Undercover – Uncovered

Floor? Fleur? Pleur? Pleum?

Ken je die grapjes van mensen die hun naam bij Starbucks doorgeven, en het resultaat op het kopje dan fotograferen? Ik heb dat nog nooit geprobeerd. Met mijn naam gaat dat gegarandeerd fout. Niet op een grappige manier. Sowieso zal ik eerst zo’n tien keer mijn naam opnieuw moeten noemen bij de barrista die daar om vraagt. Wat heel irritant is. Want hij is zo lang. En onduidelijk. Plus onbekend. Daarna is het eindresultaat vast ook niet om om te lachen, maar krijg ik zo’n tutterige dubbele Nederlandse naam toegewezen. No thanks.

Denk je in: een bijeenkomst. Mensen zijn op een first-name basis in contact met elkaar. Dan kom ik me voorstellen. Denken mensen dat ik één of andere uitslover ben die per se haar achternaam ook wil noemen. Gaan ze snel hun eigen achternaam ook zeggen. Om vervolgens in verlegenheid te worden gebracht wanneer ik zeg: oh, mijn achternaam is … Nee, dat vind ik ook weer zo lullig.

Continue Reading

Eventjes persoonlijk doen

Zaterdag gooide ik mijn blog open voor vragen van jullie. De roep om meer over Berlijn kwam duidelijk naar voren. Geen zorgen, ik werk er aan. Momenteel zelfs aan een filmpje (niets spectaculairs, wel leuk, maar dat zie je hopelijk morgen). Danielle van Food, Love and Happiness stelde me een bijzondere vraag waar ik graag op terug wil komen.

Ik vind het wel interessant om te weten wat je tot zo’n open en spiritueel persoon gevormd heeft. Wellicht gewoon een persoonlijkheidsdingetje, maar ik kan me goed voorstellen dat er een bepaalde gebeurtenis is geweest die voor een bepaald perspectief heeft gezorgd. Ik vind het namelijk altijd mooi welke onderwerpen jij aanstipt en hoe je mensen aan het denken zet, kijk alleen al naar het succes van je Maand van de Jonge Vrouw-tag, zo veel mensen deden mee. Waar komt jouw openheid, positiviteit, rust en kracht vandaan?

Allereerst; bedankt voor het compliment, fijn om te horen dat ik rustig en positief overkom. Laat ik eerlijk zijn (want ik ben nou eenmaal open haha), ik denk dat ik zeker niet de rustigste persoon op deze aardbol ben. Plus ik kan heel goed zwartkijken! En piekeren…

mind

Continue Reading

Voor alle onbeantwoorde vragen

Net las ik in het alombekende boek Eat, pray, love van Elizabeth Gilbert een interessante passage. Iets over gurus. Iets over dat je als mens elkaar nodig hebt en van elkaar kunt en moet leren. Niemand heeft bij geboorte antwoord op alle vragen. Hoe waar is dat.

image

Via een omweg bedacht ik me toen: wat zouden mijn bloglezers van me willen weten? Alhoewel ik geloof dat ik best open blog, zijn er misschien onderwerpen waar ik het niet of te weinig over heb?

Vandaar de vraag aan jou: wat zou je van me willen weten? Is er een onderwerp waar je graag over zou willen lezen? Drop ‘t in een comments!

I’m off again naar mijn boek en daarna de sportschool, voor wat broodnodige mind and body exercise. Fijn weekend nog!

De brieven van oma

Ze liggen ergens in Nederland. In een metalen doosje, waar je met krijt zelf wat op kunt schrijven. Te verstoffen op een zolder. Niet omdat ik ze ben vergeten. Maar juist omdat ik ze niet kwijt wil raken.

Toen ik nog een tiener was. Toen mijn oma nog leefde.

