Het leven is een apenkooi

Weet je nog die hinkelpaadjes die je vroeger deed? Van die paadjes met keurig 1 tot 10. Of 20, voor de ambitieuzere onder ons. Een duidelijk begin en einddoel. Dat is dus je leven van baby af aan tot het einde van de universiteit/vervolgopleiding. Heel fijn. Richt je ogen op de heilige graal en gaan met die banaan. Mensen langs de zijlijn staan te juichen met elke stap die je dichterbij komt en kunnen je zelfs nog een steuntje geven als je jouw evenwicht verliest.

Sprong na sprong kom je dichter bij het einddoel. Een geleerd hoofd en goede manieren. Een zogenaamde volwassene die snapt hoe de wereld werkt.

Maar daarna. Daarna is het hek van de dam. Daarna begint het blijkbaar pas. Hoe kon ik dat nou weten? Ik dacht altijd, na dat ene hinkelpad komt er gewoon een volgende. Tot 100 of zo. Met nog steeds die juichende mensen, die duidelijke einddoelen, die elkaar opvolgende tegels en vrienden die je in evenwicht houden.

neilP_zps8242c1b4

Blijkt het ineens één grote apenkooi te zijn. Ja, het leven is een apenkooi. Een groot doolhof met overal hindernissen en obstakels, onontgonnen paden. Diepe valkuilen. Jagers die achter je aan komen. Verlossers die uit het niets opduiken als je gevangen zit in je eigen situatie. Maar die verlossers, die zijn er dus niet altijd hè. Dus in principe, ben je alleen bezig om je een weg te banen door… Iets? Want waar gaat dit heen? Als ik denk aan de apenkooien die wij vroeger op school hebben wil ik onder mijn deken kruipen in een hoekje van mijn bank. Want, een rondje.

Een.

Rondje.

Als het leven al een apenkooi moet zijn waarbij je zo vaak de weg kwijt raakt en geen einddoel in zicht hebt of duidelijke paden voor ogen, dan toch graag wel eentje als een olievlek. Groter en groter, net zoals in die computerspelletjes waar je steeds meer van de wereld kunt veroveren. Je ziet het niet, maar daar in die zwarte leegte liggen spannende nieuwe onontdekte gebieden. Mooie avonturen liggen te wachten om te worden beleefd.

Ja. Het leven is een grote apenkooi. Ik speel nog maar lekker verder.

In praise of: niks doen

P1040329

Je weet dat je genoeg hebt gehad als je de konijnen geen eten kunt geven zonder in huilen uit te barsten. Weer wat extra’s te doen. Je op je 25e uitgeblust op de bank zit op zondagavond omdat je de volgende dag weer moet werken. En daar eigenlijk nog geen dag mee bent gestopt. Je nergens een gaatje vrij hebt in je agenda om he-le-maal niks te doen.

Doe jij dat nog wel eens, niks? Continue Reading

Het huisje – Jeugdsentiment

Volgens mij ben ik erg jong om hier last van te hebben. Soms ervaar ik jeugdsentiment.  Bijvoorbeeld gisteren. Ik luisterde naar een lijst met nineties hits. Dat is vragen om problemen. Ik kroop voor even weer in de huid van de jonge, naïeve en vooral onbezorgde zweverige tiener die ik bij tijd en wijle was.

Samantha Mumba (jeej jeej jeej my love for you blabla) kwam voorbij en spontaan zag ik mezelf op een warme lente-avond samen met mijn beste vriendin zitten op een houten speelhuisje op een schoolplein. Op het dak konden  we uren te kletsen. Een uitgestorven schoolplein om ons heen. Niet eens onze eigen school, eenvoudig degene het dichtst bij onze huizen. Ik had het geluk bijna naast mijn beste vriendinnetje te wonen. We deden daar weleens grappig over. Dan belden we elkaar uren lang en zwaaiden tegelijk urenlang naar elkaar, elk vanuit ons eigen huis. Niet omdat we te lui waren om naar elkaar toe te gaan. Of misschien ook wel.
Continue Reading

Het belang van een hobby

Ik verslik me in mijn havermoutpannenkoekje als ik de mail lees. De comment-functie op mijn blog is uitgeschakeld vanwege een spamaanval. Wat?! Maar hoe moet dat nu? Het is zaterdagochtend en op dat moment weet ik zeker dat dit probleem op z’n vroegst op maandag verholpen zal zijn. Met een zuur gezicht schuif ik de computer opzij. Dan maar geen blog vandaag.
Continue Reading

Jouw leven doet er (niet) toe

Als ‘worstelende’ twintiger stuitte ik gisteren op een artikel met 10 levenslessen van een net-dertiger. Hoe de auteur zich anders zou gedragen als hij zijn twintiger jaren opnieuw zou kunnen beleven. Het resultaat: een rij eye-openers. Niet per se vernieuwend, wel een goede wake-up call.

deal-with-my-life-gif

Met name punt 6 bleef bij me hangen; ‘The world doesn’t care about you’.
Dit moet je niet op een al te negatieve manier opvatten. Mensen geven om elkaar en zelfs in de meest verre oorden zul je op wildvreemden terug kunnen vallen (ook 1 van de lessen). Maar in the greater scheme of things, doe je er niet toe. Continue Reading

Hoe wij er op kwamen naar China te gaan

“Hoe ben jij eigenlijk in China terecht gekomen tijdens je studie?” Een veelgestelde vraag wanneer ik mensen vertel over mijn studie-loopbaan. Van geschiedenis (revoluties), en rechten (uiteindelijk International and European law) tot Chinees. In Xiamen. Tsja.

