Meltingpot Monday: Cultural Differences @ the Office

Op mijn huidige kantoor werk ik samen met mensen uit heel veel verschillende landen. Ontzettend gezellig natuurlijk. Wat ik zelf heel interessant vind, is het observeren van culturele verschillen. Vrijwel alle mensen op kantoor komen uit Europa, maar van een echte ‘Europese’ cultuur is nog geen sprake… Drie opvallende verschillen.

Hoe laat begint een afspraak?
 Stel, je hebt om tien uur een afspraak. Voor mij is het dan vrij normaal om op dat tijdstip in de betreffende vergaderzaal aan te komen en plaats te nemen. Voor mijn Duitse collega’s is dat iets anders. Zij zitten dan al klaar met al hun spullen en kunnen stipt om tien uur beginnen met praten. Mijn zuid-Europese collega’s denken daar weer anders over. Die beginnen zich rond tien uur klaar te maken om richting de vergaderzaal te gaan. Ik ben gelukkig niet zo’n pietje precies wat tijd en afspraken betreft, dus voor mij is dit een hele ‘neutrale’ observaties. Sommige mensen doen er helaas wat minder luchtig over en tillen er zwaar aan als je niet precies op tijd bent. “Kon je de weg niet vinden?”

Boterhammen voor de lunch?
Als oer-Hollandse, want zo voel ik me toch een beetje, neem ik graag wat boterhammen in een zakje mee voor mijn lunch. Eenvoudig, maar prettig. Zo weet ik precies wat ik eet en hoeveel het me kost. Nou, op kantoor ben ik dan echt een rariteit geloof ik. Vooral mijn zuid-Europese collega’s gaan maar al te graag uitgebreid lunchen buiten de deur. En dan niet per se met een ‘simpel’ belegd stokbroodje, maar bij voorkeur met een warme maaltijd. Ze nemen daar gerust een uur de tijd voor. Mijn mede-noord-Europeanen lijken voor een middenweg te kiezen. Wel de deur uit om een lunch te halen, maar geen probleem de soep/salade/noodles achter de computer op te eten.

Lekker klessebessen?
Dit zou ook te maken kunnen hebben met de cultuur van een bedrijf, maar ik heb het idee dat het hier ook te maken heeft met verschillen in cultuur. Stilte op kantoor. Op het moment dat je op je werkplek zit, ben je stil en werk je door (al dan niet met muziek op je kop). Wil je praten over werkaangelegenheden en gaat dit langer duren dan 5 minuten? Dan zoek je een vergaderzaal op. Wil je praten over prive-zaken? Dat doe je in een pauze. Of via Skype. Zoals wij ‘gezellige’ Nederlanders nu maar hebben bedacht. Ik bedoel, soms wil je tijdens je werk toch ook even over iets anders praten? Ik heb nog nooit eerder op een kantoor gewerkt waar deze regel op zo’n duidelijke manier aanwezig was. Maar ja, het went wel snel gelukkig ;).

Wat denk jij, zijn dit culturele verschillen, of is het meer bedrijfscultuur?

Meltingpot Monday: Professional Happiness

Vandaag begin ik aan de tweede volle week bij mijn nieuwe baan. Wat kost het veel energie, maar oh wat is het leuk. Waar ik in het begin nog onzeker was of dit werk wel iets voor mij zou zijn (online marketing & community management) ben ik er nu wel uit. Mijn baan is uitdagend, er zijn veel groeimogelijkheden en de collega’s zijn leuk. Wat zijn volgens mij ingredienten van een leuke baan?

Allereerst is de sfeer op een kantoor ontzettend belangrijk. Ik heb het gevoel dat ik samen met mijn nieuwe collega’s op een soort campus zit. Het kantoor is beladen met mooie handgemaakte producten die op ons platform staan. De sfeer is relaxed, mensen zijn behulpzaam. Je krijgt echt het idee dat je met z’n allen aan een succes aan het bouwen bent. Ook heb ik nog niets gemerkt van onderlinge vijandigheid of concurrentie.

