BERLIJN – Wonen en Werken

Wat ik miste in Berlijn, vergeleken met Amsterdam, is afgelopen zaterdag een beetje goedgemaakt. Ik bezocht een debat over wonen en werken in Duitsland, georganiseerd door de studenten van de BKB Academie die voor een academiereis over de verkiezingen in Duitsland in Berlijn op bezoek waren.

Ik verheugde me de hele zaterdag op de avond. Eindelijk weer eens luisteren naar mensen met verstand van zaken, die praten over een boeiend onderwerp. Bovendien een onderwerp dat me erg aan het hart staat. Gezien de moeizame start die ik in deze stad heb gehad, maar ook vanwege het feit dat ik op mijn werk nog weleens tegen grote culturele verschillen aanloop. Zouden meer mensen die ervaring hebben?

Wat was het een fijne avond. Een panel van Nederlandse ondernemers (Joris van Velzen (Wostok), Alper Cugun (internetondernemer, Hack de Overheid), Edial Dekker (Gidsy / Get Your Guide) Derk Marseille (journalist voor BNR, Duitslandnieuws en organisator Friday at Six) en Ruurd van der Weide) sprak over de onderwerpen wonen en werken in Berlijn/Duitsland. Een aantal onderwerpen uit het debat bleven me in het bijzonder bij.

- Duitsers zijn procesgericht, Nederlanders resultaatgericht. Dat was voor mij het overheersende inzicht. Het maakt Nederlanders minder uit hoe ze ergens komen, als ze er maar snel en met goed resultaat komen. Duitsers gaat het veel meer om het proces volgen. Dit zie je goed terugkomen in het carrierepad van Duitsers. Iemand kan er gerust twintig jaar over doen om van medewerker naar manager door te groeien. Ik moet daar niet aan denken. Ik wil zo snel mogelijk groeien! Op mijn werk werd dat ook al niet begrepen. Daar werd me gezegd dat ik nog zo jong ben, dat mijn manager eerst ook 15 jaar moest werken voor ze manager werd. Ik krijg al nachtmerries bij het idee dat ik zo langzaam zou groeien. Terwijl mijn manager, en met haar vele anderen hier, dat dus heel normaal vinden. Een aantal ondernemers in het panel vond het dan ook lastig om jong Duits personeel te vinden dat dit idee los kon laten. Jongeren die wel inzien dat als ze heel goed in hun werk zijn, ze ook snel kunnen groeien. Je zou je af kunnen vragen of dat procesgerichte juist de reden is dat het in Duitsland economisch niet zo slecht gaat als in de rest van Europa. Het is allemaal heel veilig en continue.

- Hierarchie is heel belangrijk in het zakelijk leven. Daar kan je weleens tegenaan lopen (JA!). Soms kan je het je permitteren om je als Nederlander anders te gedragen. Een beetje onder het mom ‘jullie snappen er toch niets van’ zullen Duitsers je je gang laten gaan. Toevallig was dat in het begin op mijn werk ook zo. Maar tegenwoordig, nee. Ik ben er op aangesproken dat ik, in andere woorden, meer respect moet hebben voor leidinggevenden en er op moet vertrouwen dat hun beslissingen de juiste zijn. Dat is soms best lastig te accepteren.

- Berlijn is een hele vrije en open stad  om te wonen. Je kunt er van alles proberen, raakt nooit uitgekeken. Wat dat betreft is het een geweldige stad om te wonen. Minder geweldig is dat oerBerlijners het soms moeilijk trekken dat hun stad is overspoeld door rijkere mensen. Er is angst dat deze nieuwe mensen de banen op zullen eisen, de huren verder omhoog zullen drijven. Wat overigens niet geheel onterecht is. De ondernemers vertelden verhalen over buitenlanders die werden uitgescholden in hun wijk, wat ze hier kwamen doen en dat ze alles aan het verpesten waren. Nieuwe winkels die de eerste avond gelijk al worden besmeurd. Ik had ook weleens dit soort verhalen gehoord, vind het toch een vreemd idee. Aan de andere kant, als jij in bittere armoede leeft en je om je heen ineens allerlei mensen ‘van buiten’ je banen komen inpikken, en hogere huren kunnen betalen, kan ik me voorstellen dat je dat niet altijd een pretje vind.

Een lange lap tekst, stiekem was er nog veel meer interessants. Dat bewaar ik voor een andere keer.
Vraagje: vind je het leuk om dit soort dingen te lezen, of is het wat ‘te droog’? 

Meltingpot Monday: Professional Happiness

Vandaag begin ik aan de tweede volle week bij mijn nieuwe baan. Wat kost het veel energie, maar oh wat is het leuk. Waar ik in het begin nog onzeker was of dit werk wel iets voor mij zou zijn (online marketing & community management) ben ik er nu wel uit. Mijn baan is uitdagend, er zijn veel groeimogelijkheden en de collega’s zijn leuk. Wat zijn volgens mij ingredienten van een leuke baan?

Allereerst is de sfeer op een kantoor ontzettend belangrijk. Ik heb het gevoel dat ik samen met mijn nieuwe collega’s op een soort campus zit. Het kantoor is beladen met mooie handgemaakte producten die op ons platform staan. De sfeer is relaxed, mensen zijn behulpzaam. Je krijgt echt het idee dat je met z’n allen aan een succes aan het bouwen bent. Ook heb ik nog niets gemerkt van onderlinge vijandigheid of concurrentie.

