Citytrippin’ – Wroclaw

10339694_10203021743279048_1858721714353979330_n

2 steden
3 dagen
11,5 busuren

And we loved it. Twee weken terug vertrokken mijn BF en ik op een lang weekendje Polen. Polen, wat moeten we daar nou? Tsja, het is zo ongeveer om de hoek van Berlijn en ik was er nog nooit geweest. Nu moet ik zeggen dat het land of haar steden niet echt tot mijn verbeelding spraken zoals Parijs of Barcelona dat bijvoorbeeld doen, maar ok we gave it a go.

De reis ging eerst naar Wroclaw. Met jawel, de Polskibus. Nadat we uitgelachen waren over de naam en het belachelijke logo (een soort dolgedraaide gans), bleken de prijzen zeer gunstig. Kijk, daar houden wij Nederlanders van. Continue Reading

Dagje uit – Dresden en Hrensko

 

Berlijn, leuk hoor. Maar is er omheen nog wat moois te vinden? Ik ging op onderzoek uit, samen met mijn BF. Naar Dresden voor een dagje was het idee. Kwamen we daar aan, bleek je de highlights van de stad zo doorlopen te hebben. En mijn vriendje zou mijn vriendje niet zijn als hij niet nog een ander plan zou hebben. Hup, de S-bahn in naar het eindpunt; de grens tussen Duitsland en Tsjechië.

Dresden is mooi, al merk je ook in deze stad dat WO II er heftig is geweest. Er zijn veel mooie opnieuw gerestaureerde, of geheel opnieuw opgebouwde, historische gebouwen te zien. Plus het barstte er van de kerstmarkten deze tijd van het jaar. Voor ieder wat wils, eigenlijk.

P1030955
Continue Reading

REIZEN – Veilige Vliegtuigen

De laatste tijd zit ik vaak in een vliegtuig. Niet vanwege spannende reizen naar verre oorden, helaas, maar blijkbaar iets dat bij het expatleven komt kijken. Soms moet je even terug naar je eigen land. Met het vliegtuig.

Tijdens die korte vlucht Berlijn – Eindhoven (meestal minder dan een uur!) tonen ze altijd de veiligheidsinstructies, via een hypermodern (…) filmpje. Over hoe je in het veiligste vliegtuig ever zit, oh en het meest moderne uiteraard. Mocht dat nog eens niet genoeg zijn dan is er nog een stroom argumenten om dit vliegtuig te kiezen. Het is comfortabel. Er zijn de lekkerste versnaperingen aan boord te verkrijgen, verstrekt door personeel dat altijd glimlacht. Het vliegtuig heeft wel zes nooduitgangen, er kan niets mis gaan. Maar als het misgaat, maak je niet druk, aan alles is gedacht. Gegarandeerd dat jij levend uit dit toestel stapt!


Dan nu de vertaling naar de werkelijkheid:

Dit toestel vliegt al vijftien jaar. Ja, dat hoor je goed, vijf-tien. Best oud. Dus al lang niet meer de modernste, maar wat een kwaliteit dat hij zo lang meegaat, he! Dat is ook meteen de reden dat je alle stoeltjes een beetje hoort kraken als we opstijgen. En dat sommige bagagebakken niet zo lekker meer sluiten. Tsja, dat krijg je als toestellen over zoveel kwaliteit beschikken, dan gaat ook het interieur lang mee. Nog nooit is het naar beneden gestort in al die vijftien jaar. Nou ja, dit toestel dan. Als we neerstorten, als het echt drama is, dan zijn er die glijbanen. En zwemvesten (zwemvesten voor kindjes, die je in het tuig moet aandoen bij een spartelend doodsbang kind en opblazen, nadat je je eigen vest hebt aangedaan…) Maar we zullen er dan toch niet meer aan toekomen. Weet je wel hoe snel zoiets gaat? Je hebt nauwelijks tijd voor een schietgebedje. Maar goed ook, het einde komt tenminste snel. Als we toevallig van de baan af schieten bij het landen, dan heb je er misschien wat aan. Dus het zit er niet helemaal voor niets.

Voor het eten en drinken aan boord vragen wij de hoofdprijs, die zelfs hoger ligt dan de prijs voor een biertje op het Leidseplein. Hoe denk je anders dat je zo goedkoop kunt vliegen? We moeten dat vliegtuig ergens van onderhouden. Onze stewards lachen uiteraard niet. Ze werken hard, onder tijdsdruk. Kijken voortdurend op hun horloge. Waarbij we ons kunnen voorstellen dat jij je afvraagt of dat komt doordat ze de laatste bus moeten halen omdat ze geen eigen auto kunnen betalen, of omdat ze zo verveeld zijn door hun werk, dat onderhand is verarmd tot proberen te slijten van die veel te dure drankjes aan mensen met oortelefoons op. Dat is zwaar. Niet wat ze hadden verwacht toen ze aan hun opleiding begonnen, maar pech. En inderdaad, doordat jij zo goedkoop wil vliegen, is hun salaris misschien niet geheel toereikend. Maar goed, wij brengen je vrijwel zeker het snelst naar de plaats van bestemming. Daar gaat het om, toch?

