Openheid in bloggen

Nogal een heikel onderwerp, dit. Iets waar menig blogger zich lang mee bezig kan houden. Hoe open kun je zijn op je blog? Misschien belangrijker, hoe open wil je zijn? Ja hoor, na bijna anderhalf jaar bloggen ben ik er geloof ik uit.

In het dagelijks leven,  in real life, ben ik erg open. Ik praat niet veel, maar heb wel mijn hart op mijn tong. Mensen die me pas kort kennen zijn daar vaak verbaasd over. Al sinds jonge leeftijd praat ik over bijna alles met bijna iedereen die ik regelmatig zie. Op mijn blog merk ik dezelfde tendens. Waarom niet gewoon eerlijk zijn over wie je bent?

P1030862
Continue Reading

MJV – Gastblog van Jessica

Na de gastblog van Debby over opgroeien en de gastblog van Karlijn over tijdschriften, is hier de gastblog van Jessica over onzekerheden en de toekomst. Wat mij betreft een heel pakkend stuk, vanuit het hart geschreven.

Er is mij gevraagd of ik een gastblog wil schrijven over onzekerheden/de toekomst. En dat doe ik graag. Het moeilijkste is alleen: waar moet ik beginnen? Moet ik beginnen bij mijn vertekende kijk op huwelijken en relaties door mijn gescheiden ouders. Of moet ik een paar jaar later beginnen, toen ik naar de psycholoog moest omdat ik dwangmatig loog, omdat ik anders dacht dat mensen mij niet leuk/interessant zouden vinden. 

Mijn onzekerheden komen vooral door (mislukte) relaties. Al toen ik heel jong was zijn mijn ouders gescheiden. Ik wist toen meteen dat het huwelijk niks voor mij was. Ik heb mijn ouders alleen maar zien ruziën, ze hadden het nooit leuk samen. Hierdoor kreeg ik een hele negatieve kijk op het huwelijk.

Dit heb ik ook in mijn eigen relaties gehad. Ik vond het erg moeilijk om me te binden, en toen ik dat toch een keer deed en er helemaal voor ging maakte hij het opeens uit. Welcome back onzekerheden en vertekende kijk op relaties. Hier heb ik het heel moeilijk mee gehad en alleen maar meer moeite gekregen met binden. Totdat ik mijn huidige vriend tegenkwam. Hij prikte er doorheen en hij wist precies wat ie moest doen/zeggen om mij voor zich te winnen.

En dat gaat nu al meer dan een jaar goed. Ik vind het steeds makkelijker om mezelf bloot te geven en mijn leven met hem te delen. Ik begin zelfs te denken dat ik ooit wil trouwen, met hem. Het helpt ook heel erg mee dat mijn vader iets meer dan 10 jaar geleden opnieuw is getrouwd. Dat huwelijk loopt heel erg goed. En zij hebben wat ik ook verwacht bij een huwelijk. Af en toe problemen maar ze kunnen altijd bij elkaar terecht, wat er ook is. En dat is echt heel mooi om te zien.

Maar ook ben ik gewoon heel erg onzeker over mezelf. Heb ik wel leuke kleding aan, vinden mensen mijn persoonlijkheid wel leuk, ben ik niet te dik enz. Hiervoor heb ik ook een aantal jaar geleden bij de psycholoog gelopen. Ik loog erg veel, dikte verhalen heel erg aan. Ik was anders bang dat mensen mij niet leuk zouden vinden. Zij heeft mij hier vanaf geholpen. Ze heeft me laten inzien dat ik eigenlijk best een leuk persoon ben en dat geloof ik nu ook.

Uiteindelijk word je gevormd door de dingen die je meemaakt en die je ervaart. Maar er zijn ook mensen en situaties die je helpen in te zien dat je eigenlijk best leuk bent en dat die onzekerheden helemaal niet nodig zijn. Je bent wie je bent en je bent een leuk persoon. Dat is belangrijk om te onthouden.

 Bedankt Jessica, dat je mee wilde doen aan deze serie en zo open schreef over jouw weg naar de toekomst. 

MJV – Ik over (on)zekerheid

Vorige week verscheen het eerste stuk over mijn ervaring met opgroeien, over de toekomst. Vandaag het tweede stuk, over (on)zekerheid. Opgroeien gaat niet zonder slag of stoot. Je bent niet ineens ergens gearriveerd en kunt dan rustig achterover gaan leunen. Naast een heleboel leuke dingen ontdekken, liggen er voor veel tieners en jonge mensen ook beren op de weg. Ik was een van die mensen voor wie de tienerjaren een onzekere tijd waren.

Ik geloof dat ik dertien was toen ik voor het eerst in de behandelkamer van een psycholoog zat. Het ging niet goed, nee. Cognitieve gedragstherapie dan maar. Dat hielp voor geen meter. Ik ben toch niet achterlijk, wat moet ik met die trucjes? Ik was depressief en ongelukkig met mezelf. Voelde dat ik in alles faalde. Ik was een loser. Een hele bange loser. Eentje die constant de hele wereld op zich af zag komen, met alle enge dingen die het maar behelst.

 Zwaarder geschut werd ingezet de jaren die volgden. Ik was daar altijd heel open over tegen mijn omgeving. Dat was wat mensen bestempelden als ‘sterk’. Ik vond het maar raar van mezelf. Zieligdoenerij. Uiteindelijk is dat wel wat me heeft geholpen. Eerlijk blijven tegen mezelf en tegen anderen. Zo werd er rekening met mij en mijn angststoornissen gehouden. Het idee van een eigen ‘ik’ ontbrak. Ik was zo onzeker, dat ik het idee had nergens recht op te hebben. Dat ik nooit gelukkig zou worden. Een lelijke nietsnut was. Vriendjes? Pff, wie vond mij nou leuk. Ja, die gekke student die zeven jaar ouder was, kwam ik op mijn zestiende achter. Die wist vast niet met wie hij in zee ging (blijkbaar wel, hij is er nu nog…).


Met de jaren trok de onzekerheid steeds meer weg. Na de eerste jaren op de universiteit leerde ik mijn echte zelf kennen. Ik leerde mijn familie op een andere manier bekijken, kreeg nieuwe leuke vrienden. Langzaam maar zeker sleet het eeuwige onzekere er een beetje af. Wat maakte dat mijn kijk op de wereld ook lichter werd. Ik zag, zie, steeds meer mogelijkheden. Ik sta nu als een sterke jonge vrouw in de wereld, zie mijn kwaliteiten en kan situaties realistischer bekijken. Het ging niet van een leien dakje, maar de toon is nu gezet. Zeker over jezelf en je zaak zijn is geen schande. Het is wat het leven leuk maakt, wat maakt dat je uitdagingen aan durft te grijpen. Jezelf als waardevol individu tussen al die anderen ziet. Het geeft je ruimte om te stralen.

Ik gun niemand wat ik heb meegemaakt in mijn jonge jaren. Maar nu ben ik er blij mee. Het heeft me gevormd. Ja, ik zag niet veel moois in de wereld, maar ik heb mezelf leren zien. In alles wat ik ben. Dat koester ik voor altijd.

Wat lucht het op om het pad dat ik heb afgelegd zo op te schrijven. Even terugkijken, en zien waar je bent uitgekomen. Is dit herkenbaar voor jou?