We schreven brieven. Kantjes lang, kantlijnen vol. Nog meer woorden, gepropt tussen de regels in. Want wat hadden we elkaar veel te vertellen. Ik over mijn angsten, hoe moeilijk opgroeien was. Mijn vrienden, of de afwezigheid daarvan. Mijn oma over haar schilderijen, haar jeugd, haar levenservaring. Continue Reading

Anti-Resolutions

Mijn ogen kunnen het even niet meer aan. Al die goede voornemens, terugblikken en vooruitblikken (ja daar deed ik vrolijk aan mee gisteren, I know, opportunist he). Het is me even teveel. Met plezier zet ik mijn anti-voornemens voor komend jaar voor je op een rijtje. Want kom op, where is the fun in al die heilige-boontjes-beloftes?

newyearsantiresolutions Continue Reading

Het Onbekende – 2014

Het einde van het jaar. Het voelt alsof ik aan de rand van een nieuw avontuur sta. Het begin van een nieuw jaar is slechts een verzinsel van mensen. Het is niks, niets tastbaars. Maar toch zorgt het voor een gezonde spanning. Ik kijk uit naar een nieuw jaar. Nieuwe avonturen. Ben rusteloos want kan niet wachten tot ze eindelijk zullen beginnen.

Dat je zo kunt leven naar een door mensen bedacht fenomeen is interessant. Na 31-12-2013 23:59 gaat er niets veranderen. Je leeft door. Ademt dezelfde lucht (nou ja, doordrenkt met vuurwerk fumes allereerst), woont nog in dezelfde omgeving. Maar toch. Alsof er na dat moment nieuwe deuren opengaan. Je dan eindelijk je angsten en dromen recht in de ogen kunt kijken en kunt zeggen; ik ga er voor. Het avontuur gaat van start.

de6e6fe470bd11e39a221263102106fe_8 Continue Reading

Leuk is leuk

Ik nam een pauze van de wereld. Had deze kerst twee geweldige dagen, mijn definitie van ‘fun’.

476e1e4c6d4211e3be7b127350eb0e37_8

Dag 1 en 2 hoef ik niet eens apart te behandelen. Ze leken nogal op elkaar. Een beetje uitslapen (in mijn geval is dat tot 8:00). Uitgebreid ontbijten met homemade granola. Boeken lezen, tegenlicht documentaires kijken en radio-interviews op de BBC luisteren. Met de BF samen naar buiten gaan, wandelen door Berlijn. Een stil Berlijn, waar families en masse met elkaar samen waren. En wij onze eigen kleine familie vormden. Vervolgens op naar de sportschool voor een extra lange work-out. Onze hoofden leegmaken. Lange sessies op de trainingsfiets doorbrengen, terwijl we allebei een leuk boek lazen. ‘s Avonds thuis iets lekkers, doch gezonds, eten, om vervolgens weer even de deur uit te gaan voor een biertje in een café. Onderwijl filosofische gesprekken voeren. Plannen maken voor 2014. Mails versturen om de plannen maar direct op poten te zetten. Continue Reading

In hogere sferen

Waar ik niet vaak over heb geschreven op deze blog, is mijn vliegangst. Als er iets is in het leven dat ik vervelend vind, is het in zo’n monster stappen om naar een andere plek te vliegen. Doe mij maar een trein. Of een boot. Of een fiets. Alles is beter.

Gisteren vloog ik naar Nederland, voor een weekendje. Decadentie on top. Voor het eerst werd een methode me duidelijk die me door die vliegreis heen kon helpen. Zet je negativiteit, je moeheid, je angst, om naar een natural high.

vliegen

Continue Reading

Over ‘dat kan toch niet’

Dream big. Dat was mijn onbewust gekozen motto vroeger. Zoals ik eerder al schreef was dat dromen me ontglipt. Nu ben ik bezig aan een persoonlijk project – dromen weer terughalen. Dan moet je obstakels uit de weg ruimen. Bijvoorbeeld het idee dat ‘ iets toch niet kan’.

Natuurlijk zijn er dingen die niet kunnen, doelen die je nooit zult bereiken. Maar de assumptie dat iets toch niet kan, gebruiken als excuus om het nooit te proberen, daar wil ik mee breken. Als je nooit probeert, kom je nergens. Dan kan er niets mis gaan, kan je nooit falen, maar zul je al helemaal je dromen niet waarmaken.

P1030973

Continue Reading