Kom je ook?

welcome_picture.jpg

Lieve lezer,

Misschien is je opgevallen dat het erg stil was de afgelopen tijd op 24 lentes. Dat komt, naast mijn RSI arm, omdat ik hard bezig was met mijn nieuwe project, een Engelstalige blog. Een stukje uit het eerste artikel, dat vandaag daar live is gegaan:

So today is the day. At least, for me it is. After blogging in Dutch for almost 2 years (http://24lentes.nl), I decided it was time to move on. Not only did I feel the need to change the language of my blog, the direction also needed to become more focussed.

For about a month I did some serious soul-searching, looked at my best articles, tried to find what I like the most about blogging… And that’s when Quarterlife Adventures was born…

Voor de rest van het artikel verwijs ik je graag naar Quarterlife Adventures! 24 Lentes blijft gewoon live staan, zodat je bijvoorbeeld alle Ambitie interviews nog terug kunt lezen. Wie weet dat ik over een tijdje ook weer fijn hier verder ga schrijven, maar voor nu richt ik me volledig op een nieuwe uitdaging. Kom je ook mee?! (de bloglovin feed van 24 lentes zal je voortaan updates op quarterlife adventures laten zien).

Ook ik doe mee: Another blogging tag

P1040439

Ok ik geef me over. Want het invullen van lijstjes vind ik leuk. Het beantwoorden van vragen over mijzelf en mijn blog-favoriete-hobby-in-de-wereld nog leuker. 

1. Wat zou je aan je eigen blog willen verbeteren en wat wil je zeker zo houden?

Er is veel dat ik nog zou willen verbeteren. De foto’s op mijn blog bijvoorbeeld (working on it), de richting die ik met mijn blog op ga en de manier waarop ik mijn artikelen structureer. Als er ooit een maand komt waarin ik me aan mijn eigen contentplan ga houden, tijd voor CUPCAKES. Nog lang niet dus. Wat ik zeker zo wil houden is de uitstraling van mijn blog op dit moment. Rustig, persoonlijk en overzichtelijk. Verder, neh, ik hou van verandering. Er is niet veel dat ik zo wil houden als het nu is.

2. Doe je alles voor je blog alleen?

Meestal. Maar met name voor sommige foto’s krijg ik hulp van mijn vriend. Bij major bloggerblocks is hij ook mijn go-to person. Zo vol met originele ideeën, I love me a smart guy…

3. Welk cijfer zou je je eigen blog geven?

Op dit moment een 6,8. Wegens het gebrek aan posts de afgelopen periode (kom OP nou echt, why??). En vanwege het feit dat ik het gevoel heb dat het hier en daar nog net een tikkeltje scherper kan. Maar ik ben heel blij met mijn lightbulb momentje en het feit dat mijn blog nu coming of age als ondertitel heeft.

4. Verdien je geld met bloggen?

Nou, nee. Niet echt. Als ik ooit op een idee kom om op een leuke manier geld uit mijn blog te halen dan ja, heel graag. Maar hij is niet gemaakt voor reclame. Ik zou dan liever een e-book publiceren bijvoorbeeld, of een leuke samenwerking met een bijzonder bedrijf aangaan. Bloggen doe je vanuit passie, niet om het geld.

5. Wat vind je een nadeel van bloggen, als je iets zou moeten kiezen?

T. I. J. D. Waar oh waar moet ik die vandaan blijven halen? Plus, er gaat geen dag voorbij dat ik er niet mee bezig ben.

6. Waardoor blijf jij hangen op een blog en wanneer klik je weg?

Ik blijf hangen op een blog als de schrijfstijl goed en eigen is. Stijl is voor mij super belangrijk. Altijd al geweest. Ik vind bloggers goed als ze een eigen stijl hebben die lekker weg leest. Plus, de verhalen die ze brengen moeten iets origineels in zich hebben.

7. Heb je mensen leren kennen door het bloggen? Zo ja, wie bijvoorbeeld?

Ja! Eva heb ik leren kennen omdat ze net in Berlijn is komen wonen en Emma vorig jaar om dezelfde reden. Ook Jitske heb ik ontmoet toen zij in Berlijn was. Had ik van tevoren nooit kunnen bedenken, dat dit zo zou werken maar het maakt me erg blij. Bloggers zijn een van mijn favoriete soort mensen. Ik hoop nog veel meer van mijn favoriete bloggers in het echt te kunnen ontmoeten – asap!

