf ook een relatie binnen Defensie hebben. Het is fijn dat ik niet zo vaak opmerkingen als ‘hij kiest er toch zelf voor’ naar mijn hoofd geslingerd krijg, wat ik om mij heen nog weleens meekrijg. Met mijn blog wil ik er eigenlijk ook voor zorgen dat bijna niemand zich meer in zijn hoofd haalt dat soort dooddoeners te roepen, haha.

 

Hoe ziet jij jullie toekomst voor je?

Ik hoop dat mijn vriend bij Defensie kan blijven, ondanks het zware weer waar Defensie nu in zit wat betreft bezuinigingen et cetera. Je kiest het beroep van militair niet, je bent een militair. Het is geen doorsnee beroep, het is meer een levenswijze. Je bent zelfs bereid je leven te geven voor de vrijheid en veiligheid van andren, dat is niet iets dat iedere persoon intrinsiek in zich heeft. Militairen werken hun hele leven aan een betere wereld. Dat vind ik heel mooi. Ik wil een steun en spiegel voor mijn vriend zijn. Wil van elkaar genieten, iedere dag. Ook al is dat soms op afstand. De uitzendingen maken je heel bewust van wat je hebt. Wij koesteren de kleine momenten.

 

Bedankt voor dit mooie interview. Wat een wijze lessen, een bijzondere inkijk in een voor mij heel andere wereld. De comments staan weer open voor schouderklopjes, vragen en opmerkingen!





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

7 Comments

  1. Wat interessant om te lezen (ook het blog)! Ik weet zelf eigenlijk ook vrij weinig over militairen in Nederland, en je staat er ook niet echt bij stil als je er niet mee te maken hebt…

    • Dank voor je reactie Mariska. Wat jij beschrijft is precies wat ik ook hoop te bereiken: dat juist anderen die niet in ‘dit wereldje’ zitten wat meer beeld krijgen hoe het is, inzicht krijgen in het werk van onze militairen en ook wat voor impact dat soms kan hebben op thuis. Natuurlijk is herkenning en erkenning van militairen en thuisfront fijn, maar als ik anderen die dit niet kennen kan bereiken en hen al iets heel kleins kan meegeven ben ik al zo blij.

  2. Wat een inspirerend en mooi artikel. Een hele andere vorm van ambitie, maar het raakt me. Juist de (ook bij mij) onwetendheid over deze kwestie. Sterk dat je dit kunt en volhoudt, ik weet niet of ik mijn partner zo lang zou kunnen missen wanneer we zulk beperkt contact hebben. Petje af!

    • Bedankt Mandy voor het reusachtige compliment. En wat mooi dat Anne Pleun met deze blog over mijn ambitie ook jou heeft kunnen raken.
      Ik ben van mening dat je net zoals een militair dit heeft een bepaalde mentaliteit moet hebben als thuisfront zijnde. Iedereen vindt daar zijn eigen weg in en geeft daar een eigen vorm aan. En dat is prima. Maar je moet het wel kunnen en vooral willen. Je moet wel in de basis eenzelfde instelling hebben. Het is een feit dat hij elk moment door de organisatie ‘opgepakt’ kan worden en of ergens moet uithelpen, op oefening moet of zelfs op uitzending. Het is een feit dat er mogelijk periodes zijn dat je elkaar moet missen. Dat hij er niet is of dat je zelfs helemaal geen contact hebt. En dat geldt dus ook als je bijvoorbeeld een gezin hebt. In mijn ogen is het dus ook een kwestie van ‘take it or leave it’. Je lief is militair, vaak in hart en nieren. Dat is iets wat in hem zit. En daar hoort een zekere levensstijl bij.

      Gelukkig past dit ook echt bij mij. Eerlijk is eerlijk: hoe rot het soms is om elkaar te missen, ik hou van dit leven. Ik voel mij op en top vrouw(elijk), thuisfront, sterk en stoer. En ik vind het mooi dat ik zo mijn eigen steentje kan bijdragen aan vrede, veiligheid en welvaart. Niet alleen voor Nederland en in Nederland, maar ook voor anderen over heel de wereld. Want dat is wat mijn man doet.

  3. Mooi interview! Studiegenootje heeft ook een vriend die militair is. Een paar jaar geleden werd hij uitgezonden naar Afghanistan. Vond het heftig om te zien hoeveel impact dat op haar leven had. Aan de ene kant was ze erg trots op hem, aan de andere kant die constante angst dat hem iets zou overkomen.

    • Ja, een uitzending heeft zeker impact op het leven hier ook thuis. Hoezeer je ook door blijft gaan met de dagelijkse dingen sta je er mee op en ga je er mee naar bed. Maar die trots en die liefde, dat is zoveel sterker dan wat dan ook. En ik probeer altijd naar het grote plaatje te kijken. Want wat is nou een paar maanden op een wezenlijk verschil in leven voor een ander? Probeer er dus altijd een positieve draai aan te geven. Maar eerlijk is eerlijk: soms heb je daar echt geen oren naar, zelfs niet als het normaal gesproken vanuit jezelf komt. Haha. Soms is het gewoon balen, soms is het je zorgen maken, soms dacht ik ook wel ‘Ik vind het allemaal wel best. We hebben bewezen dat we het kunnen en nu mag je van mij dus wel gewoon weer naar huis komen!’. Maar ach, dat hoort er ook allemaal bij.

      Ik zeg vaak: ik ben wel elke keer weer verliefd. Maar weinig relaties die dat al die jaren elke keer nog hebben. Haha.

Laat een reactie achter bij Anne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *