LEVEN – My very first Smartphone!

Nou jongens, ik ben nu toch ook in het juiste tijdperk aangeland. Aanschouw: mijn nieuwe liefde, mijn laat-ik-niet-verslaafd-raken-speeltje, mijn verbinding met de wereld!

Mijn Samsung Galaxy Note II. Is ‘ie niet mooi?


Stiekem liep ik al jaren te kwijlen over al die iPhone versies; met of zonder s, 3 of 5, ik zag het verschil niet echt, maar die hype he. Het fameuze niet gemarkete (schrijf je dat zo?) wonderkind van Apple.

Tot ik voor het blok stond, en een telefoon kon uitkiezen voor mijzelf. Dan komt mijn rationele self gelukkig ook even om de hoek kijken. Dus deed ik een paar online testjes, om te kijken welke telefoon het beste bij me zou passen. Schrok eerst van de uitkomst. Keek toch ook maar even bij de consumentenbond. Bleek mijn soulmate bij de top 5 van beste telefoons van het moment te staan! Nou, dan kan ik er ook niet meer omheen. Op naar de winkel. 

Past dat ‘gigantische’ ding wel in mijn hand? Perfect, bleek. Ok, in eerste instantie denk je dat je een tablet vast hebt. De mini-mini versie. Maar al snel voelt het gewoon als een telefoon. Of een Phablet, ook prima joh. Ik ben hartstikke tevreden over het draagcomfort van dit apparaat.

Daarnaast is de telefoon ook uit stylistisch oogpunt mijn nieuwe oogappeltje. Helemaal met zo’n niet-origineel hoesje-van-een-ander-merk er omheen, vind ik leuk. Lekker beschermd  ook. Zo’n spast als ik laat dit soort dure techniekjes namelijk vaak uit mijn handen kletteren. Zomaar, niet eens met een reden. Maar het is al getest: deze telefoon, met dit hoesje, kan dat aan, hoezee!
 

Dan een kort woordje over de specs. Perfecte camera, vind ik belangrijk. Zo eentje die aan de voor- en achterkant zit. Een pen, waar je echt mee kunt schrijven. Niet zo’n jaren ‘oo pennetje waarbij dus de helft van je woorden niet overkomen en je een vertraging van een minuut hebt. Nee, het voelt echt alsof je schrijft. En zelfs het ergste kraaienpotenhandschrift (dat van mij) pakt hij op.
Mocht je dan even geen zin hebben om traditioneel te schrijven, kan je altijd nog swipen. Of hoe dat ook heet. Zo met je vinger over het toetsenbordje vegen van letter naar letter. Knap staaltje techniek, want daar komt wonder boven wonder dan ineens het woord dat je bedoelde te staan! Uiteraard kan je het hele appscala ook vinden in de android stores en ze mooi installeren op dit beestje.

Ik ben er helemaal blij mee. Oh, en hij belt ook nog eens met loepzuiver geluid! Niet geheel onbelangrijk voor een telefoon :)

Meltingpot Monday: Caitlin Moran – Moranthology

Zo. Het heeft even geduurd, maar inmiddels mag ik toch het boek Moranthology van Caitlin Moran op mijn lijstje met gelezen boeken zetten. Pfieuw. Willen lezen/werken/sporten/bloggen/familie/vrienden is geen combinatie waar je heel blij van wordt. Tenzij je kan overleven zonder slaap, dan lijkt het me fantastisch. Maar goed. Nu ik me door dit boek heen heb geslagen (met veel plezier overigens) wil ik graag een korte review met je delen.

Moranthology dus. Een boek vol met columns geschreven door Caitlin Moran. Zij schreef eveneens het boek How To Be A Woman. Dat ligt nog ongeduldig in mijn boekenkast op me te wachten. Sommige critics haalden opgelucht adem na het verschijnen van Moranthology. Moran is niet alleen een grappige 21e eeuwse feministe, maar kan ook over veel andere inhoudelijke dingen meepraten.

De veelzijdigheid aan onderwerpen in dit boek maakt het een feestje om te lezen. Vooral naar mijn smaak waren columns over kleine homely disputes tussen Moran en haar man. Zo grappig. Bijvoorbeeld het stuk waar Moran vlak voor haar man in slaap valt in bed, zich ineens hardop afvraagt waarom haar man geen nickname voor haar heeft. Ik zal even een kort stukje citeren.
(p 18-19)

(…)”The day is done. ‘I love you, Bear’, I say. ‘Mvv mmo too,’ he replies. There is a silence. It is followed by a second silence. Then:
Me: ‘Bear. It’s funny, isn;t it? Bear. I call you Bear.’
Pete: ‘Mmrg.’
Me: ‘But you… You have no nickname for me. It would be nice if you had a nickname for me.’
Pete: ‘Marrrp.’
Me: ‘Becayse, you know, it’s been sixteen years now. I’ve had lots of slightly noisome nicknames for you – Bear, Pie, Mr Poo, The Wurbles – but you’ve never had a nickname for me.’
Pete: ‘Mrrrrrb.’
Me: ‘I mean, a nickname arises out of a need, doesn’t it? To rename something in order to display ownership; or indicate that you see in someone an aspect that no one else can, and which demands unique acknowledgement. So not having a nickname for me kind of suggests you would quite happily let me be stolen by inkers; or that you can’t really tell the difference between me, my sisters and Moira Stuart.’
Pete, unhappily: ‘Mrrrrb.’(…)

