LIFE – 24, it has been fun

De dag waarop ik de magische leeftijd van 25 jaar zal bereiken komt steeds dichterbij. Nog twee nachtjes slapen. Hoog tijd voor een recap van het afgelopen jaar, lijkt me. Er is veel gebeurd. Vooral veel waarvan ik niet had verwacht dat het zou gebeuren.

 

Professioneel gebied

 

In augustus vorig jaar, vlak na mijn verjaardag, studeerde ik af. L.LM, eindelijk! Met een diploma International and European Law op zak ging ik op zoek naar een baan in de markering en communicatie. Huh? Ja. Al vrij aan het begin van mijn master wist ik dat dit het voor mij niet ging worden, rechten. Wonder boven wonder had ik binnen anderhalve maand een leuke baan. Vlakbij mijn huis, bij een internationale startup. Alhoewel de baan na een tijdje niet meer je-van-het was voor mij, was het een mooie start. Alles raakte in een stroomversnelling toen ik in maart werd gevraagd om naar het hoofdkantoor van dit bedrijf te verkassen. In Berlijn! Mijn lange-termijn plannen waren eigenlijk gericht op China, net als die van mijn vriend. Maar de baan die me werd aangeboden bood zoveel mogelijkheden. Meer verantwoordelijkheid, meer uitdaging en veel opties voor groei. Samen besloten we om er voor te gaan. Binnen een maand een verhuizing naar Berlijn regelen en daarbij gewoon full-time werken is best een uitdaging. Maar het is gelukt. Inmiddels zitten we fijn in ons eigen huis hier, hebben we het naar onze zin in de stad en zijn we blij met de beslissing die we hebben genomen. Aan het begin van het jaar had ik dit nooit verwacht. Ik was erg bang dat ik na mijn studie geen baan zou kunnen vinden. Hoorde allerlei rampverhalen om mij heen. Gelukkig heb ik een lot uit de loterij gevonden. Mijn droom om na mijn studie in het buitenland te gaan werken is deels verwezenlijkt!

Persoonlijk

 

Het afgelopen jaar was ook een jaar waarin ik veel lessen leerde. Ik zag in dat ik niet tot in den treuren werk op mezelf kan leggen. Dat er ook tijd nodig is om te ontspannen. Maar ook dat mijn vorm van ontspannen, boeken lezen, bloggen en sporten, net zo waardevol is voor mij als dat bijvoorbeeld uit eten of kletsen met vrienden dat is voor anderen. Het was een fijn jaar met mijn lief. We leerden elkaar nog een stukje beter kennen door de move naar Berlijn. Ik voelde hoe hij onvoorwaardelijk achter mij blijft staan, wat ik ook doe. Datzelfde heb ik bij hem. Ik ben trots dat hij in Berlijn een baan heeft aangenomen ver beneden zijn niveau, maar om bij te dragen aan het inkomen en om tenminste in deze stad, waar hij de taal niet spreekt, aan de slag te zijn. De band met mijn ouders is ook een stuk versterkt. Ze hebben zo meegeleefd, en veel geholpen met de verhuizing. Daar ben ik ze erg dankbaar voor. Zij gaven me daarnaast het beste en meest passende cadeau voor mijn afstuderen: een reis naar Istanbul voor mij en mijn vriend. Alles was in het geniep al geregeld en geboekt, zonder dat ik er iets van wist. Wat een verrassing! Wat een geweldige stad en reis ook. We hebben genoten.

Reizen

 

Iets minder bestemmingen aangedaan dan verwacht, maar dat had vooral te maken met de plotselinge verhuizing. Wanneer je zo in een nieuwe stad gaat wonen heb je ineens voldoende nieuwe dingen om te ontdekken. Dan is het wat mij betreft niet per se nodig om ook nog in dezelfde periode naar een ver oord te vertrekken voor vakantie. Istanbul was het hoogtepunt qua nieuwe ontdekkingen. Met mijn moeder maakte ik een reis naar Parijs. Voor het eerst waren we samen onderweg. We hebben in onze broek geplast van het lachen, lekker lopen tutten zonder mannen die daar te ongeduldig voor zijn en culinaire hoogstandjes geproefd. Dat was een hele ontspannende en fijne reis. Verder begin ik langzaam een Berlijn-expert te worden. Ook niets mis mee. Voor het volgende jaar hoop ik weer nieuwe bestemmingen aan te doen.