8. Wat vind jij van persoonlijk bloggen? Waar let je op bij de informatie die je deelt op je blog?

Persoonlijk bloggen vind ik leuk en eng tegelijk. Het is iets waar mijn blog zich wel door kenmerkt, maar waarvan ik begrijp dat het voor veel mensen ook een brug te ver kan zijn. Ik ben in het normale leven ook vrij open over wie ik ben en wat ik denk of doe, dan is de stap misschien minder groot om ook persoonlijk te bloggen. Ik let er wel op dat ik zo min mogelijk deel over mijn naasten en mijn niet-bloggende vrienden. Ik kies er voor stukken online te plaatsen, zij niet.

9. Denk je nog lang door te gaan met bloggen en hoe zou je blog zich dan ontwikkelen, volgens jou? Wanneer zou je stoppen?

Dit vind ik een moeilijke. Er zijn momenten waarop ik denk: waarom doe ik dit ook alweer? Zeker de afgelopen tijd. Ik werk al 40 uur per week, heb een relatie, sport veel en wil ook nog een sociaal leven en wat van de wereld zien. Where in the hell am I going to find the time to do this? Maar elke keer vind ik mezelf weer tikkend achter die computer. Het is een verslaving, sorry. Stoppen gaat voorlopig niet gebeuren (tenzij er een fenomenaal geweldig project om de hoek komt kijken, dan zet ik de blog op een heel laag pitje). De blogwereld blijft zich doorontwikkelen, dus het is zaak om niet achter te blijven, geloof ik. Ik ben nu al benieuwd naar hoe mijn blog er over twee jaar bij staat.

10. Zou je je blog verwijderen in ruil voor 50.000 euro?

Misschien wel, ja. Om vervolgens een deel van het geld te gebruiken om een veel mooiere website in het leven te roepen, precies op zo’n manier als ik dat wil. Ik hou er van om soms met een schone lei opnieuw te beginnen.

11. Welke dingen gebruik jij om te bloggen?

Mijn computer, een macbook die op sterven ligt (please god no blijf nog even bij me). Mijn telefoon, een Samsung Galaxy Note II (geweldig ding). Plus een camera die ik van mijn schoonmoeder heb gekregen (hoe lief is dat), namelijk een Panasonic DMC-FC28. Wat daarnaast nooit in mijn tas ontbreekt is mijn Moleskine notitieboek, hardcover en mijn gele Lamy balpen (ik ben pennenverslaafd, serieus. Als iemand aan mijn pen komt op kantoor vraag ik hem lief doch duidelijk direct terug… Ja…)

 

 

No way, Jose.

P1040454

Dat dus. Ik hoop dat dit de laatste keer is dat ik me zo voel. Alsof tien trucks over me heen zijn gereden en ik daarna alle tropische ziektes die er bestaan tegelijk heb opgelopen. Compleet gevloerd. Ik hang half op de bank/op de grond waar mijn matras ligt zodat ik niet te ver hoef te lopen om in bed te rollen en voer ondertussen een onvrijwillige sapkuur uit. No way ever hoef ik dit nog een keer.

Maar, ik leerde tenminste wel iets.

Bloemen kopen voor jezelf als je ziek bent is helemaal oké. Zeker als je de moeite hebt gedaan om kleren aan te trekken, je via houvast aan lantaarnpalen en stoplichten een weg hebt weten te banen naar de huisarts en vervolgens ook nog naar de winkel waar je sap moet inslaan op doktersadvies. Well done, girl. Tulipes voor jou.

♥ Via Mariet leerde ik de Menthal app kennen. Handig om van je telefoonverslaving af te komen.

♥ En ik ontdekte Pocket, een programma waarmee je alle artikelen die je nog wilt lezen, podcasts die je nog wilt luisteren etc, kunt opslaan in je eigen cloudje. Komt van pas nu ik de concentratiespanne van een eendagsvlieg heb.