De stukken in dit boek lopen uiteen van grappig, tot heel serieus en politiek gekleurd, tot ongelooflijk maar cool (een nacht uit met Lady Gaga). Soms vind ik wel dat het boek iets te veel is gericht op inwoners van GB alleen. Er zijn veel verwijzingen naar tv-series van de BBC (bijvoorbeeld Sherlock Holmes en Downton Abbey) en naar het koninklijk huis. Dat is niet heel storend, want de humor en het verhaal zijn wel te volgen. Maar het is gewoonweg minder bekend dan bijvoorbeeld discussies over uit huis plaatsing van mensen, Amy Winehouse, homoseksualiteit of haardracht.

Ik zou dit boek vooral aanraden aan mensen die houden van columns met humor en het niet erg vinden om dit boek in het Engels te lezen. Daarnaast moet je het jezelf kunnen vergeven dat je soms een column overslaat omdat het onderwerp misschien echt een ver-van-je-bed show is. Een plus is dat de columns niet lang zijn. Je kan er dus makkelijk af en toe eentje tussendoor lezen.

Kortom: Caitlin Moran, die al sinds haar vijftiende columnist en journalist is, heeft heel veel talent. Talent om je aan het lachen te krijgen, maar ook om je aan het denken te zetten.
Voor nog meer reviews kan je hier en hier kijken. 

Nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Testing Testing Tuesday: l’Officiel

Als tijdschriftenverslaafde en Amsterdam-bewoner kan ik niet normaal het Spui oversteken. Altijd moet de tijdschriftenwinkel van Athaeneum even worden aangedaan. Minder leuk voor mijn portemonnee, maar wel enorm leuk voor mijn leesplezier. Het is er altijd al lastig een keuze te maken, met zo veel aanbod. Meestal loop ik naar buiten met weer die Glamour, Elle, Economist, New Yorker of Vogue. Maar de laatste keer besloot ik eens gek te doen, zoals je al kon lezen in de laatste Things I Like Thursday. Ik kocht een l’Officiel.

Een blad waar ik eerlijk gezegd nog nooit van had gehoord, maar de combi van mode, design, lifestyle en kunst sprak me aan. Na het lezen kan ik je verzekeren: dit blad is de moeite waard.

 De fotografie in dit blad is hemels. Daar kan ik heel goed inspiratie van opdoen. Niet heel conventioneel, maar echt artistiek naar mijn gevoel. Fijn!

 Er is (deze editie in ieder geval) veel aandacht voor wonen en interieur. Van een boel grote modehuizen wordt de wooncollectie uitgelicht met foto’s en een omschrijving van wat er allemaal te krijgen is.

Interviews zijn er ook genoeg te vinden. Fijn vind ik dat de afbeeldingen mooi rond de tekst staan, en je op die manier bijna een moodboard idee krijgt. Echt een totaalplaatje van de persoon die wordt ondervraagd.

Lucky me, een interview met Hanna Bervoets in dit nummer. Ik vind haar columns zo geestig en goed geschreven, en daarnaast vind ik haar heel sympathiek overkomen. Leuk inkijkje in iemands leven door een oprecht en goed uitgewerkt interview.

Dan het verhaal over de Hemingways. Een levensverhaal van een familielijn, en wat voor 1. Zelf ben ik best gefascineerd door Hemingway de schrijver, ik wist niet dat er in zijn familie zoveel mensen voorkomen die net zo ongrijpbaar zijn qua karakter als deze schrijver zelf. Leuk om te lezen, je duikt een beetje de geschiedenis in en het is een origineel onderwerp in mijn ogen. Zouden meer bladen moeten doen.

Dit verhaal mag ook niet ontbreken in de review. ‘Het geheim van Chanel No 5. Like. Een echt achtergrondverhaal, achter een parfum! Origineel, wederom goed uitgewerkt, mooie foto’s. Waar ik wel enigszins mijn twijfels bij kreeg is of ik de parfum nog eens zal aanschaffen. Wat een arbeidsintensief werk, door de dames op de foto gedaan. Hm…

Al met al ben ik super enthousiast over l’Officiel. Het blad biedt een goede combinatie tussen allerlei verschillende onderwerpen die ik zelf heel interessant vind. Meer diepgang dan bijvoorbeeld de Glamour, minder op mode gericht dan de Elle, maar ook weer niet zo ‘droog’ als het VK magazine bijvoorbeeld. Lust voor het oog en het brein, zullen we maar zeggen.

Ben jij bekend met dit blad?

Oh, nu je hier toch bent, ik vind het super leuk als je me volgt via Bloglovin’!