Daarnaast krijg ik veel verantwoordelijkheid en binnen die verantwoordelijkheden, ook veel vrijheid. Als dat ontbreekt in een baan, maakt dat me snel ongelukkig. Ik bedoel, 40 uur of meer op een kantoor zitten om ‘voor iemand anders’ te werken gaat je snel opbreken als je niet het gevoel hebt dat een deeltje van het bedrijf ‘van jou’ is.

Wat ik ook heel belangrijk vind, is dat er groeiperspectieven zijn. In mijn oude functie had ik op een gegeven moment het gevoel dat ik tegen een plafond aan liep. Dan ben ik snel uitgekeken. Ik ben nu 24, en het is niet mijn bedoeling om nu al te stoppen met leren en groeien!

Uiteraard speelt een salaris ook wel een rol. Alhoewel ik secundaire arbeidsvoorwaarden een hele belangrijke aanvulling vind, is het hoofdsalaris wel een motivator voor mij. Wanneer ik het gevoel heb dat een bedrijf wil betalen voor mijn kennis en niet voor het laagste tarief de ‘hoofdprijs’ binnen wil slepen, ga ik stiekem toch iets beter mijn best doen. Plus, ik wil ook graag duidelijk weten wat ik moet doen om ook qua salaris te groeien. Misschien klinkt dat allemaal arrogant, maar ik vind dat je in ruil voor je werk best een passende beloning mag vragen.

Al met al is mijn werk op dit moment perfect. Zo lang ik elke dag het gevoel heb niet naar mijn werk te moeten, maar te willen, kan ik hier nog wel een tijd blijven hangen.

Wat vind jij belangrijke elementen van een leuke baan?

Meltingpot Monday: Getting used to… Berlin

De afgelopen dagen hebben ik en mijn vriend onszelf vaak het volgende afgevraagd: hoe wen je snel aan het leven in een nieuwe stad? Een kort relaas over hoe dat volgens ons zit.

Tijdens onze studie hebben mijn vriend en ik een tijd in China gewoond en een paar maanden in Frankrijk. Mijn vriend woonde eerder in de VS voor een korte periode. Nu we onze eerste week in Berlijn er bijna op hebben zitten komen we er achter dat het settlen deze keer veel eenvoudiger is gegaan. Niet eens alleen omdat we nog steeds in west-Europa zitten.

Wanneer je voor je werk of studie naar het buitenland vertrekt, is het vaak zaak je nieuwe leven zo snel mogelijk op orde te hebben. Maar wat is ‘op orde hebben’? Volgens mij is dat voor iedereen anders. Wel iets om over na te denken voor vertrek. Zeker wanneer je, zoals ik, direct de volgende dag bij je nieuwe baan aan de slag moet.

Vandaar dat mijn vriend en ik besloten wat ‘pijlers’ op te stellen voor onszelf. Gewoon rustig zitten, en verzinnen wat er minstens nodig is om je op je gemak te voelen in je leven (naast bij elkaar zijn…). Onze lijst zag er ongeveer zo uit:

1. Een (tijdelijke) woning (specifiek van toepassing op deze verhuizing naar Berlijn, wegens gebrek aan een huis op moment van vertrek).
2. Een OV kaart voor optimale vrijheid in de stad.
3. Een sportschool.
4. Een SIM kaart met een lokaal nummer.
5. Weten waar de supermarkt is en hoe je bij je werk komt.

Als je de lijst zo bekijkt, is deze nog best kort. Wij hadden al deze zaken in twee dagen geregeld. En ik moet eerlijk zeggen, wanneer je dit hebt geregeld kun je op je gemak andere zaken gaan regelen (in ons geval: een bankrekening, registratie bij de gemeente, een huisarts en tandarts zoeken en een permanente woning vinden etc etc).

Zo’n lijst geeft rust. Je weet namelijk precies wat er als eerste gedaan moet worden. Dat schept ruimte in je hoofd. En de nodige rust. Op die manier hoeft een emigratie niet zo chaotisch te verlopen of al je gedachten in beslag te nemen.

