Over ‘dat kan toch niet’

Dream big. Dat was mijn onbewust gekozen motto vroeger. Zoals ik eerder al schreef was dat dromen me ontglipt. Nu ben ik bezig aan een persoonlijk project – dromen weer terughalen. Dan moet je obstakels uit de weg ruimen. Bijvoorbeeld het idee dat ‘ iets toch niet kan’.

Natuurlijk zijn er dingen die niet kunnen, doelen die je nooit zult bereiken. Maar de assumptie dat iets toch niet kan, gebruiken als excuus om het nooit te proberen, daar wil ik mee breken. Als je nooit probeert, kom je nergens. Dan kan er niets mis gaan, kan je nooit falen, maar zul je al helemaal je dromen niet waarmaken.

P1030973

Continue Reading

Openheid in bloggen

Nogal een heikel onderwerp, dit. Iets waar menig blogger zich lang mee bezig kan houden. Hoe open kun je zijn op je blog? Misschien belangrijker, hoe open wil je zijn? Ja hoor, na bijna anderhalf jaar bloggen ben ik er geloof ik uit.

In het dagelijks leven,  in real life, ben ik erg open. Ik praat niet veel, maar heb wel mijn hart op mijn tong. Mensen die me pas kort kennen zijn daar vaak verbaasd over. Al sinds jonge leeftijd praat ik over bijna alles met bijna iedereen die ik regelmatig zie. Op mijn blog merk ik dezelfde tendens. Waarom niet gewoon eerlijk zijn over wie je bent?

P1030862
Continue Reading

Wanneer ben jij tevreden?

Gisteren luisterde ik naar een radioprogramma. Specifiek over volwassen worden en mensen in hun twintiger jaren. Nu mag je weten dat ik bezig ben met de voorbereidingen voor een nieuwe themamaand, die daar raakvlakken mee heeft. Jonge mensen en hun kijk op de wereld. Ik verzamel op dit moment materiaal, gastbloggers en interessante onderwerpen om het allemaal in een mooi format te gieten. Dit radioprogramma voegde er een nieuw element aan toe.

Ik wil jou graag aan het denken zetten over het volgende, nu al.

Wanneer ben jij tevreden met je leven?

Heb je daar weleens bij stilgestaan? Wanneer is succes genoeg succes? Wat is eigenlijk de definitie van succes? Is dat nodig voor jou om tevreden te zijn, of ligt dat bij jou in andere elementen?

orchid-180246_640 Continue Reading

LEVEN – Dagelijkse rituelen

Elke dag is anders. Dat is natuurlijk zo, maar elke dag kent ook weer dezelfde dagelijkse rituelen en routines. Als er daar bij mij eentje van uitvalt, kan het mijn hele dag, vooral humeur, in de war schoppen. Mijn belangrijkste routines, of eigenlijk noem ik ze liever rituelen, zijn van groot belang voor mijn gemoedstoestand.

Op dit moment is het bijvoorbeeld zo dat ik wakker moet worden voor de wekker. Anders heb ik gegarandeerd een hoofd vol wolken het eerste uur van mijn dag. Meestal gaat dit goed. Vervolgens zet ik mijn overnight oats uit de keuken, en ga ik een half uur bloggen. Van levensbelang dit. Anders ga ik naar kantoor met een gevoel dat er iets nog niet helemaal af is. Na het bloggen dan ontbijten en andere blogs lezen. Douchen, aankleden, op naar werk. Deze ochtendrituelen maken of kraken mijn dag.

Op kantoor zijn er een stuk minder routines. Voornamelijk vanwege de dagelijkse drukte. Iedere dag is anders, er is eenvoudigweg teveel werk om hier een duidelijke routine in aan te brengen. Maar wat er wel in zit: tussen 10 en 11 haal ik samen met mijn collega een grote kop koffie. Mijn enige koffie van de hele dag, maar van levensbelang. Om 1 uur gaan we even lunchen, wat sowieso betekent dat we de deur uit gaan. Een blokje om. Een moment om adem te halen. Op dagen dat ik dit oversla, kan ik helemaal uit mijn doen raken. Niet fijn. Je hebt even een rustmoment nodig op die hectische dagen.

Mijn avonden zijn flexibeler wat betreft routines, maar vrijwel zeker moet er het volgende in zitten: ik heb een uurtje op de bank nodig voor het slapen gaan. Of met een boek of tijdschrift, of met een serie. Om even tot rust te komen. Daarnaast sport ik minimaal om de dag. Als ik dat niet doe, gaat dat ten koste van mijn humeur.

Mijn rituelen zijn belangrijk voor me, omdat ze allemaal in enige vorm een moment voor mijzelf betekenen. Ik kan tot rust komen. Heb de zekerheid ook dat ze voorbij zullen komen, op dagen waarop al het andere super hectisch is. Ze geven me tijd om zaken op een rij te zetten en mezelf op te laden, ook al zijn het niet allemaal rustmomenten in de traditionele zin.

Een hele tijd terug las ik het boek van Twyla Tharp, the Creative Habit. Het leerde me dat juist dit soort rituelen en routines er voor zorgen dat je je hoofd de vrijheid geeft om creatief na te denken. Creativiteit komt niet door stil te zitten, maar door dingen te ondernemen. Door routine in te bouwen in je drukke dagen, en jezelf als het ware te trainen om creatief te zijn. Zo werkt dat zeker voor mijn blog. Mijn ochtendjes schrijven zijn essentieel. Of ik nu wel of geen zin heb, ik doe het. Mensen, dat werkt. Echt. Het boek kun je hier bestellen. Ik zou het zeker lezen als ik jou was, het is een verrijking.

Heb jij ook dagelijkse routines waar je niet zonder kan? Of vind je routines juist overbodig?

LEVEN – Wat is rijkdom?

Rijkdom. Wat is dat eigenlijk? Volgens mij ben ik niet de enige van mijn generatie die er langzaam achterkomt dat het niet in bepaalde bedragen geld zit. Het zit hem in vrijheid.

Mijn oudtante zei vroeger altijd: geld maakt alleen gelukkig als je het niet hebt. Ik geloof dat dit een waarheid als een huis is. Sommige mensen in mijn familie zijn schathemeltjerijk. Anderen hebben moeite de eindjes aan elkaar te knopen. Ik zie duidelijk dat de mensen die alles lijken te hebben, niet het gelukkigste zijn. Met hun beide benen van de grond los zijn geraakt. Maar ook dat de armere mensen het niet makkelijk hebben. Ergens daar tussenin lijkt mij een moment waarop je precies genoeg hebt om gelukkig mee te zijn. Een studie van Princeton wees uit dat dat klopt. Als je rond de 56.000 euro per jaar verdient, schijn je het gelukkigste zijn dat geld je kan maken. Nou, dat is fijn om te weten. Lekker meetbaar ook.

Bron

Back to reality. Want geld, waarom heb je dat ook alweer nodig? Om te kunnen reizen? Een huis te kopen en fijn settelen? Een eigen bibliotheek aan boeken aan te schaffen? Ik koop het liefste vrijheid

Laatst las ik een artikel in een Duits tijdschrift. Er stond iets dat me aansprak. The New Wealth.
Leven gericht op vrijheid, mobiliteit en het vinden van de tijd om te doen wat je wilt. Daar rijk door worden. Dat klinkt geweldig, wat een luxe. Dat is inderdaad waar ik naar op zoek ben. Niet geld eindeloos verzamelen. Maar een leven gericht op het creëren van optimale bewegingsvrijheid. Kunnen doen wat ik leuk vind. Er een jaar tussenuit kunnen gaan om te genieten van de wereld. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ook de New Wealth niet voor iedereen is weggelegd. Maar dromen mag, toch?

Een zeker persoon in mijn leven heeft Heel Veel Geld. Vind dat heel belangrijk. Terwijl ik dat niet begrijp. Want ondanks al die Dagobert Duck taferelen is hij niet vrij. Dat is juist het enige waarvoor ik geld nuttig acht. Daarom begrijpen wij elkaar vaak niet. Is het een generatiekloof, of gewoon een verschil in persoonlijkheid? Ik weet het niet. Mij geeft het in ieder geval veel rust om mezelf te realiseren: ik wil graag streven naar New Wealth. Een vrij beroep uitoefenen. De wereld over reizen. Los zijn van onnodige verplichtingen. Stiekem ook een beetje met rust gelaten worden soms. Mijn rijkdom komt uit vrijheid, mede mogelijk gemaakt door een beetje geld.

Zie jij wat in de New Wealth?

