Citytrippin’ – Wroclaw

10339694_10203021743279048_1858721714353979330_n

2 steden
3 dagen
11,5 busuren

And we loved it. Twee weken terug vertrokken mijn BF en ik op een lang weekendje Polen. Polen, wat moeten we daar nou? Tsja, het is zo ongeveer om de hoek van Berlijn en ik was er nog nooit geweest. Nu moet ik zeggen dat het land of haar steden niet echt tot mijn verbeelding spraken zoals Parijs of Barcelona dat bijvoorbeeld doen, maar ok we gave it a go.

De reis ging eerst naar Wroclaw. Met jawel, de Polskibus. Nadat we uitgelachen waren over de naam en het belachelijke logo (een soort dolgedraaide gans), bleken de prijzen zeer gunstig. Kijk, daar houden wij Nederlanders van. Continue Reading

BERLIJN – Winterfeldtplatz Markt

Op je gemak over een markt slenteren op vrije dagen kan heel ontspannend zijn. Toen ik nog in Amsterdam woonde deed ik dat al graag, hier in Berlijn heb ik de smaak weer te pakken. Vlak bij mij in de buurt kun je de Winterfeldtplatz markt vinden. Ik schreef er al eens eerder kort over op deze blog, maar nu een speciale post voor deze hotspot.


Iedere woensdag en zaterdag vind je deze markt op de Winterfeldtplatz in Schoneberg. Er is van alles lekkers te krijgen, veelal lokaal verbouwd. Ik at er een ontzettend lekkere hand gedraaide sorbet een tijd terug. De kraampjes zijn allemaal verschillend, en stuk voor stuk uniek opgemaakt.

Naast kaas, vind je er ook de lekkerste smeersels voor op (Turks) brood. Meerdere kraampjes bieden dit aan. Zeker een aanrader om eens wat te proberen.

Mocht je op vakantie zijn in Berlijn (including een zaterdag of een woensdag), sla dan deze markt zeker niet over!

BERLIJN – Wonen en Werken

Wat ik miste in Berlijn, vergeleken met Amsterdam, is afgelopen zaterdag een beetje goedgemaakt. Ik bezocht een debat over wonen en werken in Duitsland, georganiseerd door de studenten van de BKB Academie die voor een academiereis over de verkiezingen in Duitsland in Berlijn op bezoek waren.

Ik verheugde me de hele zaterdag op de avond. Eindelijk weer eens luisteren naar mensen met verstand van zaken, die praten over een boeiend onderwerp. Bovendien een onderwerp dat me erg aan het hart staat. Gezien de moeizame start die ik in deze stad heb gehad, maar ook vanwege het feit dat ik op mijn werk nog weleens tegen grote culturele verschillen aanloop. Zouden meer mensen die ervaring hebben?

Wat was het een fijne avond. Een panel van Nederlandse ondernemers (Joris van Velzen (Wostok), Alper Cugun (internetondernemer, Hack de Overheid), Edial Dekker (Gidsy / Get Your Guide) Derk Marseille (journalist voor BNR, Duitslandnieuws en organisator Friday at Six) en Ruurd van der Weide) sprak over de onderwerpen wonen en werken in Berlijn/Duitsland. Een aantal onderwerpen uit het debat bleven me in het bijzonder bij.

- Duitsers zijn procesgericht, Nederlanders resultaatgericht. Dat was voor mij het overheersende inzicht. Het maakt Nederlanders minder uit hoe ze ergens komen, als ze er maar snel en met goed resultaat komen. Duitsers gaat het veel meer om het proces volgen. Dit zie je goed terugkomen in het carrierepad van Duitsers. Iemand kan er gerust twintig jaar over doen om van medewerker naar manager door te groeien. Ik moet daar niet aan denken. Ik wil zo snel mogelijk groeien! Op mijn werk werd dat ook al niet begrepen. Daar werd me gezegd dat ik nog zo jong ben, dat mijn manager eerst ook 15 jaar moest werken voor ze manager werd. Ik krijg al nachtmerries bij het idee dat ik zo langzaam zou groeien. Terwijl mijn manager, en met haar vele anderen hier, dat dus heel normaal vinden. Een aantal ondernemers in het panel vond het dan ook lastig om jong Duits personeel te vinden dat dit idee los kon laten. Jongeren die wel inzien dat als ze heel goed in hun werk zijn, ze ook snel kunnen groeien. Je zou je af kunnen vragen of dat procesgerichte juist de reden is dat het in Duitsland economisch niet zo slecht gaat als in de rest van Europa. Het is allemaal heel veilig en continue.

