Weekend Surprisepost: Pay it Forward – Tag!

Een paar weken terug zag ik op de blog van Liliane iets heel leuks. De pay it forward tag! Als de wiedeweerga plaatste ik een berichtje dat ik graag mee wilde doen. Een paar dagen geleden ontving ik een vrolijke envelop in de brievenbus van Liliane!…

tadaa!

Super lief! Cadeautags en hartjesstickers, helemaal in de Valentijn mood. Bedankt Liliane!

Uiteraard ga ik de Pay it Forward tag voortzetten! 

 

De eerste vijf mensen die reageren onderaan dit bericht, en mij een e-mail sturen met hun postadres, zullen van mij binnenkort een envelop met een leuk kleinigheidje (handmade) ontvangen. De bedoeling is uiteraard dat je zelf vervolgens op je blog daar een bericht over plaatst, en de tag weer verder geeft aan vijf andere bloggers.
Leuk, toch?!

Fijne zondag!

Weekend Surprisepost: About Me

Bron:weheartit.com

Afgelopen zondag stelde ik jullie een vraag; wat wil je van mij weten? Daarop zijn een aantal leuke vragen binnengekomen, die ik in deze post zal beantwoorden. 

De vragen van Anna Thijs:

 

wat vinden de mensen om je heen van het feit dat je blogt en volgen ze je allemaal?

 

Veel mensen om me heen weten niet dat ik blog. Mijn ouders, en 1 van mijn broertjes en 1 van mijn zusjes, en mijn vriend, zijn eigenlijk de enigen in mijn omgeving die ik de URL van mijn blog heb verteld. Ik kan niet precies uitleggen waarom ik niet al mijn vrienden heb ingelicht over mijn blog. Eerder heb ik al eens een andere blog gehad, waarvan wel heel veel bekenden wisten dat hij bestond. Nu wilde ik met een schone lei beginnen, en het liefst ook feedback ontvangen van mensen die mij niet IRL kennen (op dit moment).

 

 wat is je favoriete parfum?

 

Momenteel heb ik twee parfums, Chance by Chanel en Schock for her by Calvin Klein. Voor normale dagen vind ik het geurtje van Calvin Klein echt het fijnste omdat het niet zo overheersend is. Voor feestjes en speciale gelegenheden vind ik Chance heel fijn. Ooit wil ik graag nog de parfum Flower van Kenzo, want die ruikt ZO lekker :)

De vragen van Anja:

 

Als je een pasgeboren kind één advies mocht geven, en dan ook echt maar eentje, wat zou je hem/haar dan vertellen?

 

Leef zoveel mogelijk zonder angst. Dat is volgens mij de belangrijkste. Dit advies komt vooral voort uit mijn persoonlijke ervaringen, want angst heeft mij heel vaak belemmerd. Momenteel is proberen te leven zonder angst ook een van mijn belangrijkste motto’s. Het is zo zonde als je bepaalde dingen niet kunt doen omdat angst je wijs maakt dat het niet kan. Op mijn blog wil ik niet te veel over ‘negatieve’ dingen schrijven, maar ik heb jarenlange ‘ervaring’ met een angststoornis die nu eindelijk onder controle is. Ik wens zo’n stoornis niemand ooit toe.

 

 Wat zou je het liefst aan jezelf willen veranderen? En dan heb ik het vooral over je persoonlijkheid, of gewoontes.

 

Het liefst zou ik, zoals ik afgelopen woensdag schreef, meer zelfdiscipline hebben en meer geloof willen hebben in mijn eigen kunnen. Beginnen met dingen en die ook volhouden/afmaken. Ik moet zeggen dat het nu eigenlijk wel redelijk goed gaat, aangezien ik bijvoorbeeld deze blog toch redelijk consequent bijwerk, en daarnaast al meerdere jaren geen snoep/koek/chips meer eet als ik thuis ben :) 

 

 Wat vind je juist heel goed aan jezelf? Waarvan vind jij dat anderen een voorbeeld aan jou zouden kunnen nemen?