MIJMERINGEN – Oh, oh Berlijn II

Wat kan de tijd soms ineens vliegen, zonder dat je er echt bij stil staat. In juli schreef ik een stuk over Berlijn op mijn blog. Ik uitte mijn twijfels over de beslissing die we hadden genomen om te emigreren naar deze stad. Wist niet zeker of ze wel ooit ‘mijn’ stad zou kunnen worden. Gelukkig stop je nooit met leren.

We wonen nu bijna vijf maanden in Berlijn, waarvan ruim twee maanden in ons eigen appartement. Allebei zijn we in een prettig werk/ontspanning ritme terecht gekomen. Op een kaart van Berlijn houden we bij waar we allemaal hebben gelopen. Die begint nu best aardig zwart te worden.

Ik geloof dat de stad en ik vrienden beginnen te worden. Ik voel me er thuis. Het kost inderdaad even tijd om de stad voor je te winnen, zoals Vincent Kompier zo mooi aangaf in een comment onder mijn eerste artikel. Berlijn is een kattenstad, geen hondenstad. Je moet haar langzaam voor je winnen (overigens is Berlijn verder eerder een hondenstad, het lijkt wel alsof iedereen hier zo’n beest heeft…). Binnenkort staat een korte trip naar Nederland op de planning, voor een bruiloft. Ik zie er tegen op. Dat is een goed teken, want ik zie er tegenop omdat ik ‘thuis’ wil blijven. Berlijn is mijn thuis geworden, voor nu.

De Berlijnse cultuur blijkt er eentje te zijn die je als Nederlander niet vanaf dag 1 perfect doorhebt. Ook al zou je dat misschien in eerste instantie wel verwachten. Bepaalde dingen zijn wennen (bureaucratie, armoede, afstand). Bepaalde aspecten moet je even door hebben (zijn Berlijners nou echt aardiger in prive sfeer dan in zakelijke sfeer, waarom kan je hier niet overal pinnen?). Pas als je door de ‘eerste laag’ heen bent gebroken, kom je ineens achter de charme die de stad bezit. Zie je ineens dat deze stad niet is opgebouwd vanuit een centrum, maar dat elke wijk een eigen karakter bezit. Waar in Nederland je bepaalde gebieden in een stad hebt waar ‘het’ te vinden is, moet je in Berlijn soms wat langer zoeken. Niet alle leuke winkels en restaurants zitten in 1 straat. Ze zitten verspreid over allemaal verschillende straathoeken.

Bovendien heb ik ontdekt dat deze stad ook veel leuker is als je echt je ogen opent. Niet naar de grond staren, of op ooghoogte blijven kijken. Kijk eens wat hoger! Ineens ontdek je mooie balkonnetjes, bijzondere kunstwerken op gebouwen. Blijf niet over de gebaande paden lopen, maar zoek eens wat hofjes op. Daar liggen soms ware schatten verborgen.

In een weekend citytrippen ben je er volgens mij niet. Er gaat echt tijd overheen voordat je deze stad hebt leren kennen. Mocht je toch zo’n ‘spoedcursus Berlijn’  willen, lees dan dit artikel, door de eerder genoemde Vincent Kompier geschreven. Ik zou willen dat iemand me dat voor vertrek naar Berlijn had laten zien.

LIFE – 24, it has been fun

De dag waarop ik de magische leeftijd van 25 jaar zal bereiken komt steeds dichterbij. Nog twee nachtjes slapen. Hoog tijd voor een recap van het afgelopen jaar, lijkt me. Er is veel gebeurd. Vooral veel waarvan ik niet had verwacht dat het zou gebeuren.

 

Professioneel gebied

 

In augustus vorig jaar, vlak na mijn verjaardag, studeerde ik af. L.LM, eindelijk! Met een diploma International and European Law op zak ging ik op zoek naar een baan in de markering en communicatie. Huh? Ja. Al vrij aan het begin van mijn master wist ik dat dit het voor mij niet ging worden, rechten. Wonder boven wonder had ik binnen anderhalve maand een leuke baan. Vlakbij mijn huis, bij een internationale startup. Alhoewel de baan na een tijdje niet meer je-van-het was voor mij, was het een mooie start. Alles raakte in een stroomversnelling toen ik in maart werd gevraagd om naar het hoofdkantoor van dit bedrijf te verkassen. In Berlijn! Mijn lange-termijn plannen waren eigenlijk gericht op China, net als die van mijn vriend. Maar de baan die me werd aangeboden bood zoveel mogelijkheden. Meer verantwoordelijkheid, meer uitdaging en veel opties voor groei. Samen besloten we om er voor te gaan. Binnen een maand een verhuizing naar Berlijn regelen en daarbij gewoon full-time werken is best een uitdaging. Maar het is gelukt. Inmiddels zitten we fijn in ons eigen huis hier, hebben we het naar onze zin in de stad en zijn we blij met de beslissing die we hebben genomen. Aan het begin van het jaar had ik dit nooit verwacht. Ik was erg bang dat ik na mijn studie geen baan zou kunnen vinden. Hoorde allerlei rampverhalen om mij heen. Gelukkig heb ik een lot uit de loterij gevonden. Mijn droom om na mijn studie in het buitenland te gaan werken is deels verwezenlijkt!

