Sunny Sunday: Liebster Award nominatie!

Nu komt hij dan ook op mijn blog langs: de liebster award. Al op veel blogs die ik volg zag ik ‘m voorbij komen. Een heel leuk initiatief, waar ik graag aan meedoe. Ik werd genomineerd door Mariska, bedankt!

 Inmiddels is het fenomeen volgens mij bij iedereen bekend. De liebster award werd ooit in het leven geroepen om kleinere blogs (<200 volgers) wat meer aandacht te geven. Daar werk ik graag aan mee...
Hoe werkt het nu precies?

- De blogger die je genomineerd heeft linken op je site. Bedankt Mariska!
– 11 random facts over jezelf vertellen
– De 11 vragen beantwoorden die de persoon die jou heeft genomineerd voor je heeft verzonnen
– Zelf 11 bloggers nomineren en dit aan deze bloggers laten weten door een berichtje op hun site achter te laten. Ik ga vijf bloggers nomineren, hopelijk zijn er mensen tussen die de liebster award niet al een keer hebben ontvangen ;).
- Zelf 11 vragen verzinnen voor de bloggers die jij nomineert

11 random facts over mijzelf 

 

1. Al sinds ik een heel klein meisje was, wil ik stiekem schrijfster worden. Vandaar eigenlijk ook deze blog. Ik ben heel tekst-gericht.
2. Ik heb zoveel boeken dat ze eigenlijk niet meer in mijn huis passen.
3. Stiekem ben ik een sport-a-holic. Het liefst zou ik 7 dagen per week sporten.
4. Mijn lievelingseten is pasta bolognese. Lekker simpel.
5. Als ik muziek hoor, kan ik niet stil blijven zitten. Ik sta er echt om bekend dat ik altijd mee zit te swingen met muziek. Ach ja. Beter dan dat ik mee zou gaan zingen, want dat kan ik niet.
6. Ik droom van een hele grote schoenen- en tassencollectie…
7. Het liefst ben ik zo veel mogelijk samen met mijn vriend. Klinkt misschien gek, maar ik hou zo veel van zijn aanwezigheid en samen dingen doen. Zelfs na 8 jaar nog ;).
8. Van mijn 13e tot mijn 20e ben ik voor een gegeneraliseerde angststoornis en depressie in behandeling geweest. Een beetje een ‘aparte’ jeugd gehad dus. Gelukkig heb ik er nu al meerdere jaren geen last meer van.
9. Van reacties op mijn blog kan ik zo blij worden, uberhaupt van dat hele bloggen. Soms ben ik bang dat het op een obsessie begint te lijken.
10. Ondanks dat ik eigenlijk niet snoep of koekjes/chips eet, kan ik soms niet stoppen met er aan denken. Dan zou ik het liefst mezelf helemaal volproppen met die dingen! Met name roze koeken, macarons en bastognekoeken. Oh of soldaatjes! Chocolate chip cookies!
11.  Ik ben best klein. Een beetje petiterig eigenlijk.

De 11 vragen van Curly Creative

 

