MJV – Dagboek van een anoniem meisje

Jonge vrouwen blijken er jaren geleden niet zulke andere gedachten over opgroeien op na te hebben gehouden dan wij. Heel bijzonder om dagboeken uit vroegere tijden te lezen, en dat te ontdekken. Aan het begin van de 20e eeuw schreef een meisje van haar elfde tot haar veertiende jaar een dagboek. Ze maakte onderdeel uit van de upper middle class, vermoedelijk in Duitsland. Sigmund Freud bestempelde dit dagboek als een pareltje en van onschatbare waarde voor de psychologie.

Ik las de dagboeken voor je door. Wat volgt is een kleine samenvatting met wat boeiende quotes. Ik heb niet iedere passage tot in detail gelezen. Wat ik over het algemeen kan zeggen, is dat dit dagboek extreem langdradig is. Zulke herkenbare onzekerheden worden beschreven. Maar ook, ellelange verhalen over het vinden van geschikte huwelijkspartners en jaloerse vriendinnen. Problemen op school, specifiek met bepaalde leraren, worden in detail besproken. Ondanks dat, geeft dit dagboek weer een mooie inkijk in het leven van een opgroeiende jonge vrouw. Continue Reading

MJV – Ik over hormonen

Hormonen, ik vind het maar gekke dingen. Zo ongrijpbaar maar tegelijkertijd hebben ze toch een impact op mijn leven. Volgens mij zullen veel vrouwen zich hier in herkennen. Vanaf het moment dat je je eerste ongesteldheid achter de rug hebt gaat het los. Feestje. Je seksualiteit ontdekken en zo. Nou, dat is niet allemaal rozengeur en maneschijn!

Leuk hoor, dat vrouw zijn. Je mooi en sexy voelen bij je man, die je duizend keer verzekert dat je schitterend bent. Terwijl je jezelf eigenlijk wilt opkrullen als de huiskat en in een hoekje wilt liggen jammeren. Dat hele maandelijkse gebeuren mag van mij overgeslagen worden. Tsja, dat is dus typisch onderdeel van lichamelijk vrouw-zijn. Ik herinner me nog de eerste keer dat het me overkwam. Ik had geen idee. Dacht dat ik doodging. Mijn seksuele voorlichting had ik nog niet gehad. Stond ik daar, hard te huilen. Gelukkig was daar weer die lieve moeder die me probeerde gerust te stellen. Hielp voor geen meter. Nu wil ik nog steeds weleens hard in huilen uitbarsten. Daar is het weer. Auw. Continue Reading

MJV – Fifty Shades of Feminism

We beginnen de week met een serieuze noot. Over feminisme, welteverstaan. Nu niet direct afhaken alsjeblieft :)

Vandaag een korte review van het boek ‘Fifty Shades of Feminism’. Ik schreef al eerder dat dit boek me hielp mijn mening over feminisme te vormen. Op een persoonlijke, lichte manier geven vijftig vrouwen hun visie op het onderwerp. Voor mij is dit boek eigenlijk een weergave van het idee dat feminisme niet ‘eng’ is, of geassocieerd hoeft te worden met in je nakie op de barricades springen. Een bijzonder boek, dat ik alle (jonge) mensen, in het bijzonder vrouwen, aan zou raden. Continue Reading

MJV – Lichaamsidealen

In onze cultuur draait veel om je uiterlijk. Zoals ik gisteren al schreef, uiten mensen hun innerlijk deels via hun uiterlijk, door middel van kleding en haarstijl bijvoorbeeld. Maar wat mij betreft gaat het een stapje verder (te ver) om ook mensen te beoordelen op nog een laag dieper. De vorm van hun lichaam. Zowel mannen en vrouwen hebben te maken met een ideaalbeeld. Omdat dit de Maand van de Jonge Vrouw is, een stuk over het ideaalbeeld van de vrouw. Continue Reading

MJV – Historische krantenkoppen

Als historicus boeien primaire bronnen me ontzettend. Voor de Maand van de Jonge Vrouw laat ik je graag een klein overzicht historische krantenkoppen (inclusief link naar het oorspronkelijke artikel) zien. Het geeft een ontzettend leuk beeld van hoe mensen in Nederland door de jaren heen over jonge vrouwen schreven!