Daarnaast krijg ik veel verantwoordelijkheid en binnen die verantwoordelijkheden, ook veel vrijheid. Als dat ontbreekt in een baan, maakt dat me snel ongelukkig. Ik bedoel, 40 uur of meer op een kantoor zitten om ‘voor iemand anders’ te werken gaat je snel opbreken als je niet het gevoel hebt dat een deeltje van het bedrijf ‘van jou’ is.

Wat ik ook heel belangrijk vind, is dat er groeiperspectieven zijn. In mijn oude functie had ik op een gegeven moment het gevoel dat ik tegen een plafond aan liep. Dan ben ik snel uitgekeken. Ik ben nu 24, en het is niet mijn bedoeling om nu al te stoppen met leren en groeien!

Uiteraard speelt een salaris ook wel een rol. Alhoewel ik secundaire arbeidsvoorwaarden een hele belangrijke aanvulling vind, is het hoofdsalaris wel een motivator voor mij. Wanneer ik het gevoel heb dat een bedrijf wil betalen voor mijn kennis en niet voor het laagste tarief de ‘hoofdprijs’ binnen wil slepen, ga ik stiekem toch iets beter mijn best doen. Plus, ik wil ook graag duidelijk weten wat ik moet doen om ook qua salaris te groeien. Misschien klinkt dat allemaal arrogant, maar ik vind dat je in ruil voor je werk best een passende beloning mag vragen.

Al met al is mijn werk op dit moment perfect. Zo lang ik elke dag het gevoel heb niet naar mijn werk te moeten, maar te willen, kan ik hier nog wel een tijd blijven hangen.

Wat vind jij belangrijke elementen van een leuke baan?

Meltingpot Monday: My Dream Workplace

Bron

Nu ik elke dag in hetzelfde ‘tijdelijke’ kantoor vertoef, droom ik graag weg bij plaatjes van inspirerende kantoren. Het witte hokje met witte bureau’s en witte kasten en een grijze betonnen vloer is lang niet zo aantrekkelijk als de volgende werkplekken….:


Bron
Google Dublin            

Google Zwitserland

         
Pixar Kantoor
Bron
             
Bron        

Nog even verder dromen, want een verhuizing zit er voorlopig nog niet in.
wat lijkt jou het fijnste kantoor om in te werken?

Sunny Sunday: On Being Graduated

Bron

Vorige week nam ik mijn bul in ontvangst. Nu ben ik dus officieel LL.M. Om nu te zeggen dat ik me daar ‘anders’ door ben gaan voelen? Nee. Maar om te zeggen dat ik me prima in mijn vel voel… Mwuah. ‘t is wel even wennen.

Na vijf jaar, twee studies, een verblijf in China, ontelbaar koffie’s, slapeloze nachten, projectgroepen, bijbaantjes en veel studentenkortingen is het wel even wennen, dat leven als afgestudeerde. Ineens is er niemand meer die me aanstuurt naar een bepaald doel. Geen mogelijkheid meer om tot midden in de nacht in de bieb te zitten, om de volgende dag op je gemak eventjes uit te slapen. Nee, ineens is er RITME. Verplicht. Want ja, ‘flexibele’ werktijden, die zijn er wel, hoor, maar tussen 9 en 6, alsjeblieft.

Afgelopen weekend was ik op de verjaardag van mijn lieve zusje die zestien werd. Sweet sixteen. Soms verlang ik wel terug. Wat is dat een fijne leeftijd als je ‘m bekijkt door de ogen van een twintiger. Je hoeft haast niets, maar kan alles. De belangrijke keuzes liggen nog in het verschiet, en je kan er dus eindeloos over dromen zonder dat je de consequenties van de gemaakte keuzes al ervaart. Tijdens dit feestje kwamen veel mensen op me af, om te vragen naar mijn werk. Ineens ben ik bijna mijn werk geworden. Terwijl ik eerst die veel interessantere studie was! Terwijl ik eerst arresten kon citeren, of mooie verhalen uit de Chinese geschiedenis met hen kon delen. Vertel ik nu over GMV. Over bezoekersaantallen. Over facebook campagnes. En over ‘artikelen op de site’ die ‘wel heel origineel’ zijn. Ik weet niet waar ik liever over vertel. Of eigenlijk…Weet ik dat wel.

Gisteren kwam ik in de sportschool van de Universiteit. De sportleraar kent me bij naam, en spreekt me zeer regelmatig aan. Hoe het met me gaat. Of alles naar wens is. Heb ik nog ergens hulp bij nodig? Nu kwam hij vertwijfeld naar me toe lopen; “Anne, ehm… ben jij hier toevallig ook voor de sport-voor-nop week? Want…eh.. je hebt geen abonnement meer? Niet dat het verder uitmaakt, hoor. Je kan gewoon nu hier sporten. Maar….”
En toen moest ik het dus wel vertellen. Ik ben uit een tijdperk gestapt. Ik studeer niet meer. Ik ben een LL.M. Eentje die toch nog even moet wachten op de bevestiging van aanmelding bij de alumni club. Voor de korting…

Want ja, het leven na de studie is anders. Geen fluctueerbaar ritme meer, geen aantrekkelijke studentenprijzen meer, geen interessante lezingen of boeiende verhalen om door te vertellen. Alhoewel… Voordeel van een leven als werkende? De avonden en weekenden zijn vrij in te delen! En ja, dat is wel even een HEEL fijn verschil met zo’n studie, die altijd en altijd om je aandacht blijft vragen.

Als je zo dapper bent dat je nu nog steeds leest, volg je me ook via Bloglovin’?