1. Wat was de reden dat jij een blog bent begonnen?
Die droom van schrijfster willen worden, eigenlijk. En mijn drang om creative content te produceren. Dat is veel leuker om op internet te doen, dan op papier eigenlijk. Ook de interactie met anderen is iets wat me super aanspreekt aan bloggen.
2. Heb je weleens andere bloggers in het echt ontmoet?
Nee, nog nooit! Ik sta daar wel heel positief tegenover en hoop stiekem dat ik eens bij een bloggers meeting aanwezig kan zijn :).
3. Wat is de gekste vraag die jij als comment op je blog hebt gekregen?
Pff… De gekste vraag? Eigenlijk krijg ik niet zo veel gekke comments op mijn blog. Vooral veel leuke!
4. Wat is jou grootste mode blunder?
Hihi ik heb wel een aantal modeblunders. Het jammere is dat je pas later er achter komt dat je een blunder hebt begaan. Bijvoorbeeld een grijs/zwart/witte jas met hele tuttige bloemetjes van een aantal jaar terug. Of een tuinbroek met ruitjes. En natuurlijk spice girl schoenen. Vroeger was ik soms net een clown. Een uitgesproken eigen stijl zullen we maar zeggen…
5. Als je de tijd terug kon draaien welke situatie zou je dan terug willen halen?
De laatste ontmoeting met mijn oma. Zij overleed veel te vroeg, en op een dag waarop ik eigenlijk nog bij haar op bezoek zou gaan. Ik mis haar nog steeds wel eigenlijk.
6. Voorjaar/Zomer/Herfst/Winter?
Voorjaar! Niet te warm, niet te koud. Nog wel een jas en (dunne) laagjes kunnen dragen, maar niet meer dikke winterjassen. En in het voorjaar hangt er altijd zo’n frisse geur.
7. Wat is jou favoriete snoep?
Cherrytomaatjes, worteltjes en stukjes komkommer. En amandelen! Niet echt snoep dus, maar wel mijn favoriete tussendoortjes.
8. Mislukt er bij jou weleens iets in de keuken?
Regelmatig. Bijvoorbeeld recepten met polenta. Of met vis, helemaal als ik dat bak.
9. Over welke cultuur zou jij graag meer te weten komen?
Ik ben benieuwd naar de cultuur in Zweden en Denemarken. En in Rusland, uit fascinatie. En de Chinese, al weet ik daar al best wat van.
10.Hoe ben je op mijn blog terecht gekomen?
Dat is al een heeeele tijd terug. Ik gok via-via. Ik bekijk regelmatig andere blogs en de blogs van mensen die daar comments achterlaten.
11.Als je 100 euro vond op straat wat zou je er dan mee doen?
Als ik niemand zie van wie die 100 euro is (ik ben echt te eerlijk…) dan zou ik er schoenen van kopen. Lekker ‘verantwoord’… (of boeken, maar ik moet er nog zoveel lezen die ik al thuis heb dat ik nu voor iets anders zou gaan)

 

 Bloggers die ik nomineer:

 

 

 11 vragen voor de genomineerden:

 

1. Waarom ben je begonnen met bloggen? (die neem ik stiekem over, dat blijft een leuke vraag!)
2. Welk verborgen talent heb je?
3. Wat vind je jouw leukste eigenschap?
4. Wat zou je droombaan zijn?
5. Wat is je favoriete tv programma?
6. Wat is je leukste jeugdherinnering?
7. Heb je broers en/of zussen?
8. Wat is je favoriete drankje?
9. Welk boek heeft de grootste impact op je leven gehad?
10. Wat is je favoriete tijdschrift?
11. Wat is de mooiste reis die je ooit hebt gemaakt?
Fijn weekend nog!

Sunny Sunday: OOTW + COLD

Brrr wat is het KOUD. Niet ideaal. Nu ik weer beter ben na voor het eerst in tien jaar een volle week ziek te zijn geweest, wil ik nu alsnog liever binnenblijven. Ik ben geloof ik niet zo van de kou. Geef mij maar lente-temperaturen gedurende het hele jaar…

Daarnaast wilde ik vandaag, zoals ik mezelf had voorgenomen, mijn tweede outfit-foto van dit jaar maken. Maar het was zo koud, dat je de jas zelf maar even weg moet denken. 
Spijkerjasje + overhemd: Maison Scotch, Rokje: ASOS, Schoenen: All Stars, Ketting: DIY (oh en de jas is komt van ZARA… vier jaar geleden.)

Ook heb ik iets leuks in het vooruitzicht! Mijn mama en ik gaan namelijk binnenkort een lang weekend naar Parijs! Alhoewel, de demonstratie van vandaag tegen het homohuwelijk, waar bijna 350.000 mensen aan deelnamen, zet me toch ernstig aan het denken. Die stad heeft wat mij betreft de titel ‘stad van de liefde’ verloren!

Heb jij een fijn weekend gehad?

Oh, nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Sunny Sunday: This is Christmas

Het onderstaande fictieve verhaal is geïnspireerd op mijn eigen ervaringen. Toch is het niet geheel autobiografisch. Op welke punten dat wel het geval is, laat ik aan jullie fantasie over.