Wat ik ook fijn vind aan deze lijst, is de universaliteit. Deze dingen kun je in elke stad ter wereld in vrij korte tijd voor elkaar krijgen als het moet. Dat geeft me een nog groter gevoel van vrijheid. Zodra je weet wat voor jou de belangrijkste (praktische) basis is, kan je overal een nieuwe start maken!

Heb jij weleens zo’n nieuwe start gemaakt? Hoe pakte je dat aan?

Meltingpot Monday: Paris Outfit Inspiration

Aanstaande zaterdag is het zover, dan vertrek ik voor vier dagen naar Parijs! Ik verheug me enorm op deze trip. Vlak voor mijn ‘emigratie’ nog even met mijn moeder samen er tussenuit. Iets dat we nog nooit eerder hebben gedaan. Ook gek, eigenlijk. Maar goed, de reis gaat er nu van komen! Niets leuker dan wegzwijmelen bij foto’s van de stad zo vlak voor vertrek. Of verzinnen wat je aan gaat trekken. Of wat je aan zou willen trekken, als je budget net dat stapje groter was…. 

Dag

Bronnen: Zonnebril, Jasje, Horloge, Tas, Sneakers, Jurkje

 

 

 

Avond

Bronnen: Jurkje, Armband, Clutch, Pumps, Jas


Heb jij nog tips voor een bezoekje aan Parijs?

Meltingpot Monday: Hoe overleef ik… een carrierebeurs

Toen ik begin maart te horen kreeg dat ik misschien geen baan meer zou hebben aan het einde van de maand, gooide ik alle sluizen open. De sollicitaties vlogen de deur uit. Toevallig bleek de Nationale Carrièrebeurs in de RAI, bij mij om de hoek, ook deze maand plaats te vinden. Nu was ik er al twee keer eerder geweest. Zonder succes. Ik wist me geen raad in die drukte en vroeg me steeds meer af waarom mensen dit event als ‘nuttig’ bestempelden. Maar toen…

…Bleek ineens dat zo’n event toch best heel handig kan zijn! Ik deel wat van mijn tips met je, opdat jij er ook een succes van kunt maken, bij je eerste bezoek. Dat scheelt!

1. Zorg er voor dat je CV al op en top is en niet gecontroleerd hoeft te worden op de beurs zelf. Die rijen, daar wil je toch niet in gaan staan? Neem daarnaast een paar uitgeprinte versies van je CV mee om aan recruiters te laten zien.

2. Kleedt je alsof je op sollicitatiegesprek gaat. In feite doe je dat namelijk ook, in light-vorm. De recruiters op deze beurs kun je zo maar weer tegenkomen tijdens je echte sollicitatie bij een bedrijf.

3. Bekijk van te voren de bedrijfsprofielen van aanwezige bedrijven. Lees je een beetje in over de bedrijven die je het meest interessant lijken.

4. Verzin wat voor soort vragen je wilt stellen aan de recruiters. Je gaat namelijk voor Jan met de korte achternaam naar zo’n beurs als je alleen voor de folders gaat. Die informatie kan je prima ook online vinden. Het belangrijkste is toch dat persoonlijke contact.

5. Wees niet bang om op een recruiter af te stappen. Ook al moet je even wachten, het is de moeite waard. Wees voorbereid op vragen over je eigen achtergrond, je motivatie om bij het betreffende bedrijf eventueel te solliciteren etc. Stel vragen over bijvoorbeeld de sfeer in het bedrijf, de opleidingsmogelijkheden, naar wat voor kandidaten ze op zoek zijn, of ze denken dat jouw profiel bij het bedrijf past etc.

Wie weet vind het bedrijf je zo interessant dat ze je opnemen in hun bestand! Dan heb je zeker een streepje voor wanneer je gaat solliciteren op een functie.

Hoe zou jij zo’n evenement aanpakken?
Oh, nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Meltingpot Monday: Ich bin ein Berliner

Sorry voor de lack of updates maar er staat een boel te gebeuren in mijn leven. De kogel is door de kerk: over precies een maand woon ik in Berlijn! Wat kan het soms snel gaan… Waar ik drie weken geleden nog dacht eind maart zonder baan te zitten, ga ik nu emigreren. Hoe bizar.