 

Dit vind ik een lastige vraag. Ik denk dat mijn inlevingsvermogen in andere mensen goed ontwikkeld is, en ik zou willen dat andere mensen dat ook zouden hebben. Leef en laat leven. Andere mensen niet je eigen leefstijl op willen leggen. Oh en wat me mooi zou lijken is als meer mensen zoveel mogelijk puur zouden eten en niet van dat fabrieksvoedsel. Gewoon, omdat je je er veel beter door gaat voelen, veel energieker :)

Zo, dat waren mijn antwoorden. Bedankt voor de leuke vragen!
Als je nog een vraag te binnen schiet, stel hem me gerust via een comment :)

Oh, en nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Weekend Surprisepost: First Impressions of Istanbul!

Finally, Istanbul! Een impressie in foto’s en een kort eerste verhaaltje…

Gisteren zijn vriendlief en ik aangekomen in Istanbul. Een stad waar we al jarenlang graag een keer een bezoek aan wilden brengen. Nadat een steeds verder vertraagde vlucht ons uiteindelijk naar  het vliegveld van Istanbul bracht (in het Aziatische deel), stond ons nog een leuk tochtje door nachtelijk Istanbul te wachten. Aangezien wij allebei net student-af zijn, en dus op onze centjes moeten letten, besloten we om het openbaar vervoer te nemen naar het hotel. Dat was een groot succes…

De speciale shuttlebus van het vliegveld naar het Taksim Square verliep nog voorspoedig. Om kwart voor twaalf ‘s avonds stonden we op het nog steeds stampvolle plein met koffers en tassen. En toen… Wisten we niet met welk vervoersmiddel, m.u.v. de taxi, we nog in ons hotel konden belanden. Verschillende mensen stuurden ons verschillende kanten op. De metro van Taksim Square naar Kabatas. De bus van Kabatas naar Topkapi. Nee, niet Topkapi Palace waar we eigenlijk heen moesten, maar een andere Topkapi aan de andere kant van de stad. En dan… sta je met al je bagage midden in de nacht op een vrijwel uitgestorven plek. Precies op het moment dat alle laatste bussen en trams waren vertrokken. Heel fijn.  Dan toch maar die taxi proberen? Het liefst spreek ik altijd de taal van de landen waar ik heen ga. Komt toch beleefd over, en bovendien kan je je gesprekspartner zo beter begrijpen en, in het geval van bijvoorbeeld een taxichauffeur, aansturen. Maar, ik spreek geen Turks. Dan maar bluffen en doen alsof je precies weet waar de taxichauffeur heen moet, om te voorkomen dat deze expres een leuke de-tour maakt. Zodoende stapte ik blakend van het zelfvertrouwen met een kaart van de stad een taxi in, wees de man aan welke route we moesten rijden en zorgde er daarnaast voor dat de meter ook daadwerkelijk ging lopen.

En daar, in die taxi, leerde ik meteen de belangrijkste les die ik tot nu toe in Istanbul heb geleerd. Deze mensen zijn vriendelijk. HEEL vriendelijk. Zonder bijbedoelingen. Zonder eigen winst ook te verzekeren. Gewoon, om het aardig doen. De taxichauffeur bracht ons keurig naar het hotel, maakte een vriendelijk praatje, de hoteleigenaar leende ons zijn OV-pas en hier kost een flesje water toch wel vaak gewoon een redelijk bedrag (in tegenstelling tot bijvoorbeeld in China, waar echt bedragen van 4 euro per flesje kunnen worden gevraagd aan toeristen) Waar komt het vandaan dat  ik hier het gevoel krijg mensen echt te kunnen vertrouwen, en mijn muur van wantrouwen wat neer te laten?

Ben jij weleens in Turkije geweest? Hoe denk jij hierover?