- Hierarchie is heel belangrijk in het zakelijk leven. Daar kan je weleens tegenaan lopen (JA!). Soms kan je het je permitteren om je als Nederlander anders te gedragen. Een beetje onder het mom ‘jullie snappen er toch niets van’ zullen Duitsers je je gang laten gaan. Toevallig was dat in het begin op mijn werk ook zo. Maar tegenwoordig, nee. Ik ben er op aangesproken dat ik, in andere woorden, meer respect moet hebben voor leidinggevenden en er op moet vertrouwen dat hun beslissingen de juiste zijn. Dat is soms best lastig te accepteren.

- Berlijn is een hele vrije en open stad  om te wonen. Je kunt er van alles proberen, raakt nooit uitgekeken. Wat dat betreft is het een geweldige stad om te wonen. Minder geweldig is dat oerBerlijners het soms moeilijk trekken dat hun stad is overspoeld door rijkere mensen. Er is angst dat deze nieuwe mensen de banen op zullen eisen, de huren verder omhoog zullen drijven. Wat overigens niet geheel onterecht is. De ondernemers vertelden verhalen over buitenlanders die werden uitgescholden in hun wijk, wat ze hier kwamen doen en dat ze alles aan het verpesten waren. Nieuwe winkels die de eerste avond gelijk al worden besmeurd. Ik had ook weleens dit soort verhalen gehoord, vind het toch een vreemd idee. Aan de andere kant, als jij in bittere armoede leeft en je om je heen ineens allerlei mensen ‘van buiten’ je banen komen inpikken, en hogere huren kunnen betalen, kan ik me voorstellen dat je dat niet altijd een pretje vind.

Een lange lap tekst, stiekem was er nog veel meer interessants. Dat bewaar ik voor een andere keer.
Vraagje: vind je het leuk om dit soort dingen te lezen, of is het wat ‘te droog’? 

BERLIJN – Miss Zucker

Berlijn kent allerlei kleine verborgen speciaalzaakjes, eettentjes en delicatessewinkels. Laat ik daar nu net van houden! Vandaar dat ik heb besloten wat vaker dit soort plaatsen uit te lichten op mijn blog. Wie weet dat je daar een keer iets aan hebt als je op citytrip naar Berlijn gaat, of er misschien wel gaat wonen ;).

Ik trap af met een frozen yoghurt/cakepop winkeltje in Schoneberg: Miss Zucker. Met zo’n schattige, over de top inrichting steel je mijn hart wel een beetje. Bovendien liggen in het zaakje flyers voor Burlesque evenementen, waar ik altijd nog een keertje naar toe wil.


De zaak is zo fel roze dat het na een tijdje vast pijn gaat doen aan je ogen… Met een ontzettend aardige bediening, leuke zithoek en zoveel keus aan lekkere (ok, wel bijna allemaal heavily gesuikerde) hapjes een plek om even naar binnen te duiken.

 

Ik ging in eerste instantie om een frozen yoghurt te proberen. Dat is helemaal te hip hier in Berlijn, namelijk. Bijna op elke straathoek vind je wel een plek waar je het kun kopen (volgens mij is dat in Nederland onderhand ook zo?). Maar toen viel mijn oog op cakepops… Yum! Ik moet bekennen, heel soms eet ik wel iets met suiker. Voor cakepops, die voor het oog en mijn buik een feestje zijn, maak ik bijvoorbeeld een uitzondering. De exemplaren die ze hier verkopen zijn handgemaakt door een traiteur. Ietwat aan de prijzige kant, maar ik kan beloven: ze zijn goddelijk. De koffie hier is trouwens ook om over naar huis te schrijven. Goede kwaliteit!