Dromen

 

Wat het komende jaar voor me in petto heeft? Ik heb geen idee. Met de ervaring van het afgelopen jaar op zak durf ik daar geen voorspellingen meer over te doen. Dromen zijn er genoeg. Zullen we dan toch in de nabije toekomst de stap wagen en naar China vertrekken? Gaan we naar een nieuwe Europese stad om daar te wonen en werken? Of blijven we nog in Berlijn om hier een toekomst op te bouwen? Ik heb geen idee. Wel wil ik het komende jaar een aantal dingen voor mezelf verwezenlijken. Zo wil ik graag mijn blog wat professioneler gaan bijhouden, wie weet een ‘echt’ eigen design laten ontwikkelen. Daarnaast wil ik hoe dan ook groeien in mijn werk. Maar ook graag een eigen bedrijfje beginnen samen met mijn vriend, omdat dat me zo uitdagend lijkt. Ik hoop ook dat dit het jaar gaat worden waarin ik het leven een beetje beter ga begrijpen. Niet zo loop te worstelen met hoe het aan te pakken, en meer kan genieten van wat ik doe. Echt leven, zonder al te veel zorgen.

Wie weet, ik kijk er in ieder geval erg naar uit. Ik ben klaar met vierentwintig, dit jaar is mooi geweest. Kom maar op 25!

Testing Testing Tuesday: Food in Istanbul

Aan de Turkse thee, en de slappe lach dankzij de BF

Eten… I love me some good food. In het bijzonder Chinees en Frans. Dan was het nu toch hoog tijd om de laatste van de drie traditionele keukens te gaan ontdekken: de Turkse.

En dat heb ik geweten. Ik geloof dat ik nog nooit in zo’n korte tijd zoveel naar binnen heb gepropt. Dat zal me duur komen te staan (lees: veel uren in de sportschool doorbrengen) de komende tijd. Maar, alleen al bij de gedachte aan wat ik de afgelopen dagen in Turkije heb gegeten begin ik alweer te kwijlen. Wat foto’s van al dat lekkers:

Hummus <3, Turkse ravioli met aardappelvulling en yoghurtsaus en aubergine moussaka.Te goddelijk voor woorden! 
 Turkse koffie, alsof een engeltje op je tong piest, zoals mijn vader zou zeggen.

Dolmas, Turkse gefrituurde filorolletjes met geitenkaas (geen idee wat de echte naam voor die dingen is), lamskebab die vers voor onze ogen werd gemaakt. Wat een verschil trouwens met de Nederlandse versie van kebab.

Als ik me niet vergis is dit een simit, een broodje dat je in Istanbul op elke straathoek kunt kopen van een straatverkoper. Mijn ervaring is wel dat die van de bakkerijen in de woonwijken het aller lekkerst smaken. Voor mij was dit voldoende voor de lunch, het vult enorm.

En dan: Turkse stoofpotten. Yum Yum Yum. Lamsstoofpot met aardappels, hazelnoot en abrikoos, een vegetarische aubergine stoofpot en verder wat kleine mezze hapjes. Het laatste diner tijdens de reis in Istanbul en wat was het overheerlijk.

De conclusie: Ik kan iedereen van harte aanbevelen echt Turks eten uit te proberen. (Een Turks broodje Doner is trouwens ook zeer de moeite waard)

Wat is jouw favoriete keuken?
Oh, en nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Meltingpot Monday: Megacity Istanbul

In het kader van mijn reis naar Istanbul, nog een post over deze geweldige stad. Istanbul is enorm. Een zogenaamde metropolis die langzaam megalopolis aan het worden is. Of zoals het reisboekje zegt: “With a population of 17 million and rising (…) a teeming, vibrant urban centre that can make other European cities seem dull in comparison.”
(Rough Guide to Istanbul) Dat is inderdaad de indruk die de stad bij mij heeft achtergelaten.