Persoonlijk

 

Het afgelopen jaar was ook een jaar waarin ik veel lessen leerde. Ik zag in dat ik niet tot in den treuren werk op mezelf kan leggen. Dat er ook tijd nodig is om te ontspannen. Maar ook dat mijn vorm van ontspannen, boeken lezen, bloggen en sporten, net zo waardevol is voor mij als dat bijvoorbeeld uit eten of kletsen met vrienden dat is voor anderen. Het was een fijn jaar met mijn lief. We leerden elkaar nog een stukje beter kennen door de move naar Berlijn. Ik voelde hoe hij onvoorwaardelijk achter mij blijft staan, wat ik ook doe. Datzelfde heb ik bij hem. Ik ben trots dat hij in Berlijn een baan heeft aangenomen ver beneden zijn niveau, maar om bij te dragen aan het inkomen en om tenminste in deze stad, waar hij de taal niet spreekt, aan de slag te zijn. De band met mijn ouders is ook een stuk versterkt. Ze hebben zo meegeleefd, en veel geholpen met de verhuizing. Daar ben ik ze erg dankbaar voor. Zij gaven me daarnaast het beste en meest passende cadeau voor mijn afstuderen: een reis naar Istanbul voor mij en mijn vriend. Alles was in het geniep al geregeld en geboekt, zonder dat ik er iets van wist. Wat een verrassing! Wat een geweldige stad en reis ook. We hebben genoten.

Reizen

 

Iets minder bestemmingen aangedaan dan verwacht, maar dat had vooral te maken met de plotselinge verhuizing. Wanneer je zo in een nieuwe stad gaat wonen heb je ineens voldoende nieuwe dingen om te ontdekken. Dan is het wat mij betreft niet per se nodig om ook nog in dezelfde periode naar een ver oord te vertrekken voor vakantie. Istanbul was het hoogtepunt qua nieuwe ontdekkingen. Met mijn moeder maakte ik een reis naar Parijs. Voor het eerst waren we samen onderweg. We hebben in onze broek geplast van het lachen, lekker lopen tutten zonder mannen die daar te ongeduldig voor zijn en culinaire hoogstandjes geproefd. Dat was een hele ontspannende en fijne reis. Verder begin ik langzaam een Berlijn-expert te worden. Ook niets mis mee. Voor het volgende jaar hoop ik weer nieuwe bestemmingen aan te doen.

Dromen

 

Wat het komende jaar voor me in petto heeft? Ik heb geen idee. Met de ervaring van het afgelopen jaar op zak durf ik daar geen voorspellingen meer over te doen. Dromen zijn er genoeg. Zullen we dan toch in de nabije toekomst de stap wagen en naar China vertrekken? Gaan we naar een nieuwe Europese stad om daar te wonen en werken? Of blijven we nog in Berlijn om hier een toekomst op te bouwen? Ik heb geen idee. Wel wil ik het komende jaar een aantal dingen voor mezelf verwezenlijken. Zo wil ik graag mijn blog wat professioneler gaan bijhouden, wie weet een ‘echt’ eigen design laten ontwikkelen. Daarnaast wil ik hoe dan ook groeien in mijn werk. Maar ook graag een eigen bedrijfje beginnen samen met mijn vriend, omdat dat me zo uitdagend lijkt. Ik hoop ook dat dit het jaar gaat worden waarin ik het leven een beetje beter ga begrijpen. Niet zo loop te worstelen met hoe het aan te pakken, en meer kan genieten van wat ik doe. Echt leven, zonder al te veel zorgen.