Na afgelopen week drie dagen te hebben doorgebracht op het kantoor van mijn nieuwe werk voor sollicitaties, wist ik het zeker. Op dit kantoor paste ik. Dit zou de start worden van een nieuw avontuur. Ik was dan ook ontzettend blij te horen dat zij er precies hetzelfde over dachten.

Nu ben ik de verhuizing aan het plannen. Of meer… de emigratie? Mijn geliefde huis in Amsterdam opgeven, en samen met mijn vriend een nieuw mooi plekje vinden in Berlijn. Want uiteraard gaat mijn vriend met me mee. Het voelt alsof dit voorbestemd was. Alsof het niet anders had mogen lopen.

Ik voel me heel sterk een mens van de wereld. Ongebonden aan een bepaald land. En vooral, iemand die ook niet gebonden moet worden. Mijn grootste wens is om door mijn leven heen op verschillende plaatsen ter wereld te kunnen leven. Berlijn is daar een prachtig begin (van mijn professionele leven) in. Ik zie het nu helemaal voor me. Vervolgens volgt Shanghai, dan Stockholm, Toronto, Londen en uiteindelijk weer Amsterdam.

Wie weet. Maar als ik een belangrijke les heb geleerd de afgelopen weken is het de volgende: gooi nooit zomaar deuren dicht, en expect the unexpected :).

Lieve lezers, de komende tijd zal het om deze reden misschien wat rustiger zijn op mijn blog. Dat spijt me nu al heel erg, maar bij zo’n emigratie komt nog best wat geregel kijken. Uiteraard probeer ik jullie op de hoogte te houden en wel zo veel mogelijk te posten! (Je kunt me ook volgen op Twitter, daar ben ik wel iets vaker te vinden).

Fijne dag nog! (brrr….)

Meltingpot Monday: Dentist Nightmares

Bron

Als klein kind was ik best onverschrokken. Ondanks dat ik een moeder heb die doodsbang is voor spinnen en de tandarts, had ik daar niet zoveel last van. Tot nu. Dames en heren, ik heb namelijk een gaatje. Say what? Ja, een gaatje.


Met mijn ‘genetisch afwijkende gebit’, want ‘het glazuur is wel erg poreus en ja,… haast niet aanwezig’ mag ik nog van geluk spreken dat dit me nu pas overkomt. Ineens blijk ik die tandarts angst met mijn moeder te delen. Alleen al bij het idee van die jankende boor, het geschuur op mijn tanden en de verdoving lopen de koude rillingen over mijn rug. Ik mag dan volwassen zijn en al, hier wil ik toch iemand bij die mijn trillende handje vast kan houden.

Ik vrees dat dat niet gaat gebeuren. Dat ik daar alleen in die veel te grote stoel lig (zoals ik eerder al zei, ik ben best petiterig) en er zich twee tandartsen in opleiding en een echte tandarts over mij heen buigen. Om me te vertellen dat het allemaal mee zal gaan vallen. Dat ik me nergens druk over hoef te maken. En dan toch die zeurende pijn na afloop. Het gevoel dat er iets mis is gegaan. Of dat er ineens, zoals dat bij mijn broertje gebeurde, een dag later een rottende wortel onder de net gevulde tand blijkt te zitten. Kan je weer van voor af aan beginnen, maar dan met nog meer pijn.

Maar ik zal me verbijten. Mijn heldencapeje aantrekken en dapper naar de tandarts togen. Want ik hou teveel van eten. En eten met een gaatje in je tand is geen plezier. Ik hou van lekker slapen. En dat gaat zo slecht met kiespijn. En mijn bankrekening zal deze ellende met mij moeten doorstaan. Op die nieuwe camera moet ik even wat langer wachten nu.

