Meltingpot Monday: Caitlin Moran – Moranthology

Zo. Het heeft even geduurd, maar inmiddels mag ik toch het boek Moranthology van Caitlin Moran op mijn lijstje met gelezen boeken zetten. Pfieuw. Willen lezen/werken/sporten/bloggen/familie/vrienden is geen combinatie waar je heel blij van wordt. Tenzij je kan overleven zonder slaap, dan lijkt het me fantastisch. Maar goed. Nu ik me door dit boek heen heb geslagen (met veel plezier overigens) wil ik graag een korte review met je delen.

Moranthology dus. Een boek vol met columns geschreven door Caitlin Moran. Zij schreef eveneens het boek How To Be A Woman. Dat ligt nog ongeduldig in mijn boekenkast op me te wachten. Sommige critics haalden opgelucht adem na het verschijnen van Moranthology. Moran is niet alleen een grappige 21e eeuwse feministe, maar kan ook over veel andere inhoudelijke dingen meepraten.

De veelzijdigheid aan onderwerpen in dit boek maakt het een feestje om te lezen. Vooral naar mijn smaak waren columns over kleine homely disputes tussen Moran en haar man. Zo grappig. Bijvoorbeeld het stuk waar Moran vlak voor haar man in slaap valt in bed, zich ineens hardop afvraagt waarom haar man geen nickname voor haar heeft. Ik zal even een kort stukje citeren.
(p 18-19)

(…)”The day is done. ‘I love you, Bear’, I say. ‘Mvv mmo too,’ he replies. There is a silence. It is followed by a second silence. Then:
Me: ‘Bear. It’s funny, isn;t it? Bear. I call you Bear.’
Pete: ‘Mmrg.’
Me: ‘But you… You have no nickname for me. It would be nice if you had a nickname for me.’
Pete: ‘Marrrp.’
Me: ‘Becayse, you know, it’s been sixteen years now. I’ve had lots of slightly noisome nicknames for you – Bear, Pie, Mr Poo, The Wurbles – but you’ve never had a nickname for me.’
Pete: ‘Mrrrrrb.’
Me: ‘I mean, a nickname arises out of a need, doesn’t it? To rename something in order to display ownership; or indicate that you see in someone an aspect that no one else can, and which demands unique acknowledgement. So not having a nickname for me kind of suggests you would quite happily let me be stolen by inkers; or that you can’t really tell the difference between me, my sisters and Moira Stuart.’
Pete, unhappily: ‘Mrrrrb.’(…)

De stukken in dit boek lopen uiteen van grappig, tot heel serieus en politiek gekleurd, tot ongelooflijk maar cool (een nacht uit met Lady Gaga). Soms vind ik wel dat het boek iets te veel is gericht op inwoners van GB alleen. Er zijn veel verwijzingen naar tv-series van de BBC (bijvoorbeeld Sherlock Holmes en Downton Abbey) en naar het koninklijk huis. Dat is niet heel storend, want de humor en het verhaal zijn wel te volgen. Maar het is gewoonweg minder bekend dan bijvoorbeeld discussies over uit huis plaatsing van mensen, Amy Winehouse, homoseksualiteit of haardracht.

Ik zou dit boek vooral aanraden aan mensen die houden van columns met humor en het niet erg vinden om dit boek in het Engels te lezen. Daarnaast moet je het jezelf kunnen vergeven dat je soms een column overslaat omdat het onderwerp misschien echt een ver-van-je-bed show is. Een plus is dat de columns niet lang zijn. Je kan er dus makkelijk af en toe eentje tussendoor lezen.

Kortom: Caitlin Moran, die al sinds haar vijftiende columnist en journalist is, heeft heel veel talent. Talent om je aan het lachen te krijgen, maar ook om je aan het denken te zetten.
Voor nog meer reviews kan je hier en hier kijken. 

Nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!