Dus, ben je in Berlijn, wil je van de gebaande paden af en richting Schoneberg? Bezoek dan Miss Zucker op de Winterfeldtstr. 46. Het zou best kunnen dat je daar in de buurt namelijk graag naar de regionale markt op de Winterfeldtplatz wil! Ook zeker een aanrader.

MIJMERINGEN – Oh, oh Berlijn II

Wat kan de tijd soms ineens vliegen, zonder dat je er echt bij stil staat. In juli schreef ik een stuk over Berlijn op mijn blog. Ik uitte mijn twijfels over de beslissing die we hadden genomen om te emigreren naar deze stad. Wist niet zeker of ze wel ooit ‘mijn’ stad zou kunnen worden. Gelukkig stop je nooit met leren.

We wonen nu bijna vijf maanden in Berlijn, waarvan ruim twee maanden in ons eigen appartement. Allebei zijn we in een prettig werk/ontspanning ritme terecht gekomen. Op een kaart van Berlijn houden we bij waar we allemaal hebben gelopen. Die begint nu best aardig zwart te worden.

Ik geloof dat de stad en ik vrienden beginnen te worden. Ik voel me er thuis. Het kost inderdaad even tijd om de stad voor je te winnen, zoals Vincent Kompier zo mooi aangaf in een comment onder mijn eerste artikel. Berlijn is een kattenstad, geen hondenstad. Je moet haar langzaam voor je winnen (overigens is Berlijn verder eerder een hondenstad, het lijkt wel alsof iedereen hier zo’n beest heeft…). Binnenkort staat een korte trip naar Nederland op de planning, voor een bruiloft. Ik zie er tegen op. Dat is een goed teken, want ik zie er tegenop omdat ik ‘thuis’ wil blijven. Berlijn is mijn thuis geworden, voor nu.

De Berlijnse cultuur blijkt er eentje te zijn die je als Nederlander niet vanaf dag 1 perfect doorhebt. Ook al zou je dat misschien in eerste instantie wel verwachten. Bepaalde dingen zijn wennen (bureaucratie, armoede, afstand). Bepaalde aspecten moet je even door hebben (zijn Berlijners nou echt aardiger in prive sfeer dan in zakelijke sfeer, waarom kan je hier niet overal pinnen?). Pas als je door de ‘eerste laag’ heen bent gebroken, kom je ineens achter de charme die de stad bezit. Zie je ineens dat deze stad niet is opgebouwd vanuit een centrum, maar dat elke wijk een eigen karakter bezit. Waar in Nederland je bepaalde gebieden in een stad hebt waar ‘het’ te vinden is, moet je in Berlijn soms wat langer zoeken. Niet alle leuke winkels en restaurants zitten in 1 straat. Ze zitten verspreid over allemaal verschillende straathoeken.

Bovendien heb ik ontdekt dat deze stad ook veel leuker is als je echt je ogen opent. Niet naar de grond staren, of op ooghoogte blijven kijken. Kijk eens wat hoger! Ineens ontdek je mooie balkonnetjes, bijzondere kunstwerken op gebouwen. Blijf niet over de gebaande paden lopen, maar zoek eens wat hofjes op. Daar liggen soms ware schatten verborgen.

In een weekend citytrippen ben je er volgens mij niet. Er gaat echt tijd overheen voordat je deze stad hebt leren kennen. Mocht je toch zo’n ‘spoedcursus Berlijn’  willen, lees dan dit artikel, door de eerder genoemde Vincent Kompier geschreven. Ik zou willen dat iemand me dat voor vertrek naar Berlijn had laten zien.

