De spuigaten uit

We lopen over straat en ik vertel hem over mijn ambitie. Mijn nieuwste project waar ik maar niet over uitgedacht raak. Zo eentje die zelfs in je dromen aanwezig is. Het is de zoveelste in de afgelopen maanden. Goh, wat ben ik enthousiast. Hier ga ik wat moois van maken. Mijn vriend lacht en kijkt me aan. Ja, zeg ik nog, ik ben heel ambitieus.

Hij loopt rustig verder, merkt het eerst niet op. Maar een paar stappen terug ben ik tot stilstand gekomen. Dubbel geklapt staar ik naar de stenen. Is het weer zo ver? Kom ik daar weer bij uit? Ik krijg geen adem en zie sterretjes. Licht in mijn hoofd en zwaar in mijn voeten. Alsof ijswater door mijn aderen stroomt. Elektrische schokjes schieten door mijn ruggengraat. Dit ben ik ook. Midden op straat, een hyperventilerend meisje van 25 jaar.

breathing-in-bag-1

Ambitie; ik hou van de interviews die op deze blog staat. Vind het inspirerend om verhalen van anderen te lezen. Maar voor mijzelf kent ambitie duidelijk ook een schaduwkant. Wat als je ambitie de spuigaten uit loopt? Het lijkt zo positief, iemand die niet kan stoppen met werken, zich voor zo veel voor de volle 100% in wil zetten. Zoveel moois voor ogen heeft en met passie over de zaken praat. Maar ondertussen…

Het kan niet snel genoeg. Het kan niet groot genoeg. Het kan niet dapper genoeg. Het kan niet spannend genoeg. Het is zo mooi allemaal! Het is zo veel! Ik en mijn vrienden troeven elkaar regelmatig af. Een wedstrijd naar wie het eerste een succesvolle startup heeft opgezet. Of wie de minste uren slaapt. De meeste activiteiten combineert. Wie het credo ‘rusten doe ik wel als ik dood ben’ het hardste naleeft.

Het is niet die sociale druk die mij drijft tot het uiterste. Ik doe dat zelf. Waar het vandaan komt, dat weet ik niet eens precies. Maar als ik niemand heb om me in toom te houden, stop ik echt met slapen. Want er is zo veel dat ik wil leren, doen, ondernemen, uitvinden. Het leven is zo enorm! Toen ik elf was vertrouwde mijn basisschool juf me toe dat ze het zo erg vond dat ze nooit alle boeken uit de lokale bieb zou kunnen lezen. Toen wist ik nog niet hoe groot universiteitsbibliotheken zijn. Dat is een beetje the story of my life geworden.

En nu vind ik mijzelf hyperventilerend op een straat in Berlijn. Ik maakte al dromen waar, het smaakt naar meer, want er blijkt steeds extra te zijn. Maar mijn grootste droom? Weg met de angst, het beknellende gevoel en gebrek aan rust… Op naar het waarmaken van mijn ambities, op een getemde manier.

Of toch maar niet?





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

20 Comments

  1. Mooi geschreven Anne.
    Ik heb ook zo’n ongetemde ambitie en vergeet soms even dat er maar 24 uren in een dag zitten. Het liefst doe ik alles tegelijk ;)

  2. Speelt hier momenteel ook, al is het bij mij duizeligheid i.p.v. hyperventilatie. Super vervelend en je bent zelf de enige die daarin verandering kan brengen. Alles op een rijtje zetten, dingen schrappen en voor jezelf kiezen. Kost wat tijd en moeite, maar hopelijk is het ‘t uiteindelijk waard ;)

    • Ja heel vervelend, en moeilijk! Duizeligheid is echt niet prettig :(. Ik hoop dat je snel jezelf er uit kunt trekken.

  3. Herkenbaar. Ik word regelmatig even teruggefloten door mijn lijf. Hoofd te vol, lijf te moe. Ik wil zoveel, maar ik blokkeer. ‘There’s only so much you can do’ zeg ik weleens tegen anderen, maar er is zoveel meer wat ik zou willen doen.

    • Zo’n advies is dan makkelijk gegeven, maar moeilijk na te leven. Je weet wel dat je op jezelf moet letten, rust moet nemen etc, maar dat is zo lastig. Zeker als er zo veel is dat je wilt doen…

  4. Lastig he, als je altijd zoveel wilt. Ik heb daar ook last van. Als ik in groepjes moet werken ben ik altijd degene die het meeste doet en zich ergert dat anderen zo lui zijn. Als het aan mij ligt moet alles perfect en zo uitgebreid mogelijk. Maar uiteindelijk merk je het inderdaad toch wel op de een of andere manier dat je echt rustiger aan moet doen.. we komen er wel ;)

  5. Ik herken het! Ik denk dat je misschien even een periode wat meer rust moet nemen, en goed nadenken over wat je precies wilt bereiken met die projecten en of dat allemaal nú moet. Ik moet dat af en toe van mezelf, want anders krijg ik hartkloppingen. Ik merk dat ik een beetje verslaafd ben aan stress, dus ik verplicht mezelf rust te nemen. Misschien ook iets voor jou :-)?

