FASHION – Musthave-onzin

Van mode gaat mijn hartje sneller kloppen. Van schoenen in het bijzonder (alhoewel mijn vriends’ hart van deze liefde ongeveer stil blijft staan onderhand). Nu de herfst en winter weer in aantocht zijn en men en masse de garderobe ‘winterklaar’ gaat maken, staan mijn favoriete bladen weer vol met de nieuwste ‘musthaves’. Yay?

Extreem hooggehakte pumps. Jassen van nepbont. Indiana-jones achtige broeken. Mini-jurkjes met ‘bijzondere details’ (=extreem veel stukken stof weggesneden). En allemaal zijn het ‘musthaves’. Maar laten we even eerlijk zijn. Voor welke vrouw precies zijn dit allemaal musthaves?

bron

Ik vind het onzin. Alhoewel ik van menig item begin te kwijlen, zijn er natuurlijk haast geen kledingstukken die dit predikaat verdienen. Die hoge hakken, daar kan toch geen normaal werkend mens de hele dag op lopen? Alleen geschikt voor feestjes waar je voor de deur wordt afgezet en aan het einde van de avond weer opgepikt door je eigen chauffeur. Dat mini-jurkje? Ze zullen denken dat ik een vergadering heb verward met de hipste party in town.

bron

Musthaves voor ‘normale’ mensen: een stuk stof om je lijf mee te bedekken, dat comfortabel zit en tegen een stootje kan. Het liefste je vormen nog goed tot uitdrukking laat komen. Maar vooral al je lichaamsdelen heel laat gedurende je drukke dag. Waarmee je de gewenste persoonlijkheid uitstraalt en voor jou tijdloos is. Dat je zelfvertrouwen geeft. Ok, en daarnaast kan je best een paar ‘bijzondere’ items hebben. Maar die hoef je toch niet elk seizoen uit de kast te gooien en te verwisselen voor de nieuwste trends?

De musthaves in de high-end bladen zijn te veel gericht op droomwerelden en modepopjes met een inactieve levensstijl. Ja, mode kan kunst zijn, maar iedere gek weet natuurlijk dat kledingstukken die hier als ‘musthaves’ worden afgebeeld, massaconsumptie tot doel hebben. Door normale mensen. Met normale levens. Die ook nog moeten kunnen bewegen, de hele dag lang. Die kledingstukken van vorig seizoen hebben die nog in uitstekende staat zijn. Alle stukken over het voorkomen van miskopen ten spijt, verleiden de bladen je tegelijkertijd tot het doen van precies dat.

Oproep: realistische mode-musthaves, bitte? (Maar wel de uitgebreide ‘sprookjeswereld-mode-als-kunst-reportages’, aub!)

BOEK – Geluk is een jurk – Cecile Narinx

In de vakantie lees ik graag ingewikkelde en filosofisch diepgaande boeken. Maar niet allleen dat. Ik lees ook graag wat lichtere boeken. Boeken die lezen alsof je tweehonderd pagina’s lang door een tijdschrift aan het bladeren bent en tegelijkertijd van alles nieuws leert.

Het boek ‘Geluk is een jurk’ van Cecile Narinx is daar een goed voorbeeld van. Het boek leest heerlijk weg. De verschillende korte columns geven allemaal informatie over hoe het er in de modewereld aan toe gaat (dat mag ook wel als de ondertitel van je boek ‘de modewereld van binnenuit’ is). Ik heb me goed vermaakt en het geval in 1 dag uitgelezen.

Bron

Vooral leuk vind ik de informatie over de levens van verschillende modefamilies/ontwerpers. Ook Ceciles persoonlijke kijk op deze wereld is de moeite waard. Het voelde voor mij alsof ik een kijkje kreeg ook in een soort sprookjeswereld. Want zeg nou zelf, hoeveel mensen krijgen een op maat gemaakte jurk van Jan Taminiau? Of heeft een interview met de familie Missoni? Of een avond in Venetiƫ met de Beckhams?

Dankzij haar scherpe pen, humor en vooral ook bijzondere ervaringen is dit boekje van Narinx een aanrader.

Toch wil ik graag een kleine kanttekening maken over een bepaald onderwerp waar de modewereld zelf ook maar niet uitgepraat raakt. De invloed van de media op het zelfbeeld van vrouwen, en het ideaalbeeld van schoonheid. Narinx haalt deze problematiek in haar boek regelmatig aan. Maar, ze lijkt geen eenduidige mening te hebben. Aan het begin van het boek zegt ze een positief zelfbeeld te hebben dankzij de bladen, want zonder hen zou ze als een trol door de stad lopen. Immers, wie moet haar anders vertellen over liftende BH’s en pincette voor het epileren van wenkbrauwen, cremes en verhullende poeders? Dit alles in het kader van ‘vrouwen met een slecht zelfbeeld zijn de oorzaak van de kritiek. Ze moeten iets doen aan hun eigen zelfbeeld en de schuld niet op de bladen afschuiven’.