———————–
Met de hele familie van mijn vaders kant zitten we aan de eettafel. Het is tenslotte kerst. We kijken elkaar wat ongemakkelijk aan. Zitten we hier nu echt voor het eerst in 23 jaar met elkaar aan dezelfde tafel? De gesprekken verlopen stroef, maar ze zijn er tenminste. Dus dat nemen we maar voor lief. We praten over alledaagse dingen. Het weer, werk, een nieuwe studie en hoe het met de kinderen gaat. Ik moet toegeven, het lijkt op het eerste gezicht best gezellig. Totdat je gaat letten op de kleine ongemakkelijkheden.

Een van de aanwezigen staat op, om maar eens van plek te gaan wisselen. Zes gangen lang aan tafel naast de koude kant zitten blijkt toch wat te veel van het goede te zijn. Hij loopt naar zijn oom. Wil een arm om hem heen slaan, maar haalt de andere kant van de schouder maar net, aangezien de ontvangende partij zich lichtjes afwendt. Een schichtige blik vliegt door de kamer. Gaat dit wel goed zo? Scheuren de pleisters over de niet gedichte wonden nu al weer open? Maar de situatie blijft onder controle, en neutraal genoeg voor alle aanwezigen om hun gesprekken voort te kunnen zetten.

Dan neemt een conversatie die eerst zo plezierig leek, ineens een onverwachte wending. Gaan we nu echt in het bijzijn van mijn kakkineuze, preutse oma, praten over een nudistengezin? Want ineens blijkt een van de leden van de ‘koude kant’ zo te zijn opgevoed. En blijkt de levenspartner van deze persoon, uiteraard uit de warme kant, bijna onder de druk te zwichten. Monden vallen open, de woorden komen over elkaar heen buitelend naar buiten. “Is dat echt iets dat je normaal vind?”, “Dus jij loopt altijd naakt rond?”. Ineens staat de in onze familie gouden regel onder vrouwen; bedek altijd je schouders, ook als het snikheet is, in een heel ander perspectief.

Wanneer we onze laatste happen eten naar binnen werken, en ik mijn spullen pak om naar de trein te gaan schrikken een aantal mensen op. “Waarom vertrek je nu al?”, “Het is al laat”, zeg ik, “en ik moet tenslotte helemaal naar Amsterdam”.  Teleurgestelde blikken. Gevolgd door een hels kabaal. Wie gaat mij nu nog naar de trein brengen? Dronken mensen schreeuwen om het hardst om lekker in de auto te springen en naar het station te rijden. “Ik loop wel”, besluit ik, “dat lijkt me het beste idee”. En ik doe mijn jas dicht en zwaai nog een laatste keer naar een tafel die vol ligt met onuitgesproken gedachten en onverwerkte gevoelens. Dan draai ik me resoluut om en loop de deur uit. Ik ben blij dat ik naar huis kan.

Sunny Sunday: OOTW + Museumvisit

Weekenden, ik heb ze heilig verklaard. Vandaag was zo’n zondag die ik wel elke week zou willen. Ontbijt op bed krijgen van de BF, het hele huis weer op en top in orde maken, wat lezen… Om vervolgens te verzinnen dat die museumjaarkaart maar weer eens tevoorschijn moet worden gehaald zodat er een bezoekje kan worden gebracht aan het Stedelijk Museum.

Aangezien ik net een aantal nieuwe kleren heb, leek het me leuk om eens een OOTW te plaatsen op deze blog. Foto’s zijn genomen in het museum, en met mijn nog steeds verwerpelijke camera (helaas) dus vergeef me de kwaliteit.