Dus ik beloof hierbij plechtig dat ik morgen de telefoon op zal pakken. Om de tandarts te vertellen dat ik zijn portemonnee weer kom spekken. Dat ze mijn mond even mogen verbouwen met dank aan hun gekke eendebektangen (heten die tangen zo?). Want ik wil er best een uurtje ontiegelijk oncharmant uitzien, als ik dan daarna weer alles kan eten en drinken wat ik wil. En lekker kan slapen zonder pijn.

Maar toch… Mam, ik denk dat je gelijk hebt. De tandarts is gewoon eng.
 -

Oh nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Meltingpot Monday: the Man is a Beast!

bron

Picture this: een meisje staat in een cafe om wat koffie te bestellen. Dan komt er een wildvreemde man naast haar staan. Hij vleit zich tegen de bar, en zegt met zware stem: “hey… my place or yours?” Het meisje kijkt verschrikt, en loopt snel weg. Nog een scene: “Could we…talk…for once?“, de man kijkt enigszins verward. “Well… I’d made some other plans…” *begint de vrouw heftig te kussen in haar nek, waarbij deze vervolgens verveeld voor zich uit staart*. “Well… Ok then, we’ll talk some other time.” Zomaar wat scenes uit tv-series die ik de afgelopen dagen keek. De man weergegeven als een soort seksueel beest, ontembaar. En alom aanwezig. Huh?!

Ineens viel het me op. Alsof mijn ogen net dat beetje extra waren geopend door het boek van Caitlin Moran dat ik recentelijk las. Of doordat mijn vriend voor de zoveelste keer die avond riep “En weer een seksscene…” Waarbij het mij opviel dat die weer was geïnitieerd door de man.

Ik zal het ‘probleem’ nog even verduidelijken. Waarom worden mannen in (Amerikaanse) tv series vaak neergezet als een soort instinct-gedreven beesten die aan niets anders kunnen denken dan seks? En er eigenlijk ‘niets aan kunnen doen’ dat ze bij het zien van iemand waar ze op vallen, direct over willen gaan tot ‘de daad’? Die niet een normaal gesprek te kunnen voeren zonder dit te laten eindigen in – of beginnen met – seks? Of die terwijl hun vriendin serieus aan het praten is, ineens heftig in haar nek beginnen te zoenen? Of, nog mooier, die ineens die oh zo aantrekkelijke collega een klein kamertje in duwen en haar uit het niets begint te betasten (uiteraard resulterend in een vrouw die zowaar smelt van geluk…).

Is dit een typische weerspiegeling van het fenomeen Seks Sells? In mijn ogen gaat dit toch wel iets verder. Het lijkt wel inception van het idee dat mannen altijd hun edele delen achterna lopen. Dat het nu eenmaal ‘in hun natuur’ zit om daar de hele dag mee bezig te zijn. Ik betwijfel ten zeerste of dit wel het geval is. Eigenlijk vind ik het zelfs gemeen, om mannen zo te stereotyperen. Ongeacht of deze beelden de kijker nu wel of niet kunnen beinvloeden, er wordt een beeld van de man neergezet als seksbelust beest. Ik heb een aantal mannelijke vrienden, en al geruime tijd een vriend, en heb gelukkig bij hen (bijna) allemaal dit gedrag niet terug zien komen. Maar toch. Waar komt de drang vandaan van scriptschrijvers om mannen zo seksueel barbaars neer te zetten?

En daarnaast, waarom kan het initiatief in deze series en films niet meer bij de vrouw liggen? Vrouwen denken ook aan seks, hoor. Of waarom kan de man niet een keer een goed gesprek beginnen, zonder meteen aan seks te denken? Mannen hebben immers ook gevoelens, problemen en ja, emoties. En nog zoiets (hier komt mijn grootste ergernis:) WAAROM kunnen mannen en vrouwen in series niet gewoon BEVRIEND zijn, en dat blijven? (WAAROM WAAROM WAAROM…)

Wellicht is het tijd voor emancipatie van de man, en verdere emancipatie van de vrouw in tv-series en films. Mannen en vrouwen die vrienden zonder benefits zijn. Vrouwen die het initiatief nemen tot seks omdat zij daar zin in hebben. En mannen die graag een goed gesprek aan willen gaan en niet alleen hun edele delen achterna lijken te lopen.