FOTO’S – de afgelopen weken in Berlijn

Na bijna een jaar onafgebroken te hebben gewerkt is het nu zover – ik heb vakantie! Tijd om de blog weer bij te werken. En misschien zelfs wat vooruit te werken. De strategie voor het komende jaar vast te leggen. Over minder dan een maand is mijn ‘oorspronkelijke doel’, het leven van een vierentwintigjarige documenteren, namelijk afgelopen.

Maar voor het zover is: een kort foto-overzichtje van de afgelopen tijd.

We huurden een bootje aan de rand van de stad, zo’n roeibootje. Het was heerlijk, lekker vrij op het water. Mijn stuurkunsten moeten alleen nog wat worden bijgeschaafd…
  
Mijn ouders kwamen op bezoek! Een heel geslaagd weekend waarbij we ze in sneltreinvaart langs alle hoogtepunten hebben geloodst (waaronder de East Side Gallery), en er natuurlijk ook lekker gegeten moest worden. In dit geval aten we ergens rondom de Simon-Dach str. heerlijke Turkse gerechten. Hier onder zie je alleen nog maar het voorgerecht (!).

Zelf maakte ik de nodige wandelingen door de stad. Blijkbaar zorgt full-time werken er in een grote stad als deze voor, dat je na drie maanden nog steeds niet wegwijs bent. Een paar foto’s van mijn bezoekje aan Prenzlauer Berg.

En toen was het tijd voor V.A.K.A.N.T.I.E! Op mijn werk was ik al een week aan het aftellen. Alle chaos werd me even teveel, en de vakantie kwam dan ook als geroepen. Niet naar een exotische locatie dit jaar, maar naar ‘oud en vertrouwd’. Ik vind het heerlijk.

MIJMERINGEN – Oh, oh, Berlijn

Sinds mijn verhuizing naar Berlijn bijna 2.5 maand geleden, heb ik vaak stilgestaan bij de beslissing die ik toen heb genomen. Vanuit het niets werd ineens een leven in Berlijn op mijn pad geworpen. Eerlijk gezegd had ik nog nooit in mijn leven een dag er over nagedacht om in Berlijn te gaan wonen. Duits was mijn slechtste vak op de middelbare school. Daarnaast ben ik eigenlijk nooit op vakantie geweest in dit land met mijn ouders. De stad had ik slechts twee korte bezoeken gebracht.

En toch twijfelde ik en mijn vriend geen moment. Want wat wel op ons lijstje staat, is een leven in het buitenland. Weg uit Nederland, zoals we dat al eerder hadden gedaan naar China. We zagen onszelf dit keer ook een beetje als economische vluchtelingen. De keuze voor mij was of zonder werk in Nederland zitten, of met een leuke baan in Berlijn. Dan hoef ik daar niet veel nachten over te slapen.

Ik vind het zelf belangrijk om genoeg momenten van reflectie in te bouwen. Hoe ervaar ik door mij gemaakte keuzes uiteindelijk, en hoe voel ik me er bij?
De keuze om naar Berlijn te gaan is geen foute geweest. Wat wel speelt, is dat deze stad niet de droomstad is van zowel mijzelf, als mijn vriend. Als je nog niet vaak in de stad bent geweest waar je heen gaat verhuizen, zeker als dit in het buitenland is, is dat vaak een gok. Maar deze gok heeft niet zo goed uitgepakt als had kunnen gebeuren. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht. Wat de cultuur betreft, ook daar twijfel ik over. Misschien zijn we toch teveel het hectische Chinese gewend en hebben nog steeds een gek soort drang naar die cultuur. Dat terwijl in Duitsland alles zo netjes volgens de regels verloopt, en het land rustig de tijd neemt voor vernieuwingen. Plus, de stad mist (uiteraard) een historische binnenstad. Overal zijn confrontaties met het oorlogsverleden. Daar tegenover staat een bijna hysterische feest-cultuur met clubs die nooit sluiten, outfits die niet te gek kunnen zijn en leuke cafe’s op elke straathoek. Allemaal bijzonder boeiend voor vakantie. Maar om in te wonen? Wij zijn er nog zeker van of dat is wat we willen.