Dan het Stedelijk Museum. Tot 6 uur open op zondag, wat fijn is, want dan kan je rustig je bed uit komen rollen. Helemaal geen overdreven drukte. Zeer vriendelijk personeel. Maar…wat ben je snel door dat museum heen op dit moment! Eerst dacht ik dat we ergens een afslag hadden gemist. Zijn we het rondje nog maar een keer af gegaan. Wat bleek? In ongeveer een half uur hadden we alle werken al een keer gezien. Ach ja, dan nog maar een keertje. En even een leuk kletspraatje houden met de BF terwijl we op 1 van de bankjes naar ons ‘lievelingsstuk’ kijken. Iets met boten en een vuurgevecht. Oh en na deze ‘uitgebreide’ museumtour, onze standaard afsluiting: een kaart uitkiezen in de museumshop. Toen we driekwartjaar geleden de museumjaarkaart besloten aan te schaffen, hadden we zo’n leuk plan. Bij elk museumbezoek zouden we een kaart kopen. Om deze vervolgens op te hangen in de woonkamer, op de deur naar de gang. Ter ‘motivatie’ om eens wat vaker een museum te bezoeken. Er hangen er nu drie. Including de kaart die we vandaag in het Stedelijk kochten.

Ach ja, wie weet ontpopt dit kaarten verzamelen zich ooit nog tot een ware traditie. Ik hou jullie op de hoogte.

Heb jij een fijn weekend gehad?
Oh, en nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Sunny Sunday: On Being Graduated

Bron

Vorige week nam ik mijn bul in ontvangst. Nu ben ik dus officieel LL.M. Om nu te zeggen dat ik me daar ‘anders’ door ben gaan voelen? Nee. Maar om te zeggen dat ik me prima in mijn vel voel… Mwuah. ‘t is wel even wennen.

Na vijf jaar, twee studies, een verblijf in China, ontelbaar koffie’s, slapeloze nachten, projectgroepen, bijbaantjes en veel studentenkortingen is het wel even wennen, dat leven als afgestudeerde. Ineens is er niemand meer die me aanstuurt naar een bepaald doel. Geen mogelijkheid meer om tot midden in de nacht in de bieb te zitten, om de volgende dag op je gemak eventjes uit te slapen. Nee, ineens is er RITME. Verplicht. Want ja, ‘flexibele’ werktijden, die zijn er wel, hoor, maar tussen 9 en 6, alsjeblieft.

Afgelopen weekend was ik op de verjaardag van mijn lieve zusje die zestien werd. Sweet sixteen. Soms verlang ik wel terug. Wat is dat een fijne leeftijd als je ‘m bekijkt door de ogen van een twintiger. Je hoeft haast niets, maar kan alles. De belangrijke keuzes liggen nog in het verschiet, en je kan er dus eindeloos over dromen zonder dat je de consequenties van de gemaakte keuzes al ervaart. Tijdens dit feestje kwamen veel mensen op me af, om te vragen naar mijn werk. Ineens ben ik bijna mijn werk geworden. Terwijl ik eerst die veel interessantere studie was! Terwijl ik eerst arresten kon citeren, of mooie verhalen uit de Chinese geschiedenis met hen kon delen. Vertel ik nu over GMV. Over bezoekersaantallen. Over facebook campagnes. En over ‘artikelen op de site’ die ‘wel heel origineel’ zijn. Ik weet niet waar ik liever over vertel. Of eigenlijk…Weet ik dat wel.

Gisteren kwam ik in de sportschool van de Universiteit. De sportleraar kent me bij naam, en spreekt me zeer regelmatig aan. Hoe het met me gaat. Of alles naar wens is. Heb ik nog ergens hulp bij nodig? Nu kwam hij vertwijfeld naar me toe lopen; “Anne, ehm… ben jij hier toevallig ook voor de sport-voor-nop week? Want…eh.. je hebt geen abonnement meer? Niet dat het verder uitmaakt, hoor. Je kan gewoon nu hier sporten. Maar….”
En toen moest ik het dus wel vertellen. Ik ben uit een tijdperk gestapt. Ik studeer niet meer. Ik ben een LL.M. Eentje die toch nog even moet wachten op de bevestiging van aanmelding bij de alumni club. Voor de korting…

Want ja, het leven na de studie is anders. Geen fluctueerbaar ritme meer, geen aantrekkelijke studentenprijzen meer, geen interessante lezingen of boeiende verhalen om door te vertellen. Alhoewel… Voordeel van een leven als werkende? De avonden en weekenden zijn vrij in te delen! En ja, dat is wel even een HEEL fijn verschil met zo’n studie, die altijd en altijd om je aandacht blijft vragen.