    • geen wondermiddelen, maar letterlijk even stil gaan staan en een tijdje heel diep ademhalen helpt mij. Of yoga, met de nadruk op de ademhalingsoefeningen. Plus wat mij goed helpt is praten met anderen, dat heb ik dan nodig, mensen die me even rustig kunnen praten. Verder werkt sporten goed, zo heel intensief. Dan kan je aan niets anders denken dan dat sporten, en maak je tegelijk serotonine aan, wat je weer blij en rustig maakt.

  6. Zo herkenbaar dit. Je lijf roept je hoofd even tot de orde. Je legt de lat veel te hoog voor jezelf. Lief zijn voor jezelf, dat helpt. Maar oh wat is dat moeilijk. Ik begrijp het helemaal. Het is goed dat je het op kunt lossen door praten/liefde/yoga en ademhalingsoefeningen. Nu nog voorkomen, of is dat weer een nieuwe ambitie ;)

  7. Jee wat herkenbaar, dat wordt nog wat straks als we samen kunnen brainstormen over dromen en wensen ;)
    Ik ga ook maar door, maar als het even niet lukt, als ik inzie dat ik te ver ga en te veel wil dan sla ik dicht. Geen hyperventilatie of paniek maar gewoon vol op de rem. En dan moet Joppe weer even zeggen dat het allemaal niet zo is, dat er zoveel kan maar je ook niet álles kan willen en álles kan doen. Het is wel een beetje dat dertigers-ding waar laatst Tegenlicht overging, het altijd maar meer willen en meer moeten omdat het kan en omdat we zo-veel vrijheden hebben.

  8. Mooi verwoord. Ik herken het heel veel willen en veel plannen maken wel, al ben ik volgens mij ietsje minder ambitieus dan jij. Hoop dat het je lukt ‘gematigder’ ambitieus te zijn. Maar niet TE natuurlijk :)

  9. Zoiets heftigs kan jij zo mooi opschrijven Anne! Het lijkt me ontzettend schrikken als je zo’n aanval hebt. Wel goed dat je weet waar het vandaan komt. Ik heb een tijd lang door bepaalde dingen geen ambitie gehad, maar sinds een jaar of drie is die helemaal terug. Niet in zulke heftigheid als bij jou, maar toch. Ik hoop dat je je ambitie behoudt, maar dat je er ook bij kunt rusten. Dat je minder aanvallen krijgt en dat je er met mensen over kunt praten en dat die je op die momenten kunnen helpen rustig te worden. Want jouw ambitie is super, maar die aanvallen mogen weg blijven :)

  10. Ik denk dat dat het probleem is wat bij veel mensen voor overmatige stress zorgt. Het willen blijven presteren, de lag steeds hoger leggen. Dat ene doel toch nog net even willen bereiken. Ik ben eigenlijk best wel blij dat ik daar totaal niet gevoelig voor hebben, op wat kleinschalige dingen na, kan ik eigenlijk zeggen dat ik op het gebied van dingen bereiken geen enkele ambitie heb. Of misschien de ambitie om dat vooral zo te houden.

  11. Goed geschreven, maar wel schrikken zeg die aanvallen! Ik zie mijn ambitie als een temperamentvolle vriend. Soms wil ik heel hard aan zijn zijde meerennen en soms dwing ik hem geduldig te zijn omwille van mezelf :) Mijn vrienden zijn ook heel ambitieus, maar het gekke is dat we elkaar niet aftroeven als we bij elkaar zijn. We moedigen elkaar juist aan ons geluk na te streven. En dat schept ook weer rust en reflectie. Want dat vind ik persoonlijk het grootste gevaar aan mijn ambitie: soms rende ik voluit in een richting zonder precies te weten waarom. Ik hoop dat je al je ambities waarmaakt, maar hoop nog meer dat je gelukkig bent :)

  12. Heel herkenbaar…helaas heeft een dag maar 24 uur en aan de andere kant ook gelukkig maar. We streven al continue ennog meer zou ons zelf kapot maken… maar mooi beschreven. Eng… maar ook positief die kijk op het leven en er zo veel mogelijk uit willen halen.

  13. Heftige keerzijde, al is het ook bij mij herkenbaar. ‘Gelukkig’ heb ik nog een rem die chronisch ziek zijn heet, ik heb al jong geleerd om extra goed om mezelf te denken. Maar dat moet jij ook doen hoor, zulke heftige verschijnselen zijn natuurlijk ook niet goed. Take care, en maak je prachtige plannen op een wat lager tempo waar.

Laat een reactie achter bij Zij van hem Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *