Doei vaste baan!

Dat er meer mensen zijn die na hun studie niet precies weten wat ze willen en waar hun ambities liggen, is me duidelijk. In Berlijn ontmoette ik Amber. Zij staat op het punt een nieuwe stap in haar leven te zetten. Ik heb haar gevraagd ons de komende tijd mee te nemen in haar avontuur.

Gelukkig stemde ze in, en schrijft ze de komende tijd op 24 lentes een aantal blogs over haar plannen, ambitie en (on)zekerheden. In deel 1 schrijft ze over haar vaste baan opzeggen en een duik in het diepe te nemen.

Nadenken

Anderhalf jaar geleden ben ik van Amsterdam naar Berlijn vertrokken met een hoofd vol ideeën en niet één uitgewerkt plan. Ook zonder plan moet je ergens beginnen om ergens anders te komen. Voor mij begon het bij baantjes in hostels en call centers, waar ik, tegen al mijn verwachtingen in, al snel interessante mensen leerde kennen die me verder de wondere Berlijnse wereld in hielpen. Op die manier rolde ik eigenlijk binnen de kortste keren een creatieve fulltime baan in, waar ik veel kon leren, bij een bedrijf dat erg sympathiek overkwam.

In deze eerste ‘grote-mensen-baan’, zoals ik het maar altijd noem, heb ik me dan ook meer ontwikkeld dan ooit tevoren. Door Nederlander in het buitenland te zijn, kreeg ik een kans die ik anders waarschijnlijk aan me voorbij had zien gaan. Ondanks dat, heb ik toch een paar weken geleden ontslag genomen. Het voelt alsof ik een jaar lang vooral heb geworsteld met de verwachting dat ik deze baan moet kunnen, maar ook vooral moet waarderen, en de constante realisatie dat dit alles me van geen kanten lukt. Dit kwam deels door het bedrijf zelf, dat toch minder sympathiek bleek te zijn, en deels door de reistijd, die me ontzettend opbrak. Maar bovenal drong steeds meer tot me door dat ik alle ideeën van anderhalf jaar geleden compleet uit het oog was verloren. Door fulltime te werken met een flinke dosis reistijd leek het wel alsof ik nooit meer genoeg tijd had.

1011025_10152944143575366_1110178821_n

Ik keek vaak om me heen en dacht dan vaak dat ik misschien gewoon veel teveel wil, waarom zouden zoveel mensen om mij heen anders wel tevreden genoeg zijn om hun baan níet op te zeggen? Waarom werken mensen in stilte iedere dag over, terwijl ik een sprintje wil trekken naar de deur..? Toen ging ik met vrienden en collega’s praten over mijn plannen, en besefte ik dat eigenlijk bijna niemand tevreden is. Veruit de meeste reacties waren prijzend dat ik ‘niet meer hiermee doorga’ (ja, op die toon die je nu in je hoofd hoort), maar aan de andere kant vertelde nog geen handvol me over hun eigen plannen.

Het meest ben ik ervan geschrokken dat er ook nog een derde groep mensen was. Dit was de groep die me, in meer of minder woorden, afraadde mijn baan op te zeggen. Want ja, ik heb hem; het intussen tot Heilige Graal van onze generatie verheven vaste contract. Het lijkt wel alsof we met zijn allen deelnemen aan een constante race, die ons eerst bij een goede baan moet brengen en die we niet kunnen finishen tot dat vaste contract er is. In onze race is de definitie van een ‘goede baan’ steeds vager en breder geworden. We zitten als generatie met een diepgewortelde angst voor werkloos zijn, die gebaseerd is op zowel media als realiteit.

Ook ik ben deel van deze generatie en dus moest ik wel nadenken over deze waarschuwingen, zeker niet in de laatste plaats door mijn eigen onzekerheden. Moet ik mijn financiele zekerheid wel opgeven? Kan ik wel iets voor mezelf gaan doen in een tijd van economische worstelingen? We zijn zo overspoeld met berichten en verhalen over werkloosheid onder onze leeftijdsgenoten, dat je bijna niet meer dúrft te zeggen dat je ontevreden bent over werk waar je helemaal niet naar op zoek was. Je hebt een baan waarbij je niet 5 dagen in de week aan een lopende band in een fabriek staat en dus mag je allang blij zijn.

