MIJMERINGEN – Oh, oh Berlijn II

Wat kan de tijd soms ineens vliegen, zonder dat je er echt bij stil staat. In juli schreef ik een stuk over Berlijn op mijn blog. Ik uitte mijn twijfels over de beslissing die we hadden genomen om te emigreren naar deze stad. Wist niet zeker of ze wel ooit ‘mijn’ stad zou kunnen worden. Gelukkig stop je nooit met leren.

We wonen nu bijna vijf maanden in Berlijn, waarvan ruim twee maanden in ons eigen appartement. Allebei zijn we in een prettig werk/ontspanning ritme terecht gekomen. Op een kaart van Berlijn houden we bij waar we allemaal hebben gelopen. Die begint nu best aardig zwart te worden.

Ik geloof dat de stad en ik vrienden beginnen te worden. Ik voel me er thuis. Het kost inderdaad even tijd om de stad voor je te winnen, zoals Vincent Kompier zo mooi aangaf in een comment onder mijn eerste artikel. Berlijn is een kattenstad, geen hondenstad. Je moet haar langzaam voor je winnen (overigens is Berlijn verder eerder een hondenstad, het lijkt wel alsof iedereen hier zo’n beest heeft…). Binnenkort staat een korte trip naar Nederland op de planning, voor een bruiloft. Ik zie er tegen op. Dat is een goed teken, want ik zie er tegenop omdat ik ‘thuis’ wil blijven. Berlijn is mijn thuis geworden, voor nu.

De Berlijnse cultuur blijkt er eentje te zijn die je als Nederlander niet vanaf dag 1 perfect doorhebt. Ook al zou je dat misschien in eerste instantie wel verwachten. Bepaalde dingen zijn wennen (bureaucratie, armoede, afstand). Bepaalde aspecten moet je even door hebben (zijn Berlijners nou echt aardiger in prive sfeer dan in zakelijke sfeer, waarom kan je hier niet overal pinnen?). Pas als je door de ‘eerste laag’ heen bent gebroken, kom je ineens achter de charme die de stad bezit. Zie je ineens dat deze stad niet is opgebouwd vanuit een centrum, maar dat elke wijk een eigen karakter bezit. Waar in Nederland je bepaalde gebieden in een stad hebt waar ‘het’ te vinden is, moet je in Berlijn soms wat langer zoeken. Niet alle leuke winkels en restaurants zitten in 1 straat. Ze zitten verspreid over allemaal verschillende straathoeken.

Bovendien heb ik ontdekt dat deze stad ook veel leuker is als je echt je ogen opent. Niet naar de grond staren, of op ooghoogte blijven kijken. Kijk eens wat hoger! Ineens ontdek je mooie balkonnetjes, bijzondere kunstwerken op gebouwen. Blijf niet over de gebaande paden lopen, maar zoek eens wat hofjes op. Daar liggen soms ware schatten verborgen.

In een weekend citytrippen ben je er volgens mij niet. Er gaat echt tijd overheen voordat je deze stad hebt leren kennen. Mocht je toch zo’n ‘spoedcursus Berlijn’  willen, lees dan dit artikel, door de eerder genoemde Vincent Kompier geschreven. Ik zou willen dat iemand me dat voor vertrek naar Berlijn had laten zien.

Wednesday Wishlist: Forever Living in the City

Sinds kort ben ik er van overtuigd; ik ben een stadsmens. Iedere keer wanneer ik een tijdje buiten een grote stad verblijf, om vervolgens weer terug te keren, slaak ik een zucht van verlichting. Wat is het toch fijn om in een bruisende omgeving te wonen. Waar altijd wel iets te doen is. Waar altijd ruimte is om nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe plannen uit te werken en oude centra te verkennen. I love me some city :)

Soms popt het idee in mijn hoofd op, om toch in de natuur te gaan wonen. Back to basics. In het reine komen met jezelf. Dat soort dingen. Steeds meer ga ik echter geloven dat ik juist mijn vrede en veiligheid kan vinden in het drukke stadsleven, en niet daarbuiten. Wat is er toffer dan bovenop de nieuwste ontwikkelingen zitten. De dynamiek van een stad, die soms bijna tastbaar is, ervaren? Nee, ik wil nooit meer anders dan wonen in een bruisende stad.

Bron van alle foto’s weheartit.com

Hoe is dat voor jou, woon jij het liefst in de stad, of juist niet? 

Oh, en nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Meltingpot Monday: Megacity Istanbul

In het kader van mijn reis naar Istanbul, nog een post over deze geweldige stad. Istanbul is enorm. Een zogenaamde metropolis die langzaam megalopolis aan het worden is. Of zoals het reisboekje zegt: “With a population of 17 million and rising (…) a teeming, vibrant urban centre that can make other European cities seem dull in comparison.”
(Rough Guide to Istanbul) Dat is inderdaad de indruk die de stad bij mij heeft achtergelaten.

In de afgelopen dertig jaar is het inwonersaantal bijna verdubbeld. Istanbul heeft nu meer inwoners dan Nederland, op een gebied zo groot als Noord-Brabant, en is daarna de grootste stad van Europa. Turkije heeft de snelst groeiende economie van Europa (als je het daar bij rekent) en dat is goed te merken aan de booming stad. Een overweldigende ervaring om deze stad een beetje te leren kennen.

De sfeer in de verschillende wijken van de stad is heel afwisselend. Zo heb je bijvoorbeeld de duidelijk conservatieve Fatih en Uskudar wijken, de hele bruisende Beyoglu wijk en het toeristische Sultanameth. Een geheel eigen sfeer kent ook Kadakoy aan de Aziatische zijde van de stad, een levendige wijk maar niet up-town. Ten noorden van de stad langs de Bosphorus heb je nog een aantal hele rijke wijken zoals Emirgan(Vernoemd naar de Emirs die hier vaak woonden). Dan heb je ook nog Galata, waar je je voelt alsof je in een klein dorpje bent in deze enorme stad. Dit vind ik heel bijzonder, aangezien je terwijl je van de ene wijk naar de andere loopt, eigenlijk in een hele andere wereld terecht komt.

Wat vind jij belangrijk in een stad waar je een bezoek aan brengt? Vind je de omvang van de stad van belang?