Als je zo dapper bent dat je nu nog steeds leest, volg je me ook via Bloglovin’?

Sunny Sunday: On Not Always Expecting the Worst

Bron

Op deze regenachtige zondag wil ik graag een wijze les met jullie delen. Eentje waar ik gisteren nog eens met mijn neus op werd gedrukt. Het is zoveel fijner om het glas halfvol te zien, en niet halfleeg. Je leven is een stuk leuker als je niet van te voren van het slechtste uitgaat, maar juist van het goede (oh, en eigenlijk ook hoe fijn het is als je mooie momenten in je leven met je familie kunt delen, maar dat is een side-stepje :-) ).

Zaterdag drie november 2012, een dag die me waarschijnlijk nog lang zal bijblijven. Niet alleen omdat ik op deze dag EIN-DE-LIJK mijn masterdiploma in mijn handen kon houden, en af kon zwaaien van de universiteit-van-administratieve-horkerigheden-Amsterdam. Voornamelijk omdat dit de dag was, dat na meer dan 23 jaar, mijn echte vader en mijn echte moeder, en al mijn opa’s en oma’s, zich weer in dezelfde ruimte bevonden. Voor mij.

Al weken had ik toch een beetje opgezien tegen deze dag. Alhoewel mijn moeder me duizendmaal verzekerde dat zij en mijn andere vader er echt geen probleem mee hadden, en mijn opa beloofde zich als een heer te gedragen, was ik er niet honderd procent gerust op. Nachtmerries waren het gevolg. Vaders die elkaar in de haren vlogen (het zou niet de eerste keer zijn dat mijn niet biologische maar wel vader-vader, mijn wel biologische vader eens goed de waarheid zou vertellen), opa’s die toch maar niet wilden komen passeerden de revue.

Eindelijk was het dan zover. Eindelijk. En alles is goed verlopen. Behalve wat ongemakkelijkheden, die onvermijdelijk waren gezien de situatie, was het een dag waarop ik en mijn behaalde diploma in het middelpunt van de belangstelling stonden. Vandaag sprak ik mijn oud-oom (een soort derde vader, die wegens gezondheidsproblemen helaas niet aanwezig kon zijn) die me wijs toesprak. “Op zo’n dag kunnen die familieleden het toch haast niet goed doen tegenover elkaar. Een te joviaal weerzien zou niet goed zijn, maar een te ingetogen begroeting ook niet. Maak je er niet druk om. Alle aanwezigen hadden een ding gemeen; ze wilden dat dit jouw dag zou worden. Dat hun verleden niet in de weg hoefde te staan van jouw geluk. En dat is precies waar ze voor hebben gezorgd.”

Dus, nu zit ik hier op zondagmiddag. Ben ik bijna tot het emotionele toe blij over hoe gisteren is verlopen. En stel mezelf voor; voortaan bij dit soort gelegenheden (denk aan: trouwen, een kind krijgen, verjaardagen van dat kind) ga ik proberen van het positieve uit te gaan. Dat scheelt een hoop kopzorgen.

Wie nog tot hier dit uberpersoonlijke verhaal heeft gelezen. Herken je iets in wat ik beschrijf? Heb jij een fijn weekend gehad?