Maar in portretten van belangrijke personen uit de modewereld verderop in het boek, lijkt ze juist de natuurlijke schoonheid van sommige van deze mensen te loven. Zijn onopgemaakte mensen ineens geen trollen.

Zelf vond ik het enigszins beledigend overkomen. En vroeg ik me af waarom Cecile haar eigen natuurlijke schoonheid niet kan inzien, aangezien ze zich dan ‘een trol zou voelen’? Alsof vrouwen die cremepjes en pincetten nodig zouden hebben voordat zij er niet als een trol uit zouden zien. Terwijl we in mijn ogen natuurlijke schoonheid juist moeten koesteren en accepteren. Het schoonheidsbeeld is wel degelijk iets dat door de maatschappij wordt geformuleerd, en door bladen met hun vele cosmetica-adverteerders wordt aangedikt. Wie geen BB creme gebruikt, zal nooit een egale huid hebben. En dat is een schande. Dat je niet meer onder de zonnebank kan is geen probleem, dan gebruik je gewoon bronzer (wie heeft eigenlijk verzonnen dat een blanke huid lelijk of ongezond is? Dat is een extreem Westers schoonheidsideaal dat ook pas recent zijn intrede heeft gedaan)!

Ik ben het met Narinx eens dat vrouwen met een slecht zelfbeeld daar vooral wat aan moeten doen. Maar de bladen hebben naar mijn mening zeker geen behulpzaam effect om van dit negatieve zelfbeeld af te komen. Je moet eerder een olifantenhuid kweken om niet gevoelig te zijn voor alle nutteloze cosmetica die je wordt aangepraat. Want zonder zijn we ook mooi. Zijn we onszelf. Is dat niet juist de boodschap die de bladen meer zouden moeten verkondigen?

Een quote die me overigens zeer is bijgebleven uit dit boek, en die ik graag als positieve afsluiter wil delen, is er eentje van Karl Lagerfeld: “Als je een gelukkig leven hebt en je kunt doen wat je wilt in omstandigheden waar je van houdt, dan heb je geen vakantie nodig.”

Ik droom er van dat ik ook ooit zo’n leven heb…

Wednesday Wishlist: Spring/Summer 2013 Fashion

Ondanks dat ik het nu nog lastig voor te stellen vind dat we over een paar maanden weer in leuke kleurtjes en korte mouwen over straat kunnen, ben ik er altijd vroeg bij wat betreft het samenstellen van een wishlist. Dit keer eentje waarbij ik niet zo erg op prijs heb gelet. Dat voelt ook weleens fijn. Wie weet heb ik tegen de zomer ineens ergens een goudpot gevonden…

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29.

Wat zijn jouw favorieten voor de komende seizoenen?
Oh, nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Wednesday Wishlist: Business-Like Wardrobe

Bron: weheartit.com

Student-af. Op naar een baan. Peinzend rommel ik door mijn kledingkast. Veel van de kledingstukken zou ik niet kunnen dragen in een corporate omgeving. Als student in de collegebanken maakt het niet zo veel uit wat je draagt. Maar nu, nu gaat alles om die eerste indruk. En de tweede. En de derde. Eigenlijk moet je er altijd tip-top uitzien om er bij te horen. Tenminste, zo lijkt het.

Daarom zou ik zo graag mijn hele garderobe inruilen voor een nieuwe.
Een werk-proof garderobe. Eentje die er voor zorgt dat ik me elke dag op en top kan voelen. Zonder dat ik uren voor de spiegel hoef te staan twijfelen of het er nu net wel, of net niet, mee door kan. Had ik maar alvast een baan…. Dan kon ik al die mooie spulletjes langzaam de plaats in laten nemen van mijn oude vodjes. Hieronder vast mijn verlanglijstje (Het is duidelijk wat mijn favoriete modehuizen zijn…).

Afkomstig van (boven naar beneden, links naar rechts): handschoenen Maison Scotch, blazer DEPT, jurkje Summum, blazer DEPT, blazer DEPT, jurkje Summum, groene jurk Summum, Tuniek DEPT, Sjaal DEPT, Schoenen Cafe Moda, blouse Maison Scotch, Jurk DEPT, Rok DEPT, Blouse DEPT, jurk DEPT.

Voordat ik verder ga zwijmelen in de vele webshops wil ik nog een laatste dilemma delen. Studenten hebben geen geld voor kleding, meestal. Werkenden wel. Hoe kan je dan direct uit het studentenleven in het zakenleven stappen en er toch representatief uitzien?

Oh en nu je hier toch bent, ik zou het leuk vinden als je me volgt via Bloglovin’!