Voetnoot: ja, ik leef ik intens mee met de stewards. En ik heb een klein beetje vliegangst.

Meltingpot Monday: Megacity Istanbul

In het kader van mijn reis naar Istanbul, nog een post over deze geweldige stad. Istanbul is enorm. Een zogenaamde metropolis die langzaam megalopolis aan het worden is. Of zoals het reisboekje zegt: “With a population of 17 million and rising (…) a teeming, vibrant urban centre that can make other European cities seem dull in comparison.”
(Rough Guide to Istanbul) Dat is inderdaad de indruk die de stad bij mij heeft achtergelaten.

In de afgelopen dertig jaar is het inwonersaantal bijna verdubbeld. Istanbul heeft nu meer inwoners dan Nederland, op een gebied zo groot als Noord-Brabant, en is daarna de grootste stad van Europa. Turkije heeft de snelst groeiende economie van Europa (als je het daar bij rekent) en dat is goed te merken aan de booming stad. Een overweldigende ervaring om deze stad een beetje te leren kennen.

De sfeer in de verschillende wijken van de stad is heel afwisselend. Zo heb je bijvoorbeeld de duidelijk conservatieve Fatih en Uskudar wijken, de hele bruisende Beyoglu wijk en het toeristische Sultanameth. Een geheel eigen sfeer kent ook Kadakoy aan de Aziatische zijde van de stad, een levendige wijk maar niet up-town. Ten noorden van de stad langs de Bosphorus heb je nog een aantal hele rijke wijken zoals Emirgan(Vernoemd naar de Emirs die hier vaak woonden). Dan heb je ook nog Galata, waar je je voelt alsof je in een klein dorpje bent in deze enorme stad. Dit vind ik heel bijzonder, aangezien je terwijl je van de ene wijk naar de andere loopt, eigenlijk in een hele andere wereld terecht komt.

Wat vind jij belangrijk in een stad waar je een bezoek aan brengt? Vind je de omvang van de stad van belang?

Sunny Sunday: Atmosphere in Istanbul

Reizen zijn mooie momenten om te reflecteren op je eigen cultuur. Ineens kan het heel duidelijk worden wat jou anders maakt dan de mensen die op zo’n moment naast je leven.
In het geval van Istanbul viel me meteen op hoe open, vriendelijk en behulpzaam sommige mensen hier zijn. Tijdens de zoektocht naar ons hotel kwamen meerdere mensen ons te hulp geschoten toen ze ons met een kaart in onze handen zagen staan. Ook gaf de hoteleigenaar ons zijn eigen Akbil kaart om rond te reizen met het OV. De vele zwerfkatten die Istanbul rijk is, wordt regelmatig voer en water aangeboden – zolang ze daarna maar wel afstand bewaren.

Maar na een paar dagen Istanbul kan ik concluderen dat de mensen hier eigenlijk ook gewoon een mengelmoes van aardig en minder aardig zijn – al vind ik wel, dat de aardige mensen hier wel bovengemiddeld aardig zijn. De cultuur lijkt wat opener wat betreft elkaar te hulp schieten of zomaar met iemand praten. Wat dat betreft is de gesloten cultuur die Nederland kenmerkt niet helemaal mijn smaak. Tijdens mijn verblijven in China merkte ik ook al dat het daar veel normaler is om mensen zomaar aan te spreken, of contactgegevens uit te wisselen voor de gezelligheid. Leuk, en een confrontatie met een aspect van je eigen cultuur dat blijkbaar niet universeel is.

Het valt wel op dat de mensen in de ‘gewone’ buurten van Istanbul, ver weg van het toeristische centrum, mij als vrouw soms nastaren, niet aan willen kijken en koste wat het kost willen voorkomen tegen mij aan te botsen. Ook ben ik hier nooit het middelpunt van verkooptrucjes. Mijn vriend is altijd de pechvogel wat dat betreft. Dat is dan weer een kant van de stad die ik minder apprecieer, het duidelijke onderscheid tussen mannen en vrouwen. Nee, geef me dan maar weer Nederland (ondanks dat het wel lekker rustig is, geen straatverkopers die om je heen zwermen).

Al met al vind ik Istanbul een prachtige, dynamische en overweldigende stad. Vijf dagen is eigenlijk niet genoeg om de sfeer compleet te proeven en alle hoogtepunten van de stad op je gemak te zien. Gelukkig zit de reis er nog niet op! Hieronder nog wat foto’s en alvast wat eerste tips voor een vakantie in Istanbul.

Tip 1: Koop een Akbil kaart. Een soort OV-Chipkaart voor het OV in Istanbul. Je kunt ook losse tokens kopen in automaten op de tram en metrostations, maar die kosten 3 lire, terwijl een kaartje anders tussen de 1 en 2 lire kost. Scheelt dus wel. Je kunt 1 kaart delen met 2 personen. Zodra de ene door het poortje gaat, geef je de kaart door aan de ander. Dat is hier gebruikelijk, schijnt.