Het Centrum, 6.11.1920

Een artikel uit 1920, over een onderzoek naar het onderwijs voor meisjes. Er is kritiek op het feit dat zij niet genoeg les in naaien krijgen, in gymnastiek en al helemaal te weinig in huishoudelijke zaken. Wat een verschil met nu, het idee dat vrouwen dit soort onderwijs ‘nodig hebben’!


21.05.1928, Algemeen Handelsblad

Over vernieuwing van het feminisme, in 1928 al. Waarin men benadrukt dat een ongehuwd leven toch ongelukkiger is dan een gehuwd leven. 

27.07.1940, Haagsche Post

Dat we maar allemaal grote gezinnen mogen voortbrengen en niet aan geboortebeperkende middelen gaan. Zo zijn wel meer maatschappijen ten onder gegaan.

De Telegraaf, 5.5.1956

Een schooldirectrice over meisjes en scholen. Dat meisjes van ‘nu’ het veel zwaarder hebben omdat hun moeders ook soms werken. Maar dat ze zeker de wereld in moeten trekken om veel te leren en een goede opleiding te genieten. 

09.01.1971, de Telegraaf

De hippies met hun slordige kleding en ‘verkeersagent’ uiterlijk zijn verdreven. Mannen willen mooi geklede mysterieuze vrouwen!

Voor nog veel meer oude krantenartikelen kun je terecht in het historische krantenarchief. Uiteraard is dit slechts een hele random selectie van artikelen en zeggen ze niet op zichzelf per se iets over de tijdsgeest. Maar, het geeft toch een leuk inkijkje in de berichtgeving over jonge vrouwen door de eeuwen heen!


  

MJV – Gastblog van Jessica

Na de gastblog van Debby over opgroeien en de gastblog van Karlijn over tijdschriften, is hier de gastblog van Jessica over onzekerheden en de toekomst. Wat mij betreft een heel pakkend stuk, vanuit het hart geschreven.

Er is mij gevraagd of ik een gastblog wil schrijven over onzekerheden/de toekomst. En dat doe ik graag. Het moeilijkste is alleen: waar moet ik beginnen? Moet ik beginnen bij mijn vertekende kijk op huwelijken en relaties door mijn gescheiden ouders. Of moet ik een paar jaar later beginnen, toen ik naar de psycholoog moest omdat ik dwangmatig loog, omdat ik anders dacht dat mensen mij niet leuk/interessant zouden vinden. 

Mijn onzekerheden komen vooral door (mislukte) relaties. Al toen ik heel jong was zijn mijn ouders gescheiden. Ik wist toen meteen dat het huwelijk niks voor mij was. Ik heb mijn ouders alleen maar zien ruziën, ze hadden het nooit leuk samen. Hierdoor kreeg ik een hele negatieve kijk op het huwelijk.

Dit heb ik ook in mijn eigen relaties gehad. Ik vond het erg moeilijk om me te binden, en toen ik dat toch een keer deed en er helemaal voor ging maakte hij het opeens uit. Welcome back onzekerheden en vertekende kijk op relaties. Hier heb ik het heel moeilijk mee gehad en alleen maar meer moeite gekregen met binden. Totdat ik mijn huidige vriend tegenkwam. Hij prikte er doorheen en hij wist precies wat ie moest doen/zeggen om mij voor zich te winnen.