Wat jij?
Oh en nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Meltingpot Monday: Note to my Future Self

Bron

Misschien ken je het nog wel van de basisschool: een brief schrijven voor jezelf, die je over tien jaar terug zou lezen. Waar wil je dan staan? Wat wil je bereikt hebben? Wat voor persoon wil je zijn? Nou, lieve lezer, ik heb zo’n brief aan mezelf geschreven. En je kunt ‘m hier lezen…

Lieve Anne (34),

Je bent nu vierendertig. Nou, vierendertig-en-een-half. Wat een leeftijd! Wat klinkt dat OUD. Maar aan de andere kant, wat klinkt dat cool volwassen en ‘echt’. Een leeftijd waar ik me op dit moment nog weinig bij voor kan stellen. De dingen waar je mee bezig bent, zullen wel verschillen van wat ik nu doe. Je zult wel met plezier terugkijken naar je vierentwintigste. Waarop je paden nog niet uitgestippeld waren, toen je nog alles kon doen waar je zin in had.

Je woont vast in een leuk huis samen met je BF (waar je dan al een whooping 18 jaar mee samen bent…), en hopelijk een kindje. Of twee? Nadat je de hele wereld over bent gegaan, van China naar Canada, naar de VS en Frankrijk, ben je nu neergestreken in Nederland. Amsterdam Oost? I hope so.

Heb je alle ondernemingen opgezet waar je van droomde? En ben je nog steeds een fanatiek blogger? Of zit er schot achter de droom die je als klein meisje al had, een eigen roman schrijven. Ik hoop dat je nog bent begonnen aan een master Geschiedenis. Toch zonde dat je uiteindelijk hebt gekozen voor rechten, ik gok zomaar dat je daar nog steeds niets mee hebt gedaan…  Ook hoop ik dat je nog steeds zo fanatiek sport. Maar niet zo pezig worden he, wel goed blijven eten. Jou kennende zal dat laatste zeker geen probleem zijn.

Er zullen ook wat verdrietige dingen zijn gebeurd de afgelopen jaren, vrees ik. Maar daar zul je nog  wel niet over willen praten. Of kunnen praten. Ik gok dat je nog steeds niet makkelijk over je gevoelens praat, na al die jaren therapie toen je jong was. Je hebt je broertjes en zusjes op zien groeien tot zelfstandige mensen. Ik vind het op dit moment al vreemd dat ze steeds meer een eigen leven gaan leiden en je minder door hebt van waar ze mee bezig zijn. Dat zal bij jou wel nog erger zijn. Zie je ze nog vaak? Ik hoop dat jullie bij elkaar in de buurt wonen, het is zo belangrijk om de band met je familie goed te houden. Zoals die nu op je vierentwintigste is, eigenlijk.

Herinner je je nog dat je de eerste dag bij je eerste ‘echte’ baan aan de slag ging? Dat je het allemaal zo uitdagend vond? Als ik jou een beetje ken, dan gok ik dat je altijd naar die kick op zoek bent gebleven. Dat je altijd je uitersten op bent blijven zoeken. Overwerk je jezelf niet? Om maar nog een voorbeeld te noemen van wat er gebeurde toen je vierentwintig was, familieleden die hun limiet bereiken. Die er achter komen dat ook zij niet onsterfelijk zijn. En dat ook zij niet in hun eentje de hele wereld aan kunnen. Jij bent ook maar een mens. Hou dat in je achterhoofd.

En je bent een mens met een familie, en een gezin waarschijnlijk. Weet je nog hoe belangrijk je het op je vierentwintigste vond om je gezin niet weg te cijferen? Om je werk niet op de eerste plaats te laten komen? Ik hoop dat je dat nog steeds in je oren geknoopt hebt zitten.

