MIJMERINGEN – Oh, oh Berlijn II

Wat kan de tijd soms ineens vliegen, zonder dat je er echt bij stil staat. In juli schreef ik een stuk over Berlijn op mijn blog. Ik uitte mijn twijfels over de beslissing die we hadden genomen om te emigreren naar deze stad. Wist niet zeker of ze wel ooit ‘mijn’ stad zou kunnen worden. Gelukkig stop je nooit met leren.

We wonen nu bijna vijf maanden in Berlijn, waarvan ruim twee maanden in ons eigen appartement. Allebei zijn we in een prettig werk/ontspanning ritme terecht gekomen. Op een kaart van Berlijn houden we bij waar we allemaal hebben gelopen. Die begint nu best aardig zwart te worden.

Ik geloof dat de stad en ik vrienden beginnen te worden. Ik voel me er thuis. Het kost inderdaad even tijd om de stad voor je te winnen, zoals Vincent Kompier zo mooi aangaf in een comment onder mijn eerste artikel. Berlijn is een kattenstad, geen hondenstad. Je moet haar langzaam voor je winnen (overigens is Berlijn verder eerder een hondenstad, het lijkt wel alsof iedereen hier zo’n beest heeft…). Binnenkort staat een korte trip naar Nederland op de planning, voor een bruiloft. Ik zie er tegen op. Dat is een goed teken, want ik zie er tegenop omdat ik ‘thuis’ wil blijven. Berlijn is mijn thuis geworden, voor nu.

De Berlijnse cultuur blijkt er eentje te zijn die je als Nederlander niet vanaf dag 1 perfect doorhebt. Ook al zou je dat misschien in eerste instantie wel verwachten. Bepaalde dingen zijn wennen (bureaucratie, armoede, afstand). Bepaalde aspecten moet je even door hebben (zijn Berlijners nou echt aardiger in prive sfeer dan in zakelijke sfeer, waarom kan je hier niet overal pinnen?). Pas als je door de ‘eerste laag’ heen bent gebroken, kom je ineens achter de charme die de stad bezit. Zie je ineens dat deze stad niet is opgebouwd vanuit een centrum, maar dat elke wijk een eigen karakter bezit. Waar in Nederland je bepaalde gebieden in een stad hebt waar ‘het’ te vinden is, moet je in Berlijn soms wat langer zoeken. Niet alle leuke winkels en restaurants zitten in 1 straat. Ze zitten verspreid over allemaal verschillende straathoeken.

Bovendien heb ik ontdekt dat deze stad ook veel leuker is als je echt je ogen opent. Niet naar de grond staren, of op ooghoogte blijven kijken. Kijk eens wat hoger! Ineens ontdek je mooie balkonnetjes, bijzondere kunstwerken op gebouwen. Blijf niet over de gebaande paden lopen, maar zoek eens wat hofjes op. Daar liggen soms ware schatten verborgen.

In een weekend citytrippen ben je er volgens mij niet. Er gaat echt tijd overheen voordat je deze stad hebt leren kennen. Mocht je toch zo’n ‘spoedcursus Berlijn’  willen, lees dan dit artikel, door de eerder genoemde Vincent Kompier geschreven. Ik zou willen dat iemand me dat voor vertrek naar Berlijn had laten zien.

Meltingpot Monday: Ich bin ein Berliner

Sorry voor de lack of updates maar er staat een boel te gebeuren in mijn leven. De kogel is door de kerk: over precies een maand woon ik in Berlijn! Wat kan het soms snel gaan… Waar ik drie weken geleden nog dacht eind maart zonder baan te zitten, ga ik nu emigreren. Hoe bizar.

Na afgelopen week drie dagen te hebben doorgebracht op het kantoor van mijn nieuwe werk voor sollicitaties, wist ik het zeker. Op dit kantoor paste ik. Dit zou de start worden van een nieuw avontuur. Ik was dan ook ontzettend blij te horen dat zij er precies hetzelfde over dachten.

Nu ben ik de verhuizing aan het plannen. Of meer… de emigratie? Mijn geliefde huis in Amsterdam opgeven, en samen met mijn vriend een nieuw mooi plekje vinden in Berlijn. Want uiteraard gaat mijn vriend met me mee. Het voelt alsof dit voorbestemd was. Alsof het niet anders had mogen lopen.

Ik voel me heel sterk een mens van de wereld. Ongebonden aan een bepaald land. En vooral, iemand die ook niet gebonden moet worden. Mijn grootste wens is om door mijn leven heen op verschillende plaatsen ter wereld te kunnen leven. Berlijn is daar een prachtig begin (van mijn professionele leven) in. Ik zie het nu helemaal voor me. Vervolgens volgt Shanghai, dan Stockholm, Toronto, Londen en uiteindelijk weer Amsterdam.

Wie weet. Maar als ik een belangrijke les heb geleerd de afgelopen weken is het de volgende: gooi nooit zomaar deuren dicht, en expect the unexpected :).

Lieve lezers, de komende tijd zal het om deze reden misschien wat rustiger zijn op mijn blog. Dat spijt me nu al heel erg, maar bij zo’n emigratie komt nog best wat geregel kijken. Uiteraard probeer ik jullie op de hoogte te houden en wel zo veel mogelijk te posten! (Je kunt me ook volgen op Twitter, daar ben ik wel iets vaker te vinden).

Fijne dag nog! (brrr….)