In de afgelopen dertig jaar is het inwonersaantal bijna verdubbeld. Istanbul heeft nu meer inwoners dan Nederland, op een gebied zo groot als Noord-Brabant, en is daarna de grootste stad van Europa. Turkije heeft de snelst groeiende economie van Europa (als je het daar bij rekent) en dat is goed te merken aan de booming stad. Een overweldigende ervaring om deze stad een beetje te leren kennen.

De sfeer in de verschillende wijken van de stad is heel afwisselend. Zo heb je bijvoorbeeld de duidelijk conservatieve Fatih en Uskudar wijken, de hele bruisende Beyoglu wijk en het toeristische Sultanameth. Een geheel eigen sfeer kent ook Kadakoy aan de Aziatische zijde van de stad, een levendige wijk maar niet up-town. Ten noorden van de stad langs de Bosphorus heb je nog een aantal hele rijke wijken zoals Emirgan(Vernoemd naar de Emirs die hier vaak woonden). Dan heb je ook nog Galata, waar je je voelt alsof je in een klein dorpje bent in deze enorme stad. Dit vind ik heel bijzonder, aangezien je terwijl je van de ene wijk naar de andere loopt, eigenlijk in een hele andere wereld terecht komt.

Wat vind jij belangrijk in een stad waar je een bezoek aan brengt? Vind je de omvang van de stad van belang?

Sunny Sunday: Atmosphere in Istanbul

Reizen zijn mooie momenten om te reflecteren op je eigen cultuur. Ineens kan het heel duidelijk worden wat jou anders maakt dan de mensen die op zo’n moment naast je leven.
In het geval van Istanbul viel me meteen op hoe open, vriendelijk en behulpzaam sommige mensen hier zijn. Tijdens de zoektocht naar ons hotel kwamen meerdere mensen ons te hulp geschoten toen ze ons met een kaart in onze handen zagen staan. Ook gaf de hoteleigenaar ons zijn eigen Akbil kaart om rond te reizen met het OV. De vele zwerfkatten die Istanbul rijk is, wordt regelmatig voer en water aangeboden – zolang ze daarna maar wel afstand bewaren.

Maar na een paar dagen Istanbul kan ik concluderen dat de mensen hier eigenlijk ook gewoon een mengelmoes van aardig en minder aardig zijn – al vind ik wel, dat de aardige mensen hier wel bovengemiddeld aardig zijn. De cultuur lijkt wat opener wat betreft elkaar te hulp schieten of zomaar met iemand praten. Wat dat betreft is de gesloten cultuur die Nederland kenmerkt niet helemaal mijn smaak. Tijdens mijn verblijven in China merkte ik ook al dat het daar veel normaler is om mensen zomaar aan te spreken, of contactgegevens uit te wisselen voor de gezelligheid. Leuk, en een confrontatie met een aspect van je eigen cultuur dat blijkbaar niet universeel is.

Het valt wel op dat de mensen in de ‘gewone’ buurten van Istanbul, ver weg van het toeristische centrum, mij als vrouw soms nastaren, niet aan willen kijken en koste wat het kost willen voorkomen tegen mij aan te botsen. Ook ben ik hier nooit het middelpunt van verkooptrucjes. Mijn vriend is altijd de pechvogel wat dat betreft. Dat is dan weer een kant van de stad die ik minder apprecieer, het duidelijke onderscheid tussen mannen en vrouwen. Nee, geef me dan maar weer Nederland (ondanks dat het wel lekker rustig is, geen straatverkopers die om je heen zwermen).

Al met al vind ik Istanbul een prachtige, dynamische en overweldigende stad. Vijf dagen is eigenlijk niet genoeg om de sfeer compleet te proeven en alle hoogtepunten van de stad op je gemak te zien. Gelukkig zit de reis er nog niet op! Hieronder nog wat foto’s en alvast wat eerste tips voor een vakantie in Istanbul.

Tip 1: Koop een Akbil kaart. Een soort OV-Chipkaart voor het OV in Istanbul. Je kunt ook losse tokens kopen in automaten op de tram en metrostations, maar die kosten 3 lire, terwijl een kaartje anders tussen de 1 en 2 lire kost. Scheelt dus wel. Je kunt 1 kaart delen met 2 personen. Zodra de ene door het poortje gaat, geef je de kaart door aan de ander. Dat is hier gebruikelijk, schijnt.