En dat gaat nu al meer dan een jaar goed. Ik vind het steeds makkelijker om mezelf bloot te geven en mijn leven met hem te delen. Ik begin zelfs te denken dat ik ooit wil trouwen, met hem. Het helpt ook heel erg mee dat mijn vader iets meer dan 10 jaar geleden opnieuw is getrouwd. Dat huwelijk loopt heel erg goed. En zij hebben wat ik ook verwacht bij een huwelijk. Af en toe problemen maar ze kunnen altijd bij elkaar terecht, wat er ook is. En dat is echt heel mooi om te zien.

Maar ook ben ik gewoon heel erg onzeker over mezelf. Heb ik wel leuke kleding aan, vinden mensen mijn persoonlijkheid wel leuk, ben ik niet te dik enz. Hiervoor heb ik ook een aantal jaar geleden bij de psycholoog gelopen. Ik loog erg veel, dikte verhalen heel erg aan. Ik was anders bang dat mensen mij niet leuk zouden vinden. Zij heeft mij hier vanaf geholpen. Ze heeft me laten inzien dat ik eigenlijk best een leuk persoon ben en dat geloof ik nu ook.

Uiteindelijk word je gevormd door de dingen die je meemaakt en die je ervaart. Maar er zijn ook mensen en situaties die je helpen in te zien dat je eigenlijk best leuk bent en dat die onzekerheden helemaal niet nodig zijn. Je bent wie je bent en je bent een leuk persoon. Dat is belangrijk om te onthouden.

 Bedankt Jessica, dat je mee wilde doen aan deze serie en zo open schreef over jouw weg naar de toekomst. 

MJV – ik over de ware

Het dagboek van Marie Bashkirtsheff staat vol met mijmeringen over de liefde. In haar jongere jaren wil ze niets liever dan de ware tegenkomen, een paar jaar later lijkt ze enigszins gedesillusioneerd. Nog steeds niet gevonden. In mijn geval is dat omgekeerd geweest. Ik was niet op zoek, maar ineens stond hij voor mijn neus. Die ware.

Ik was pas zestien. Net een beetje aan het ontdekken wat het leven nou precies is. Mijn eerste feestje met een groep studenten, terwijl ik nog op de middelbare zat, dat was super. Bleek ineens dat een van die gasten als een blok voor mij was gevallen. In die tijd flirtte ik maar een beetje in de rondte. Niet op zoek naar een vaste relatie, eigenlijk. Mijn ouders hadden elkaar pas rond hun twintigste ontmoet, terwijl ze studeerden. Zoiets zag ik ook voor me. Eerst studeren, alleen op kamers. Om zo volledig zelfstandig te worden. Dat liep wat anders dan verwacht.


Ik had nooit durven dromen dat mijn leven na dat feestje een klein beetje weg zou hebben van een rom-com. Deze jongen was een prins in een rode Peugeot. Woonde al op zichzelf in Amsterdam. Besloot voor de liefde (die nog niet eens helemaal beantwoord was) te verhuizen naar mijn woonplaats. Om dichter bij me in de buurt te zijn. Overlaadde me met liefde en aandacht. Zat tot drie uur ‘s nachts met mij te chatten. Stond direct aan de deur als hij door had dat ik een angstaanval kreeg. Bezorgde me onvergetelijke dagen. Nam me mee op verre reizen. Sleepte me de deur uit toen ik dat zelf niet meer kon.

Nu, 8,5 jaar later, kijk ik met een warm hart terug. Ja, ik geloof dat mijn vriend voor mij de ware is. Ik gun het iedereen om ook een soulmate te vinden. Maar ik geloof dat je als jonge vrouw wel moet leren op eigen benen te staan. Ik heb dat in deze relatie prima kunnen doen, misschien zelfs beter dan wanneer ik alleen was geweest. Maar ik vraag me af of dat voor ieder jong meisjes zo werkt. Misschien is het voor sommige mensen juist wel een belemmering om al vanaf zo’n jonge leeftijd met iemand samen te zijn. Misschien is het fijn om een periode mee te maken van volledig op jezelf aangewezen zijn, om zo jezelf te leren kennen.

Wat denk jij?