Meltingpot Monday: Dentist Nightmares

Bron

Als klein kind was ik best onverschrokken. Ondanks dat ik een moeder heb die doodsbang is voor spinnen en de tandarts, had ik daar niet zoveel last van. Tot nu. Dames en heren, ik heb namelijk een gaatje. Say what? Ja, een gaatje.


Met mijn ‘genetisch afwijkende gebit’, want ‘het glazuur is wel erg poreus en ja,… haast niet aanwezig’ mag ik nog van geluk spreken dat dit me nu pas overkomt. Ineens blijk ik die tandarts angst met mijn moeder te delen. Alleen al bij het idee van die jankende boor, het geschuur op mijn tanden en de verdoving lopen de koude rillingen over mijn rug. Ik mag dan volwassen zijn en al, hier wil ik toch iemand bij die mijn trillende handje vast kan houden.

Ik vrees dat dat niet gaat gebeuren. Dat ik daar alleen in die veel te grote stoel lig (zoals ik eerder al zei, ik ben best petiterig) en er zich twee tandartsen in opleiding en een echte tandarts over mij heen buigen. Om me te vertellen dat het allemaal mee zal gaan vallen. Dat ik me nergens druk over hoef te maken. En dan toch die zeurende pijn na afloop. Het gevoel dat er iets mis is gegaan. Of dat er ineens, zoals dat bij mijn broertje gebeurde, een dag later een rottende wortel onder de net gevulde tand blijkt te zitten. Kan je weer van voor af aan beginnen, maar dan met nog meer pijn.

Maar ik zal me verbijten. Mijn heldencapeje aantrekken en dapper naar de tandarts togen. Want ik hou teveel van eten. En eten met een gaatje in je tand is geen plezier. Ik hou van lekker slapen. En dat gaat zo slecht met kiespijn. En mijn bankrekening zal deze ellende met mij moeten doorstaan. Op die nieuwe camera moet ik even wat langer wachten nu.

Dus ik beloof hierbij plechtig dat ik morgen de telefoon op zal pakken. Om de tandarts te vertellen dat ik zijn portemonnee weer kom spekken. Dat ze mijn mond even mogen verbouwen met dank aan hun gekke eendebektangen (heten die tangen zo?). Want ik wil er best een uurtje ontiegelijk oncharmant uitzien, als ik dan daarna weer alles kan eten en drinken wat ik wil. En lekker kan slapen zonder pijn.

Maar toch… Mam, ik denk dat je gelijk hebt. De tandarts is gewoon eng.
 -

Oh nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!