Tip 2: Zorg er voor dat je tijdens een gebed op het plein tussen de Aya Sofia en de Blauwe Moskee staat. Een magische gewaarwording als je de gebeden en het gezag hoort galmen.

Tip 3: Breng een bezoekje aan het Ficcin restaurant in een zijstraatje van de Istiklal Cadessi straat in Beyoglu. Heel lekker Turks eten, goede service en een gezellig plekje. Daarnaast is de prijs-kwaliteitverhouding optimaal. Hier kan je zien dat wij niet de enige waren die het lekker vonden!

 Tip 4: Ga ook eens met de bus naar de wijken die niet bomvol zitten van de toeristische attracties. Dan merk je wat een mengelmoes van mensen de stad eigenlijk is. Van kunstenaarsbuurten, tot halve krottewijken, tot smoezelige marktjes waar kippen worden verhandeld. Heel indrukwekkend.

Oh, nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Weekend Surprisepost: First Impressions of Istanbul!

Finally, Istanbul! Een impressie in foto’s en een kort eerste verhaaltje…

Gisteren zijn vriendlief en ik aangekomen in Istanbul. Een stad waar we al jarenlang graag een keer een bezoek aan wilden brengen. Nadat een steeds verder vertraagde vlucht ons uiteindelijk naar  het vliegveld van Istanbul bracht (in het Aziatische deel), stond ons nog een leuk tochtje door nachtelijk Istanbul te wachten. Aangezien wij allebei net student-af zijn, en dus op onze centjes moeten letten, besloten we om het openbaar vervoer te nemen naar het hotel. Dat was een groot succes…

De speciale shuttlebus van het vliegveld naar het Taksim Square verliep nog voorspoedig. Om kwart voor twaalf ‘s avonds stonden we op het nog steeds stampvolle plein met koffers en tassen. En toen… Wisten we niet met welk vervoersmiddel, m.u.v. de taxi, we nog in ons hotel konden belanden. Verschillende mensen stuurden ons verschillende kanten op. De metro van Taksim Square naar Kabatas. De bus van Kabatas naar Topkapi. Nee, niet Topkapi Palace waar we eigenlijk heen moesten, maar een andere Topkapi aan de andere kant van de stad. En dan… sta je met al je bagage midden in de nacht op een vrijwel uitgestorven plek. Precies op het moment dat alle laatste bussen en trams waren vertrokken. Heel fijn.  Dan toch maar die taxi proberen? Het liefst spreek ik altijd de taal van de landen waar ik heen ga. Komt toch beleefd over, en bovendien kan je je gesprekspartner zo beter begrijpen en, in het geval van bijvoorbeeld een taxichauffeur, aansturen. Maar, ik spreek geen Turks. Dan maar bluffen en doen alsof je precies weet waar de taxichauffeur heen moet, om te voorkomen dat deze expres een leuke de-tour maakt. Zodoende stapte ik blakend van het zelfvertrouwen met een kaart van de stad een taxi in, wees de man aan welke route we moesten rijden en zorgde er daarnaast voor dat de meter ook daadwerkelijk ging lopen.

En daar, in die taxi, leerde ik meteen de belangrijkste les die ik tot nu toe in Istanbul heb geleerd. Deze mensen zijn vriendelijk. HEEL vriendelijk. Zonder bijbedoelingen. Zonder eigen winst ook te verzekeren. Gewoon, om het aardig doen. De taxichauffeur bracht ons keurig naar het hotel, maakte een vriendelijk praatje, de hoteleigenaar leende ons zijn OV-pas en hier kost een flesje water toch wel vaak gewoon een redelijk bedrag (in tegenstelling tot bijvoorbeeld in China, waar echt bedragen van 4 euro per flesje kunnen worden gevraagd aan toeristen) Waar komt het vandaan dat  ik hier het gevoel krijg mensen echt te kunnen vertrouwen, en mijn muur van wantrouwen wat neer te laten?

Ben jij weleens in Turkije geweest? Hoe denk jij hierover?