Weekend Surprisepost: Peace Day Event

In de Things I Like Thursday post van afgelopen donderdag vertelde ik het al; vrijdag zou het eerste event van een door mij opgerichte stichting plaatsvinden. Een verslag van de dag.


Sinds juli 2012 hebben we met een groep van 6 actieve mensen de stichting opgebouwd. Doel voor ons eerste event: aandacht vragen voor de dag van de vrede, 21 september. Naast een eigen event in de avond, werkten we ook mee aan een event op het museumplein. Hartstikke leuk.

‘S Ochtends stonden we braaf met het hele team op het museumplein. Klaar om de wereldwijde MasterPeace organisatie te ondersteunen in hun pr-actie op het plein. Compleet in onze MasterPeace outfit (brrr dunne shirtjes), BN’ers er bij, dat kon niet meer stuk. En ze hadden nog een leuke verrassing in petto voor mij. Ik mocht meedoen in de show. Nu weten de mensen die mij kennen dat ik niet echt een spotlight-beest ben. Maar goed, voor wereldvrede wil ik die schroom best aan de kant zetten. Opgetooid met een bouwhelm en bouwhandschoen mocht ik tussen de cast van Soldaat van Oranje ‘meebouwen’ aan MasterPeace. Het leukste moment van de show: Achterop een scooter spectaculair wegscheuren om de bouwstenen van MasterPeace onder bedrijven in Amsterdam te verspreiden. Een hele geslaagde actie!

Compleet verkleumd maar voldaan gingen we daarna snel verder aan de voorbereidingen voor de avond. Zo moest er heel wat popcorn ingekocht worden. Want een documentaire; ja, daar hoort popcorn bij. Al het promotiemateriaal moest naar de locatie worden gebracht, en de zaal moest op een goede manier worden ingericht. Ook deden we nog wat last-minute promotie voor het event zelf via verschillende social media.

En toen was het zover…. 18:00 uur. De aanvangstijd. De eerste twee gasten arriveerden. Waarna het wel erg rustig bleef. Nagelbijtend liep ik rond door de zaal. Zou er dan verder niemand komen opdagen? Nauwelijks kon ik mijn zenuwen de baas blijven. We hadden toch niet al die inkopen gedaan voor niets, al die weken van voorbereidingen en aankondigingen? Tot mijn opluchting stond ineens een grote groep mensen in de deuropening. De zaal stroomde vol. Ik kon opgelucht adem halen. Aan de opkomst zou het niet liggen.

De documentaire, The Day after Peace van Jeremy Gilley (al eens onderdeel van de Things I Like Thursday lijst) viel in de smaak, evenals de korte documentaire van MasterPeace zelf. (Voor de geïnteresseerden; hieronder de MasterPeace docu.)

Toen was daar het moment. Het moment waarbij mijn maag zich de afgelopen dagen had omgedraaid bij de gedachte alleen al. Ik, als voorzitter van de stichting, moest een praatje gaan houden voor alle aanwezigen. Nu heb ik wel ervaring met het geven van presentaties tijdens mijn studie, maar dit was even wat anders. Alhoewel ik een script had uitgeschreven was ik niet te houden. Volgde een compleet andere lijn dan degene die ik had uitgezet. Met succes, pfieuw. Applaus en complimentjes na afloop. Niet voor niets heb ik de stichting mede-opgericht; ik kan er heus leuk over vertellen!

Aan het eind van de avond maakten we de balans op: geslaagde docu, prima praatje, leuke avond en een aantal mensen oprecht geinteresseerd om zelf een project te starten voor MasterPeace in samenwerking met MasterPeace Amsterdam. Goal achieved!

Hieronder een kleine compilatie van de dag (dit is het eerste compilatiefilmpje dat ik OOIT maakte, vergeef me de crappy kwaliteit :) ) (oh en on a second note, hoog op mijn wishlist: een goede (film)camera).

Wat maakt dat jij wel of niet naar een evenement gaat? Zou je naar een evenement als deze zijn gekomen als je wist van het bestaan?

Oh, en nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!