♥ Omdat ik zo graag mijn wijsheid met je deel (…) st Johanneskruid werkt rustgevend. Ook als je ziek bent en stuiterend van de koorts in je bed ligt.

♥ Een sapkuur is dus best uit te houden. Volgens mij eet ik normaal veel te veel en op veel te ongepaste momenten. Op een lege maag werk ik misschien wel beter. Tijd om dat uit te gaan vogelen (nadat ik eerst goed heb gegeten bij the Cube als ik beter ben, Eva?).

♥ En ik biecht maar op dat ik de eerste 2 seizoenen van Lipstick Jungle heb gekeken. Als achtergrondgeluid voornamelijk. Alleen ziek thuis zijn is boring as hell.

Enjoy de avond lieve persoon aan de andere kant van het scherm! Ik rol weer van mijn bank af…

Coming of Age op een blog

Processed with VSCOcam

Leuk paasweekeind gehad? Ik wel, heel leuk zelfs. Gisteren tijdens een lange wandeling over het verlaten (voor zover je dat verlaten kunt noemen met hordes mensen) Tempelhof vliegveld had ik zo’n lampjesmomentje. Eentje die vaak pas kan komen als je lange tijd even uit de dagelijkse sleur bent. Mijn blog is een Coming of Age verhaal online.

Ik wilde mezelf in vakjes plaatsen van lifestyle blogger, misschien ooit design blogger (HA). Maar nee. Het vakje waar ik het beste in pas is Coming of Age blog. Nu ben ik in het algemeen niet zo van de vakjes, maar voor het bijhouden van een blog blijkt dat nog best wel lekker te zijn. Geeft wat richting aan het geheel. Continue Reading

Angst met een grote A

Het is een continue stem in mijn hoofd. Een worsteling, niet met een duiveltje, of een ander persoon. Een gevecht met mij. Ik ben niet gek. Mijn hoofd werkt anders. Niet dat van de meeste anderen. Dat maakt mij mijzelf. Dat ik hier over schrijf is niet om lekker labeltjes te plakken. Ik geloof in openheid en de genezende kracht die dat kan hebben. Als je naast je angst ook jezelf en wie jij bent moet tegenwerken, is de strijd namelijk nog moeilijker te winnen.

large

Er zijn in onze maatschappij menselijke problemen waar we openlijker over beginnen te praten. Of tenminste, het debat af en toe aan proberen te zwengelen. Neem bijvoorbeeld de manier waarop Gala Darling schrijft over een eetstoornis. Om zo te laten zien dat mensen die hier last van hebben, écht last hebben. Dat het geen aanstellerij is of iets dat zomaar over kan gaan. Dat je mensen met een dergelijk probleem serieus moet nemen, niet aan kunt komen met ‘het komt wel goed’, of ‘dat gaat wel weer over’. Of neem deze TED talk van Andrew Solomon over depressie. Waarom is dat zo onbespreekbaar? Ik vind het mooie voorbeelden van de openheid, die erg gewenst is. Continue Reading

Kletspraat

Het begin van weer een nieuwe week. Ze vliegen voorbij, wat mij betreft in moordend tempo. Een kleine update van mijn leven de afgelopen tijd. Dit is volgens mij een first op mijn blog. Hope you like it!

Werk

Over moordend gesproken. Op dit moment is mijn team chronisch onderbezet. Ik werk whateveryouare_congdon4gemiddeld 45 uur per week en het werk is nooit af. Life in a start-up denk ik, maar na 1,5 jaar begint het een klein beetje te kriebelen. Ik vraag me af of dit nog wel is wat ik wil. Het liefste groei ik heel hard in mijn werk. Ik pik nieuwe werkzaamheden snel op en heb dus regelmatig nieuwe uitdagingen nodig. Soms lijkt het in mijn huidige baan inmiddels alsof ik uitgeleerd ben. Alsof ik heel hard achter de feiten aan ren om het platform runnende te houden, maar qua vaardigheden niet veel nieuws meer leer. Lastig, want in essentie vind ik mijn baan super leuk en mijn collega’s heel gezellig. Hoe maak je het voor jezelf dan nog interessant als er geen ruimte is om in de breedte of diepte te groeien?