Op die vraag kan ik verschillende theorieën loslaten. Het leven is verhalen vertellen. Dat is dus ook wat ik in dit geval doe. Continue Reading

So you could hear the answer

Soms leren boeken je lessen over het leven. Ook het boek A tale for the time being van Ruth Ozeki. Soms heb ik een tijdelijke bevlieging voor filosofische gedachten in een bepaalde richting. Op dit moment viert nadenken over het leven, menselijke interacties en leren over jezelf hoogtij. De volgende quote sluit daar naadloos op aan.

In dit boek is een jong Japans meisje door haar ouders tijdelijk ondergebracht in een klooster bij haar oma, een non. Op een middag vraagt de non het meisje of ze erg boos is. Zomaar, uit het niets. Het meisje geeft geen antwoord, en loopt weg. De volgende dag spreekt ze de non aan. Continue Reading

We hebben haast

The time is now! Begin nu met genieten! Leef! Al deze kreten lijken er op gefocust je te doen herinneren aan de eindigheid van het leven. Ik stel mijn vraagtekens bij de effectiviteit hiervan. Ja, als mensen zijn we ons maar al te goed bewust van de relatief korte duur die ons leven heeft. Maar, ik wil er voor pleiten dat mooie dingen tijd nodig hebben om te ontstaan en zich te ontwikkelen.

We hebben het op deze blog over ambitie. Dat hangt vrij sterk samen met het najagen van je dromen. Maar zoals Sylvia in haar stuk schrijft, je hebt tijd nodig om er achter te komen wat jouw ambitie is. Te vaak hoor ik mensen om mij heen wanhopen over het feit dat zij niet weten wat hun ambitie is. Waarom eigenlijk?

Afgelopen vrijdag had ik een skype interview met Gaby, voor dezelfde serie. Zij vertelde me dat het zo zonde is als mensen een beetje verloren lijken omdat ze zoekende zijn naar hun ambitie. Zoals ik zelf bijvoorbeeld ook (nog) niet specifiek een doel voor ogen heb. De verlorenheid komt deels voort uit het gevoel dat je het allemaal op een rijtje moet hebben als je een zekere leeftijd hebt bereikt. Want, het leven is eindig, en als je niet nu snel je dromen na gaat jagen, wat voor leven heb je dan? Een groot deel van het verloren gevoel kan je van je af schudden als je accepteert dat je dingen de tijd moet geven om te groeien. Dus ook jezelf. Continue Reading

Al die mensen

Overweldigend, de reacties op mijn oproep afgelopen week. Ambitie – dat hebben we allemaal wel, maar allemaal op verschillende manieren. Wat een mooie, bijzondere, sterke en ontroerende reacties kreeg ik op mijn oproep van afgelopen week.

Wat mij betreft is dit project nu al een succes – terwijl het nog niet eens ‘officieel’ van start is. Waar ik eerst in gedachte had om sommige verhalen te combineren in één post, omdat ze ‘toch wel een beetje overeen kwamen’, bleek dat een totale waanzin.

bron:http://weheartit.com/entry/84815191

Continue Reading

Eventjes persoonlijk doen

Zaterdag gooide ik mijn blog open voor vragen van jullie. De roep om meer over Berlijn kwam duidelijk naar voren. Geen zorgen, ik werk er aan. Momenteel zelfs aan een filmpje (niets spectaculairs, wel leuk, maar dat zie je hopelijk morgen). Danielle van Food, Love and Happiness stelde me een bijzondere vraag waar ik graag op terug wil komen.

Ik vind het wel interessant om te weten wat je tot zo’n open en spiritueel persoon gevormd heeft. Wellicht gewoon een persoonlijkheidsdingetje, maar ik kan me goed voorstellen dat er een bepaalde gebeurtenis is geweest die voor een bepaald perspectief heeft gezorgd. Ik vind het namelijk altijd mooi welke onderwerpen jij aanstipt en hoe je mensen aan het denken zet, kijk alleen al naar het succes van je Maand van de Jonge Vrouw-tag, zo veel mensen deden mee. Waar komt jouw openheid, positiviteit, rust en kracht vandaan?

Allereerst; bedankt voor het compliment, fijn om te horen dat ik rustig en positief overkom. Laat ik eerlijk zijn (want ik ben nou eenmaal open haha), ik denk dat ik zeker niet de rustigste persoon op deze aardbol ben. Plus ik kan heel goed zwartkijken! En piekeren…

mind

Continue Reading