Tip 2: Zorg er voor dat je tijdens een gebed op het plein tussen de Aya Sofia en de Blauwe Moskee staat. Een magische gewaarwording als je de gebeden en het gezag hoort galmen.

Tip 3: Breng een bezoekje aan het Ficcin restaurant in een zijstraatje van de Istiklal Cadessi straat in Beyoglu. Heel lekker Turks eten, goede service en een gezellig plekje. Daarnaast is de prijs-kwaliteitverhouding optimaal. Hier kan je zien dat wij niet de enige waren die het lekker vonden!

 Tip 4: Ga ook eens met de bus naar de wijken die niet bomvol zitten van de toeristische attracties. Dan merk je wat een mengelmoes van mensen de stad eigenlijk is. Van kunstenaarsbuurten, tot halve krottewijken, tot smoezelige marktjes waar kippen worden verhandeld. Heel indrukwekkend.

Oh, nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Weekend Surprisepost: First Impressions of Istanbul!

Finally, Istanbul! Een impressie in foto’s en een kort eerste verhaaltje…

Gisteren zijn vriendlief en ik aangekomen in Istanbul. Een stad waar we al jarenlang graag een keer een bezoek aan wilden brengen. Nadat een steeds verder vertraagde vlucht ons uiteindelijk naar  het vliegveld van Istanbul bracht (in het Aziatische deel), stond ons nog een leuk tochtje door nachtelijk Istanbul te wachten. Aangezien wij allebei net student-af zijn, en dus op onze centjes moeten letten, besloten we om het openbaar vervoer te nemen naar het hotel. Dat was een groot succes…

De speciale shuttlebus van het vliegveld naar het Taksim Square verliep nog voorspoedig. Om kwart voor twaalf ‘s avonds stonden we op het nog steeds stampvolle plein met koffers en tassen. En toen… Wisten we niet met welk vervoersmiddel, m.u.v. de taxi, we nog in ons hotel konden belanden. Verschillende mensen stuurden ons verschillende kanten op. De metro van Taksim Square naar Kabatas. De bus van Kabatas naar Topkapi. Nee, niet Topkapi Palace waar we eigenlijk heen moesten, maar een andere Topkapi aan de andere kant van de stad. En dan… sta je met al je bagage midden in de nacht op een vrijwel uitgestorven plek. Precies op het moment dat alle laatste bussen en trams waren vertrokken. Heel fijn.  Dan toch maar die taxi proberen? Het liefst spreek ik altijd de taal van de landen waar ik heen ga. Komt toch beleefd over, en bovendien kan je je gesprekspartner zo beter begrijpen en, in het geval van bijvoorbeeld een taxichauffeur, aansturen. Maar, ik spreek geen Turks. Dan maar bluffen en doen alsof je precies weet waar de taxichauffeur heen moet, om te voorkomen dat deze expres een leuke de-tour maakt. Zodoende stapte ik blakend van het zelfvertrouwen met een kaart van de stad een taxi in, wees de man aan welke route we moesten rijden en zorgde er daarnaast voor dat de meter ook daadwerkelijk ging lopen.

En daar, in die taxi, leerde ik meteen de belangrijkste les die ik tot nu toe in Istanbul heb geleerd. Deze mensen zijn vriendelijk. HEEL vriendelijk. Zonder bijbedoelingen. Zonder eigen winst ook te verzekeren. Gewoon, om het aardig doen. De taxichauffeur bracht ons keurig naar het hotel, maakte een vriendelijk praatje, de hoteleigenaar leende ons zijn OV-pas en hier kost een flesje water toch wel vaak gewoon een redelijk bedrag (in tegenstelling tot bijvoorbeeld in China, waar echt bedragen van 4 euro per flesje kunnen worden gevraagd aan toeristen) Waar komt het vandaan dat  ik hier het gevoel krijg mensen echt te kunnen vertrouwen, en mijn muur van wantrouwen wat neer te laten?

Ben jij weleens in Turkije geweest? Hoe denk jij hierover?

Wednesday Wishlist: Citytrip to Istanbul

bron: genietvanistanbul.nl

Vandaag een korte blog over mijn reisdrift. In dit geval, mijn drift om citytrips te maken. Bovenaan mijn verlanglijstje staan momenteel: Istanbul, Marrakech, New York en Sao Paolo.

En nu kreeg ik net vandaag plotseling de meest geweldige verrassing:
voor mijn afstuderen hebben mijn ouders in het geniep een citytrip naar Istanbul geboekt voor mij en mijn vriend! Wat een lieve ouders. Omdat ik zo hard gewerkt heb de afgelopen tijd vonden ze het beste cadeau… rust. Ik had nooit kunnen dromen dat ze me zo’n mooi cadeau zouden geven. Precies waar ik zo naar hunker, even weg uit alle chaos

Alles is geregeld, het enige wat ik hoef te doen is ergens begin oktober in het vliegtuig te stappen, samen met de liefde van mijn leven, en dan maar genieten. Heerlijk.

Nu ben ik benieuwd: wat zijn nu echt must see plaatsen in Istanbul? Welke wijken zijn mooi, waar kan je leuk wat eten of drinken, waar kan je een goede boottocht maken?

Wie heeft er tips?