Bovenal hoop ik dat je zo gelukkig bent als je wilde worden. Dat je, na alle drukte van over de hele wereld reizen en werken, ondernemen en doorzetten, nu tot rust bent gekomen. Of nou ja, mediocre tot rust. Want zo oud ben je nou ook weer niet! Keep up the good work, Anne, en schrijf nog eens een brief aan jezelf voor over tien jaar. Want dat is leuk (ja, echt. Ook al moet je een GROTE drempel over om je er toe te zetten zo gek ‘tegen jezelf’ te gaan praten).

Liefs,

Anne (24)

Meltingpot Monday: How Old Would You Be?

Interessante vraag: How old would you be if you didn’t know how old you are? Deze vraag zag ik van de week op internet voorbij komen als quote en hij heeft me aan het denken gezet. Hoog tijd om er een post over dit onderwerp tegenaan te gooien.

Als net afgestudeerde vierentwintigjarige, voel ik me vaak geen vierentwintig. Huh? Nee. De ene dag voel ik me 16 (als ik mijn moeder moet bellen om advies hoe ik een vetvlek uit een shirtje haal. Of huilend bij haar aan de telefoon hang omdat ik me zo rot voel). De andere dag voel ik me 65 (als ik samen met mijn vriend de hele dag een boek lees op de bank en niks me uit mijn hum kan halen).

Nee maar even serieus nu. Hoe weet je hoe oud je je voelt? En wat is het belang van je een bepaalde leeftijd voelen?

Zelf heb ik me lang ouder dan mijn leeftijdsgenoten gevoeld. Mijn beste vriendinnen en ik hadden het daar op de middelbare school regelmatig over. Hoe alles wat wij al hadden meegemaakt op jonge leeftijd ons toch wat doorleefder, ouder en wijzer maakte. En uiteraard dat dit feit ons zo dicht bij elkaar had gebracht. Maar naarmate de jaren verstreken, raakte ik dit gevoel een beetje kwijt. Ik voelde me niet langer ouder dan mijn leeftijdsgenoten op de universiteit. Eerder jonger. Het gevoel dat je vanalles mist, en toch ergens mee achterloopt. Achterloopt met persoonlijke ontwikkeling, en vooral met het geven van een richting aan je leven.

Vroeger hing ik het me ‘ouder’ voelen op aan het feit dat ik zoveel had meegemaakt. Maar veel meemaken kan op een gegeven moment ook tegen je gaan werken. Het maakt je onzeker. En vaak alleen. En het maakt dat je over alle belangrijke beslissingen die je moet nemen veel te lang na blijft denken. Opdat het maar niet mis zal gaan. En dat is wat je tegen kan houden. Angst. Angst doordat je zoveel bagage met je meedraagt dat je niet meer je eigen beslissingen kunt nemen.

Eenmaal de angst van me afgeschud, ging het een stuk beter met me. Om in leeftijds-termen te praten, ik voelde me even oud als mijn leeftijdsgenoten. Had eindelijk het idee dat ik weer een beetje ‘bij’ liep en ook ergens heen ging met mijn leven.

En toen kwam er een moment, een paar maanden terug, dat het hele me ouder/jonger/even oud voelen van me af viel. Ik denk dat dat gebeurde op het moment dat ik een paar weken was afgestudeerd. Ineens ben je niet meer in een omgeving met mensen van allemaal ongeveer dezelfde leeftijd. Je mengt je tussen mensen van allerlei verschillende leeftijden en afkomsten. Dan is het ineens een stuk lastiger om je eigen ‘echte’ leeftijd te schatten, zoals de vraag mij dat had opgelegd.

Age is but a number, is wat ik er nog over wil zeggen. Voor mij persoonlijk is het belangrijkste dat ik me altijd nieuwsgierig op blijf stellen. Door blijf leren en door blijf ontwikkelen. Me niet meer angstig ga voelen, of teveel aan ga trekken van wat anderen van me vinden. Mezelf zijn, dus. Volgens mij is iedereen dan op zijn best.

Nou ok dan, als we er toch een getal op willen plakken, dan denk ik dat ik me ook echt vierentwintig zou voelen als ik niet wist wat mijn leeftijd was. Maar goed. Dat kan ook te maken hebben met de titel van mijn blog ;)

Heb jij weleens nagedacht over deze vraag?
Nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!