Persoonlijk

IMG_20140405_205453De afgelopen twee weken waren wat dat betreft geweldig. Ik had gezellige weekenden met mijn vriend waarin we onder anderen de tentoonstelling van Ai Wei Wei bezochten, een dagje ‘West-Berlijn’ deden (= voornamelijk rondstruinen rondom de Ku’damm, window shoppen en ons vergapen aan alle veel te rijke mensen, broodjes eten in een park) en lekker thuis bijkwamen van onze werkweek. Mijn vriend kreeg promotie op zijn werk, trots! Dus uitrusten in het weekend is een must. Daarnaast sprak ik met Eva af! Zij komt binnenkort ook permanent naar Berlijn. Ik voel een boel meet-ups opkomen. De eerste date staat al, sushi eten bij the Cube. Vrijdag was ik daar even in sushi-heaven, dat vraagt om nog een bezoek. Ik verheug me verder enorm op deze week. Mijn moeder komt een lang weekend op bezoek. Wat ben ik blij en opgelucht dat ze dat weer kan. We gaan er wat hele fijne moeder-dochter dagen van maken. Veel kletsen, lekker eten, winkelen en nog meer kletsen. Nee, niet heel cultureel verantwoord, dat halen we op andere momenten wel weer in ;-).

Gezondheid

ABM_1396590690

Ik in m’n nieuwste aanwinst: winterjas!

Zwaar kopje, is het niet. Ik ben helemaal op dreef! Sport nu zo’n vier keer per week in de sportschool bij mij om de hoek. Misschien heb ik het weleens eerder verteld, maar sporten is voor mij noodzakelijk als ‘medicijn’ voor mijn hoofd. Als ik het niet zou doen, glij ik soms af in een heel diep dal waar ik nog maar moeilijk uit kan komen. Hoe meer ik sport, hoe gelukkiger ik me voel. Mooi en handig, helemaal nu de zomer in aantocht is. Daarnaast heb ik na het voltooien van mijn 30 day yoga challenge uitgevonden hoe heerlijk dat is om de dag mee te beginnen. Kan iedereen aanraden zo’n 20-minuten sessie te doen iedere morgen. Oh of probeer Digipill app. Dat zijn meditatielessen van ongeveer een half uur. De eerste keer schrok ik me rot van het stemgeluid van de ‘host’. Alles went, inmiddels ben ik hooked.

 En voor de rest…

Ben ik bezig met het opzetten van mijn eigen project. Waar ik bijna de eerste dummies van in ontvangst mag nemen. Zodra dat het geval is, plaats ik direct een foto. Ja, ik met al mijn ontwerpkunsten heb zelf iets (heel basic) ontworpen ;-). Al mag het die naam eigenlijk niet dragen. Door dit project hoop ik voor mezelf een uitdaging te creëren die me helpt verder te groeien op zowel professioneel als persoonlijk gebied. Het geeft me nu in ieder geval veel plezier, juiste keuze lijkt me dus!

Ik ga er weer tegenaan deze week. Wat jij, nog mooie plannen?

Een net – emigratietip

Op 1 april werk ik een jaar in mijn huidige functie. Dat maakt dat ongeveer om deze tijd, een jaar geleden, ik te horen kreeg dat ik naar Duitsland zou verhuizen. Het zou het begin betekenen van een bewogen periode, waarin ik de keuze maakte voor een leven in een andere stad waar ik maar moeilijk aan kon wennen.

Vorig jaar maart was de keuze vrij eenvoudig. Of solliciteren naar een baan in Berlijn, of mijn baan verliezen. Ondanks dat ik mijn zinnen had gezet op emigreren naar China binnen afzienbare tijd, besloot ik om de gok te wagen. Berlijn, ik had er nog nooit aan gedacht naar die stad te verhuizen. Maar toen kreeg ik de baan en kwam alles in een stroomversnelling terecht. Binnen een maand had ik Amsterdam verruild voor Berlijn.