Met allemaal mensen om me heen die laaiend enthousiast zijn over de stad, geven we het nog maar meer tijd. Wellicht is deze stad gewoon te groot om meteen een mening over te hebben. Misschien ligt het er ook aan dat we pas sinds twee weken een eigen plek hebben. Dat we pas nu een beetje onze draai beginnen te vinden. Wat dat betreft is mijn China ervaring wel waardevol. Ook daar kwam pas na een paar maanden het gevoel dat we echt thuis waren in de eerst zo vreemde enorme stad. Het verschil: daar wisten we dat het avontuur na zes maanden afgelopen zou zijn. Dat we terug zouden gaan naar ons eigen mooie huis in Amsterdam, en dat we fijn verder zouden studeren. Dat ontbreekt nu helemaal. Dat is misschien wel wat het leven na studeren ook heel spannend maakt. Zolang je zorgt voor een inkomen waar je van kunt leven, ben je zo mobiel als maar kan. Vrij als een vogel. Met die vrijheid komt ook het maken van je eigen keuzes.

Bij mij speelt nog steeds de vraag: wat is dan de wijze keuze?

BERLIJN – Een bijzonder U-bahn station

Dat Berlijn in de Tweede Wereldoorlog en Koude Oorlog toneel was van vele verschrikkingen zal niemand zijn ontgaan. Als je door de stad loopt, kan je het ook moeilijk vergeten. Op de meest ‘doorsnee’ plaatsen kom je herinneringen tegen aan de muur, de scheiding tussen Oost en West Berlijn. Zo ook in het U-bahn station Bernauer Straße in Prenzlauer Berg. Deze lag precies op de looproute van de muur. Vanaf het moment dat deze was gebouwd, mochten hier geen U-bahn metro’s meer passeren naar Oost Berlijn. 

Zo ziet het station er momenteel uit:


In het station is een soort centrum met uitleg/museum ontstaan waar je precies over de geschiedenis van het station kunt lezen, met name vlak na de bouw van de Berlijnse Muur. Ik vond het heel indrukwekkend om te lezen over de verschillende vluchtpogingen die mensen waagden (soms geslaagd), en over de bewaking in het station die op een gegeven moment in een kuil werd opgesloten tijdens hun dienst. Dit aangezien zij als vluchtgevaarlijk werden gezien door Oost-Berlijn. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Dan maar in een kuil waaruit ontsnappen onmogelijk was, gedurende de hele dienst (zie de laatste foto).

Indrukwekkend om dit soort beelden te zien. Overal in de stad kom je dit soort borden met uitleg en historische context tegen.

Mocht je dit metrostation willen bezoeken, pak U-bahn 8 naar Bernauer Straße.

PHOTOS – Random in Berlijn

Een paar sfeerimpressies uit Berlijn van de afgelopen weken. Door alle drukte rondom een verhuizing, het zoeken naar een huis in Berlijn (eerst een tijdelijke woning, waar we maar 10 dagen de tijd voor hadden -stress- en toen eentje voor langere tijd -gelukt!-) was het er nog niet echt van gekomen de stad te ontdekken. Hierbij wat beelden van wat ik wel heb gezien…

De Mugelsee
Oude -onafgemaakte- sporen bij de Yorckstrasse
Wir wollen nicht ein stuck vom Kuchen, wir willen die ganze Backerei!

Hollandse poffertjes tijdens het Karnaval der Kulturen
Wegwijzer op het Karnaval der Kulturen
Uiteraard ook Duitse versnaperingen op het Karnaval
Veel leuk geschilderde huizen in Berlijn!
Uitzicht
Sporen – vind ik mooi
Een oud Trabantje, de auto van de DDR. Trabant betekend iets als ‘maatje’.
Humana tweedehandswinkel in de Frankfurter Tor

Bis bald!