Oh, nu je hier toch bent, ik vind het heel leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Sunny Sunday: Birthday Party’s


Afgelopen vrijdag was het weer zover. Een van mijn vrienden, die nog op het randje tussen  kennis/vriend bungelt, vierde haar verjaardag. En, guess what, er zou niemand anders komen die ik ook kende, behalve zij. Zo gaat dat heel vaak bij mij met nieuwe to-be vrienden. Dan sta je op zo’n feestje, en weet je bij god niet tegen wie je aan moet gaan praten. Je kunt natuurlijk niet de hele avond de host lastig gaan vallen…

Nu moet ik toegeven, het feestje van vrijdag werd een stuk aangenamer door het feit dat ik mijn favoriete arm candy mee kon nemen, de BF. Maar soms als ik op zo’n feestje kom, kan ik me best ongemakkelijk voelen. Tegen wie zal ik beginnen te praten? Wat zal ik dan zeggen? Hoe kom ik de avond door? Helemaal moeilijk is het als iedereen al groepjes heeft gevormd, en jij daar dan jezelf tussen zou moeten wringen. No thanks. Geef mij dan maar een klein feestje dat ik alleen met de friend-to-be kan bouwen.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat zulk soort feestjes soms juist op een enorm succes uit kunnen lopen. Per toeval leer je een nieuwe soul-mate kennen. Of kom je achter duistere geheimen over je friend-to-be en is dat verhaal ook meteen afgelopen. Een positiever scenario: we were dancing all night long! 

Nu was het feestje van vrijdag blijkbaar zo ‘lastig’ (zie voor je: enorme bar met een stuk of 300 man, waarbij het compleet onduidelijk is wie deel uitmaakt van het feestgezelschap, dat ongeveer uit 50 personen zou moeten bestaan, en wie niet), dat zelfs de meest getrainde netwerkers er moeite mee hadden. Maar, de host had het ontzettend naar haar zin. Uiteindelijk is dat toch waar het om gaat. Toch?

Hoe ga jij om met zulke situaties?

Sunny Sunday: Me, Myself and I

Het onderwerp van deze blog heb ik niet zelf verzonnen, maar het leek mij leuk om ook eens wat persoonlijker te worden op deze blog. Sunny Sunday is de perfecte dag daarvoor.

Altijd lastig om te verzinnen waar je moet beginnen met jezelf voorstellen of wat nieuws over jezelf vertellen. Vandaar dat ik heb besloten het mezelf makkelijk te maken, en aan mijn lieve lezers te vragen: wat wil jij van me weten?

Spui hieronder je brandende vragen, dan zal ik ze komende week in wat extra berichtjes beantwoorden. Want he, bloggen is immers een soort van online dagboek, time to get personal lijkt mij dus :) Ik ben benieuwd!

Sunny Sunday: New Perspective on Having a Job

Bron: weheartit.com

Een blij berichtje. De tijd tussen mijn afstuderen en het vinden van een baan is plotseling wel vrij kort uitgevallen. Na krap 4 weken solliciteren had ik plots binnen 1 week een baan. What a surprise. De eerste werkdagen zitten er op, en ik wil graag met je delen dat mij werkende leven me tot nu toe alles meevalt!

Tijdens mijn studietijd keek ik er vaak tegenop. Wat nu als je ineens veertig uur per week op zo’n duf kantoor moet zitten, tussen ingeslapen mensen die ongeïnspireerd hun werk doen. Die een ritme hebben van slapen – werken – eten – slapen en alleen in het weekend een deeltje terug kunnen vinden van hun oude ik.

Nou, niets blijkt minder waar. Mijn collega’s staan allemaal midden in het leven. Ondanks dat ze bijna allemaal al een gezin hebben, zijn ze in geen enkel opzicht saai of ingedut. Levendige mensen die meegaan met hun tijd en niet als robots achter hun computer zitten. Die praten over wat hen bezig houdt en oprecht interesse hebben in het leven van een ander.

Daarnaast kan ik jullie ook op het hart drukken, dat je naast je werk blijkbaar ook nog ZAT tijd over hebt voor andere hele leuke dingen. Misschien nog wel leuker dan tijdens de studententijd, want de tijd van elk dubbeltje zes keer om moeten draaien voor je over gaat tot iets kopen is voorbij! Eindelijk! Al moet ik eerlijk toegeven dat mijn eerste salaris nog niet binnen is, het voelt goed. Het voelt als echte zelfstandigheid. Heerlijk.

Hopelijk blijf ik me de komende tijd zo voelen op mijn leuke werk. Oh, en binnenkort gaan we verhuizen naar de grachtengordel, het belooft een heel fabuleus kantoor te worden. Ik zal mijn best doen wat foto’s met jullie te delen.