Van de week sprak ik een collega die nog niet zo lang geleden is verhuisd naar Berlijn, ook voor een baan bij hetzelfde bedrijf. Het viel haar wat zwaar. Niet dat het niet leuk is, maar het is ineens wel heel ontworteld. Al je vrienden, activiteiten, sociale contacten en vaste hangplekken verdwijnen. Het is hard werken om dat in een nieuwe stad op te bouwen. Zeker als je daarnaast 40 uur per week werkt (of meer).

Ik ben gelukkig in deze stad, ze voelt als mijn thuis. Maar ook voor mij is er nog steeds dat gat. Mijn sociale leven is vrij rustig. Buiten mijn collega’s en incidenteel wat Nederlandse contacten in Berlijn ben ik best op mijzelf aangewezen. Dat krijg je met werktijden waar bijna niets omheen te plannen is. Een bewuste keuze voor nu, want als workaholic vind ik het prima om mij overdag te storten op mijn baan en ‘s avonds en in het weekend op side projects.

Wel ben ik een les rijker. Mocht ik weer naar een nieuwe stad verhuizen, of iemand anders spreken die op dat punt staat, zal ik altijd op het hart drukken om eerst een tijdje niets te doen. Door de stad te dolen. Favoriete hotspots te ontdekken. Een fijne hobby uit te zoeken,  of een intensieve talencursus te volgen. Naar meetups te gaan voor expats en meetups met locals, om zo nieuwe wortels te groeien in je nieuwe stad.

Dat is wat mij betreft tip nummer 1 voor toekomstige emigrees. Geef jezelf de tijd om te aarden in de nieuwe stad, om aan een sociaal (vang)net te bouwen.

Wat jij? Zijn meer van dit soort tips leuk trouwens?

De spuigaten uit

We lopen over straat en ik vertel hem over mijn ambitie. Mijn nieuwste project waar ik maar niet over uitgedacht raak. Zo eentje die zelfs in je dromen aanwezig is. Het is de zoveelste in de afgelopen maanden. Goh, wat ben ik enthousiast. Hier ga ik wat moois van maken. Mijn vriend lacht en kijkt me aan. Ja, zeg ik nog, ik ben heel ambitieus.

Hij loopt rustig verder, merkt het eerst niet op. Maar een paar stappen terug ben ik tot stilstand gekomen. Dubbel geklapt staar ik naar de stenen. Is het weer zo ver? Kom ik daar weer bij uit? Ik krijg geen adem en zie sterretjes. Licht in mijn hoofd en zwaar in mijn voeten. Alsof ijswater door mijn aderen stroomt. Elektrische schokjes schieten door mijn ruggengraat. Dit ben ik ook. Midden op straat, een hyperventilerend meisje van 25 jaar.

breathing-in-bag-1

Continue Reading

We hebben haast

The time is now! Begin nu met genieten! Leef! Al deze kreten lijken er op gefocust je te doen herinneren aan de eindigheid van het leven. Ik stel mijn vraagtekens bij de effectiviteit hiervan. Ja, als mensen zijn we ons maar al te goed bewust van de relatief korte duur die ons leven heeft. Maar, ik wil er voor pleiten dat mooie dingen tijd nodig hebben om te ontstaan en zich te ontwikkelen.

We hebben het op deze blog over ambitie. Dat hangt vrij sterk samen met het najagen van je dromen. Maar zoals Sylvia in haar stuk schrijft, je hebt tijd nodig om er achter te komen wat jouw ambitie is. Te vaak hoor ik mensen om mij heen wanhopen over het feit dat zij niet weten wat hun ambitie is. Waarom eigenlijk?

Afgelopen vrijdag had ik een skype interview met Gaby, voor dezelfde serie. Zij vertelde me dat het zo zonde is als mensen een beetje verloren lijken omdat ze zoekende zijn naar hun ambitie. Zoals ik zelf bijvoorbeeld ook (nog) niet specifiek een doel voor ogen heb. De verlorenheid komt deels voort uit het gevoel dat je het allemaal op een rijtje moet hebben als je een zekere leeftijd hebt bereikt. Want, het leven is eindig, en als je niet nu snel je dromen na gaat jagen, wat voor leven heb je dan? Een groot deel van het verloren gevoel kan je van je af schudden als je accepteert dat je dingen de tijd moet geven om te groeien. Dus ook jezelf. Continue Reading