Wie weet, ik kijk er in ieder geval erg naar uit. Ik ben klaar met vierentwintig, dit jaar is mooi geweest. Kom maar op 25!

LEVEN – Elke dag alsof het je laatste is

Ik leef elke dag alsof het mijn laatste is. Dat klinkt mooi he? Maar ik doe niet alsof het Echt mijn laatste is. Vooral doe ik alsof het mijn laatste dag is waarvan ik hoop dat het toch niet de laatste is. Gedreven door angst. Ik twijfelde of ik dit op zou schrijven. Op mijn blog wil ik graag eerlijk zijn. Naast al mijn dromen, succesjes en leuke dingen is namelijk heus niet altijd alles rozengeur en zonneschijn.

bron

Met alles wat ik doe in mijn leven heb ik haast. Promotie maken op mijn werk. Dat moet toch binnen een half jaar, anders gaat het te langzaam. Dan maak ik het straks niet meer mee. De hele wereld over. En dan het liefste binnen een jaar, want tsja, ik wil ook nog andere dingen. Zes levens in een. En als ik mijn eigen hoofd mag geloven, gaat die ene ook nog eens een korte worden. Als ik niet mijn best doe zie ik in dit geval namelijk het glas half leeg. Dat kost energie.

Op de achtergrond sluimert altijd dat gejaagde gevoel. Opschieten. Het moet nu! Maar wat moet dan nu? Leven alsof je laatste uurtje heeft geslagen! Maar hoe doe je dat dan? Door alle mogelijke wegen die voor je open liggen tegelijk in te slaan, met elke van je tien tenen een andere route pakken. En dan rennen maar. Tsja, dat verscheurt je. Dat maakt keuzes nog lastiger. Want eigenlijk kan dat niet, je was al die wegen tegelijk ingerend? Dat breekt je op. Er komt een moment dat je niet verder weg kunt rennen van de realisatie: je kunt maar 1 keuze tegelijk maken. Je leven gaat misschien toch langer duren dan nog die ene laatste dag.

Dat voelt als een plotselinge klap in mijn gezicht. De verkeerde keuze gemaakt door de keuze om al mijn opties na te gaan streven. Omdat ik zogenaamd te weinig tijd zou hebben om ze 1 voor 1 en met geduld en aandacht te kiezen en uit te voeren. Tot je ineens veertig jaar later bent. Veertig jaar gehaast. En dan? Misschien nooit gedaan wat ik echt wilde. Simpelweg omdat ik er nooit bij stil heb gestaan. Want alle mogelijkheden voor mijn neus, moest ik aangrijpen. Maar je dromen liggen niet altijd voor je neus.

Soms vind ik het leven en de eindigheid daarvan maar een lastig iets.

FOTO’S – de afgelopen weken in Berlijn

Na bijna een jaar onafgebroken te hebben gewerkt is het nu zover – ik heb vakantie! Tijd om de blog weer bij te werken. En misschien zelfs wat vooruit te werken. De strategie voor het komende jaar vast te leggen. Over minder dan een maand is mijn ‘oorspronkelijke doel’, het leven van een vierentwintigjarige documenteren, namelijk afgelopen.

Maar voor het zover is: een kort foto-overzichtje van de afgelopen tijd.

We huurden een bootje aan de rand van de stad, zo’n roeibootje. Het was heerlijk, lekker vrij op het water. Mijn stuurkunsten moeten alleen nog wat worden bijgeschaafd…
  
Mijn ouders kwamen op bezoek! Een heel geslaagd weekend waarbij we ze in sneltreinvaart langs alle hoogtepunten hebben geloodst (waaronder de East Side Gallery), en er natuurlijk ook lekker gegeten moest worden. In dit geval aten we ergens rondom de Simon-Dach str. heerlijke Turkse gerechten. Hier onder zie je alleen nog maar het voorgerecht (!).

Zelf maakte ik de nodige wandelingen door de stad. Blijkbaar zorgt full-time werken er in een grote stad als deze voor, dat je na drie maanden nog steeds niet wegwijs bent. Een paar foto’s van mijn bezoekje aan Prenzlauer Berg.

En toen was het tijd voor V.A.K.A.N.T.I.E! Op mijn werk was ik al een week aan het aftellen. Alle chaos werd me even teveel, en de vakantie kwam dan ook als geroepen. Niet naar een exotische locatie dit jaar, maar naar ‘oud en vertrouwd’. Ik vind het heerlijk.