Oh, nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Sunny Sunday: Atmosphere in Istanbul

Reizen zijn mooie momenten om te reflecteren op je eigen cultuur. Ineens kan het heel duidelijk worden wat jou anders maakt dan de mensen die op zo’n moment naast je leven.
In het geval van Istanbul viel me meteen op hoe open, vriendelijk en behulpzaam sommige mensen hier zijn. Tijdens de zoektocht naar ons hotel kwamen meerdere mensen ons te hulp geschoten toen ze ons met een kaart in onze handen zagen staan. Ook gaf de hoteleigenaar ons zijn eigen Akbil kaart om rond te reizen met het OV. De vele zwerfkatten die Istanbul rijk is, wordt regelmatig voer en water aangeboden – zolang ze daarna maar wel afstand bewaren.

Maar na een paar dagen Istanbul kan ik concluderen dat de mensen hier eigenlijk ook gewoon een mengelmoes van aardig en minder aardig zijn – al vind ik wel, dat de aardige mensen hier wel bovengemiddeld aardig zijn. De cultuur lijkt wat opener wat betreft elkaar te hulp schieten of zomaar met iemand praten. Wat dat betreft is de gesloten cultuur die Nederland kenmerkt niet helemaal mijn smaak. Tijdens mijn verblijven in China merkte ik ook al dat het daar veel normaler is om mensen zomaar aan te spreken, of contactgegevens uit te wisselen voor de gezelligheid. Leuk, en een confrontatie met een aspect van je eigen cultuur dat blijkbaar niet universeel is.

Het valt wel op dat de mensen in de ‘gewone’ buurten van Istanbul, ver weg van het toeristische centrum, mij als vrouw soms nastaren, niet aan willen kijken en koste wat het kost willen voorkomen tegen mij aan te botsen. Ook ben ik hier nooit het middelpunt van verkooptrucjes. Mijn vriend is altijd de pechvogel wat dat betreft. Dat is dan weer een kant van de stad die ik minder apprecieer, het duidelijke onderscheid tussen mannen en vrouwen. Nee, geef me dan maar weer Nederland (ondanks dat het wel lekker rustig is, geen straatverkopers die om je heen zwermen).

Al met al vind ik Istanbul een prachtige, dynamische en overweldigende stad. Vijf dagen is eigenlijk niet genoeg om de sfeer compleet te proeven en alle hoogtepunten van de stad op je gemak te zien. Gelukkig zit de reis er nog niet op! Hieronder nog wat foto’s en alvast wat eerste tips voor een vakantie in Istanbul.

Tip 1: Koop een Akbil kaart. Een soort OV-Chipkaart voor het OV in Istanbul. Je kunt ook losse tokens kopen in automaten op de tram en metrostations, maar die kosten 3 lire, terwijl een kaartje anders tussen de 1 en 2 lire kost. Scheelt dus wel. Je kunt 1 kaart delen met 2 personen. Zodra de ene door het poortje gaat, geef je de kaart door aan de ander. Dat is hier gebruikelijk, schijnt.

Tip 2: Zorg er voor dat je tijdens een gebed op het plein tussen de Aya Sofia en de Blauwe Moskee staat. Een magische gewaarwording als je de gebeden en het gezag hoort galmen.

Tip 3: Breng een bezoekje aan het Ficcin restaurant in een zijstraatje van de Istiklal Cadessi straat in Beyoglu. Heel lekker Turks eten, goede service en een gezellig plekje. Daarnaast is de prijs-kwaliteitverhouding optimaal. Hier kan je zien dat wij niet de enige waren die het lekker vonden!

 Tip 4: Ga ook eens met de bus naar de wijken die niet bomvol zitten van de toeristische attracties. Dan merk je wat een mengelmoes van mensen de stad eigenlijk is. Van kunstenaarsbuurten, tot halve krottewijken, tot smoezelige marktjes waar kippen worden verhandeld. Heel indrukwekkend.

Oh, nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!