BERLIJN – Wonen en Werken

Wat ik miste in Berlijn, vergeleken met Amsterdam, is afgelopen zaterdag een beetje goedgemaakt. Ik bezocht een debat over wonen en werken in Duitsland, georganiseerd door de studenten van de BKB Academie die voor een academiereis over de verkiezingen in Duitsland in Berlijn op bezoek waren.

Ik verheugde me de hele zaterdag op de avond. Eindelijk weer eens luisteren naar mensen met verstand van zaken, die praten over een boeiend onderwerp. Bovendien een onderwerp dat me erg aan het hart staat. Gezien de moeizame start die ik in deze stad heb gehad, maar ook vanwege het feit dat ik op mijn werk nog weleens tegen grote culturele verschillen aanloop. Zouden meer mensen die ervaring hebben?

Wat was het een fijne avond. Een panel van Nederlandse ondernemers (Joris van Velzen (Wostok), Alper Cugun (internetondernemer, Hack de Overheid), Edial Dekker (Gidsy / Get Your Guide) Derk Marseille (journalist voor BNR, Duitslandnieuws en organisator Friday at Six) en Ruurd van der Weide) sprak over de onderwerpen wonen en werken in Berlijn/Duitsland. Een aantal onderwerpen uit het debat bleven me in het bijzonder bij.

- Duitsers zijn procesgericht, Nederlanders resultaatgericht. Dat was voor mij het overheersende inzicht. Het maakt Nederlanders minder uit hoe ze ergens komen, als ze er maar snel en met goed resultaat komen. Duitsers gaat het veel meer om het proces volgen. Dit zie je goed terugkomen in het carrierepad van Duitsers. Iemand kan er gerust twintig jaar over doen om van medewerker naar manager door te groeien. Ik moet daar niet aan denken. Ik wil zo snel mogelijk groeien! Op mijn werk werd dat ook al niet begrepen. Daar werd me gezegd dat ik nog zo jong ben, dat mijn manager eerst ook 15 jaar moest werken voor ze manager werd. Ik krijg al nachtmerries bij het idee dat ik zo langzaam zou groeien. Terwijl mijn manager, en met haar vele anderen hier, dat dus heel normaal vinden. Een aantal ondernemers in het panel vond het dan ook lastig om jong Duits personeel te vinden dat dit idee los kon laten. Jongeren die wel inzien dat als ze heel goed in hun werk zijn, ze ook snel kunnen groeien. Je zou je af kunnen vragen of dat procesgerichte juist de reden is dat het in Duitsland economisch niet zo slecht gaat als in de rest van Europa. Het is allemaal heel veilig en continue.

- Hierarchie is heel belangrijk in het zakelijk leven. Daar kan je weleens tegenaan lopen (JA!). Soms kan je het je permitteren om je als Nederlander anders te gedragen. Een beetje onder het mom ‘jullie snappen er toch niets van’ zullen Duitsers je je gang laten gaan. Toevallig was dat in het begin op mijn werk ook zo. Maar tegenwoordig, nee. Ik ben er op aangesproken dat ik, in andere woorden, meer respect moet hebben voor leidinggevenden en er op moet vertrouwen dat hun beslissingen de juiste zijn. Dat is soms best lastig te accepteren.

- Berlijn is een hele vrije en open stad  om te wonen. Je kunt er van alles proberen, raakt nooit uitgekeken. Wat dat betreft is het een geweldige stad om te wonen. Minder geweldig is dat oerBerlijners het soms moeilijk trekken dat hun stad is overspoeld door rijkere mensen. Er is angst dat deze nieuwe mensen de banen op zullen eisen, de huren verder omhoog zullen drijven. Wat overigens niet geheel onterecht is. De ondernemers vertelden verhalen over buitenlanders die werden uitgescholden in hun wijk, wat ze hier kwamen doen en dat ze alles aan het verpesten waren. Nieuwe winkels die de eerste avond gelijk al worden besmeurd. Ik had ook weleens dit soort verhalen gehoord, vind het toch een vreemd idee. Aan de andere kant, als jij in bittere armoede leeft en je om je heen ineens allerlei mensen ‘van buiten’ je banen komen inpikken, en hogere huren kunnen betalen, kan ik me voorstellen dat je dat niet altijd een pretje vind.

Een lange lap tekst, stiekem was er nog veel meer interessants. Dat bewaar ik voor een andere keer.
Vraagje: vind je het leuk om dit soort dingen te lezen, of is het wat ‘te droog’? 

Meltingpot Monday: Cultural Differences @ the Office

Op mijn huidige kantoor werk ik samen met mensen uit heel veel verschillende landen. Ontzettend gezellig natuurlijk. Wat ik zelf heel interessant vind, is het observeren van culturele verschillen. Vrijwel alle mensen op kantoor komen uit Europa, maar van een echte ‘Europese’ cultuur is nog geen sprake… Drie opvallende verschillen.

Hoe laat begint een afspraak?
 Stel, je hebt om tien uur een afspraak. Voor mij is het dan vrij normaal om op dat tijdstip in de betreffende vergaderzaal aan te komen en plaats te nemen. Voor mijn Duitse collega’s is dat iets anders. Zij zitten dan al klaar met al hun spullen en kunnen stipt om tien uur beginnen met praten. Mijn zuid-Europese collega’s denken daar weer anders over. Die beginnen zich rond tien uur klaar te maken om richting de vergaderzaal te gaan. Ik ben gelukkig niet zo’n pietje precies wat tijd en afspraken betreft, dus voor mij is dit een hele ‘neutrale’ observaties. Sommige mensen doen er helaas wat minder luchtig over en tillen er zwaar aan als je niet precies op tijd bent. “Kon je de weg niet vinden?”

Boterhammen voor de lunch?
Als oer-Hollandse, want zo voel ik me toch een beetje, neem ik graag wat boterhammen in een zakje mee voor mijn lunch. Eenvoudig, maar prettig. Zo weet ik precies wat ik eet en hoeveel het me kost. Nou, op kantoor ben ik dan echt een rariteit geloof ik. Vooral mijn zuid-Europese collega’s gaan maar al te graag uitgebreid lunchen buiten de deur. En dan niet per se met een ‘simpel’ belegd stokbroodje, maar bij voorkeur met een warme maaltijd. Ze nemen daar gerust een uur de tijd voor. Mijn mede-noord-Europeanen lijken voor een middenweg te kiezen. Wel de deur uit om een lunch te halen, maar geen probleem de soep/salade/noodles achter de computer op te eten.

Lekker klessebessen?
Dit zou ook te maken kunnen hebben met de cultuur van een bedrijf, maar ik heb het idee dat het hier ook te maken heeft met verschillen in cultuur. Stilte op kantoor. Op het moment dat je op je werkplek zit, ben je stil en werk je door (al dan niet met muziek op je kop). Wil je praten over werkaangelegenheden en gaat dit langer duren dan 5 minuten? Dan zoek je een vergaderzaal op. Wil je praten over prive-zaken? Dat doe je in een pauze. Of via Skype. Zoals wij ‘gezellige’ Nederlanders nu maar hebben bedacht. Ik bedoel, soms wil je tijdens je werk toch ook even over iets anders praten? Ik heb nog nooit eerder op een kantoor gewerkt waar deze regel op zo’n duidelijke manier aanwezig was. Maar ja, het went wel snel gelukkig ;).

Wat denk jij, zijn dit culturele verschillen, of is het meer bedrijfscultuur?