Bizar, want als we terugkijken naar het verleden zijn tijden van economische crisis bij uitstek ook vruchtbare grond voor nieuwe, creatieve uitspattingen. Juist door weinig opties te hebben, worden nieuwe opties gecreëerd. Angst is hierin de enige tegenwerkende factor. Doordat we niet alleen weten dat een deel van onze vrienden moeilijkheden ondervinden op de arbeidsmarkt, maar dagelijks ook de landelijke én wereldwijde problemen op ons af gevuurd krijgen, is de crisis voor ons veel groter dan ooit het geval is geweest. Of lijkt hij in ieder geval groter, door alle berichten in verschillende media, die we ontvangen op verschillende apparaten.

Intussen ben ik klaar met nadenken. Duidelijk, want ik ga weg bij mijn baan. Ik ben namelijk ook klaar met genoegen nemen met een situatie die misschien beter is dan een lopende band, maar waar ik ook nooit gelukkig van ga worden. Wat ik precies ga doen, schrijf ik expres nog niet op. Er zit heel veel in m’n hoofd wat stuitert om eruit te komen. Al die stuiterballen moet ik zelf eerst eens goed op een rijtje zetten. Wat ik wel met zekerheid kan zeggen is dat heel erg benieuwd ben naar mij leven na het vaste contract.





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

14 Comments

  1. Dappere keuze, Amber! Goed dat je voor jezelf en jouw geluk durft te kiezen en niet voor je baan, ook al geeft die zekerheid.

  2. Wat een herkenbare strubbelingen, al zit ik nog een paar stappen ervoor maar ik herken die keuzes en afweging echt heel erg. Ben heel erg benieuwd naar de volgende stappen :)

  3. Gaaf, wat leuk om te lezen. Ben benieuwd welke keuzes je nu hebt gemaakt! Ik sta er in ieder geval achter om niet bij een baan te blijven waar je niet gelukkig van wordt.

  4. Heel herkenbaar. Een vaste baan is voor sommigen echt het hoogst haalbare. Mensen zijn zo bang voor de onzekerheid en kiezen eerder voor veiligheid, maar dat gaat soms wel ten nadelen van je dromen. Dus ik vind dit heel stoer!

  5. En terecht, als je het je kan veroorloven is het goed te stoppen met iets wat je niet gelukkig maakt en te gaan doen want je wel gelukkig maakt!

  6. Succes met je plannen! Het is ook enorm spannend, die onzekerheid. Maar als je het niet doet weet je ook niet hoe je leven was geweest als je je plannen door zou voeren. Dus heel veel succes!

  7. Heerlijk om te lezen dat je je gevoel achterna gaat, de zekerheid laat voor wat het is en denkt “Ik kom er wel”. Daar ben ik ook helemaal van overtuigd. Je bent een echte powervrouw. You go girl!

  8. Vind het heel knap van je, je gevoel volgen is erg belangrijk maar ook oh zo moeilijk. Je komt vast en zeker op deze manier wel iets tegen wat je wel heel leuk vind en waarbij je miss niet direct een sprintje naar de deur wil nemen om 17:00! Succes meid!

  9. Wauw.. je had me al te pakken bij de titel. Bijzonder en knap vind ik het. Er is lef voor nodig, dat absoluut. Maar altijd haasten sprinten, niet voldaan of helemaal gelukkig zijn is veel erger.. ik weet zeker dat er iets moois op je pad komt en ben ook benieuwd wat. Die stuiterballen zjn herkenbaar… en ook wel gevaarlijk. Succes!

  10. Applaus! Heel goed! Ik herken het wel hoor, wat is nou belangrijker, je gezondheid, je geluk of zekerheid. Het ga je goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *