Meltingpot Monday: the Man is a Beast!

bron

Picture this: een meisje staat in een cafe om wat koffie te bestellen. Dan komt er een wildvreemde man naast haar staan. Hij vleit zich tegen de bar, en zegt met zware stem: “hey… my place or yours?” Het meisje kijkt verschrikt, en loopt snel weg. Nog een scene: “Could we…talk…for once?“, de man kijkt enigszins verward. “Well… I’d made some other plans…” *begint de vrouw heftig te kussen in haar nek, waarbij deze vervolgens verveeld voor zich uit staart*. “Well… Ok then, we’ll talk some other time.” Zomaar wat scenes uit tv-series die ik de afgelopen dagen keek. De man weergegeven als een soort seksueel beest, ontembaar. En alom aanwezig. Huh?!

Ineens viel het me op. Alsof mijn ogen net dat beetje extra waren geopend door het boek van Caitlin Moran dat ik recentelijk las. Of doordat mijn vriend voor de zoveelste keer die avond riep “En weer een seksscene…” Waarbij het mij opviel dat die weer was geïnitieerd door de man.

Ik zal het ‘probleem’ nog even verduidelijken. Waarom worden mannen in (Amerikaanse) tv series vaak neergezet als een soort instinct-gedreven beesten die aan niets anders kunnen denken dan seks? En er eigenlijk ‘niets aan kunnen doen’ dat ze bij het zien van iemand waar ze op vallen, direct over willen gaan tot ‘de daad’? Die niet een normaal gesprek te kunnen voeren zonder dit te laten eindigen in – of beginnen met – seks? Of die terwijl hun vriendin serieus aan het praten is, ineens heftig in haar nek beginnen te zoenen? Of, nog mooier, die ineens die oh zo aantrekkelijke collega een klein kamertje in duwen en haar uit het niets begint te betasten (uiteraard resulterend in een vrouw die zowaar smelt van geluk…).

Is dit een typische weerspiegeling van het fenomeen Seks Sells? In mijn ogen gaat dit toch wel iets verder. Het lijkt wel inception van het idee dat mannen altijd hun edele delen achterna lopen. Dat het nu eenmaal ‘in hun natuur’ zit om daar de hele dag mee bezig te zijn. Ik betwijfel ten zeerste of dit wel het geval is. Eigenlijk vind ik het zelfs gemeen, om mannen zo te stereotyperen. Ongeacht of deze beelden de kijker nu wel of niet kunnen beinvloeden, er wordt een beeld van de man neergezet als seksbelust beest. Ik heb een aantal mannelijke vrienden, en al geruime tijd een vriend, en heb gelukkig bij hen (bijna) allemaal dit gedrag niet terug zien komen. Maar toch. Waar komt de drang vandaan van scriptschrijvers om mannen zo seksueel barbaars neer te zetten?

En daarnaast, waarom kan het initiatief in deze series en films niet meer bij de vrouw liggen? Vrouwen denken ook aan seks, hoor. Of waarom kan de man niet een keer een goed gesprek beginnen, zonder meteen aan seks te denken? Mannen hebben immers ook gevoelens, problemen en ja, emoties. En nog zoiets (hier komt mijn grootste ergernis:) WAAROM kunnen mannen en vrouwen in series niet gewoon BEVRIEND zijn, en dat blijven? (WAAROM WAAROM WAAROM…)

Wellicht is het tijd voor emancipatie van de man, en verdere emancipatie van de vrouw in tv-series en films. Mannen en vrouwen die vrienden zonder benefits zijn. Vrouwen die het initiatief nemen tot seks omdat zij daar zin in hebben. En mannen die graag een goed gesprek aan willen gaan en niet alleen hun edele delen achterna lijken te lopen.

Wat jij?
Oh en nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Meltingpot Monday: Caitlin Moran – Moranthology

Zo. Het heeft even geduurd, maar inmiddels mag ik toch het boek Moranthology van Caitlin Moran op mijn lijstje met gelezen boeken zetten. Pfieuw. Willen lezen/werken/sporten/bloggen/familie/vrienden is geen combinatie waar je heel blij van wordt. Tenzij je kan overleven zonder slaap, dan lijkt het me fantastisch. Maar goed. Nu ik me door dit boek heen heb geslagen (met veel plezier overigens) wil ik graag een korte review met je delen.

Moranthology dus. Een boek vol met columns geschreven door Caitlin Moran. Zij schreef eveneens het boek How To Be A Woman. Dat ligt nog ongeduldig in mijn boekenkast op me te wachten. Sommige critics haalden opgelucht adem na het verschijnen van Moranthology. Moran is niet alleen een grappige 21e eeuwse feministe, maar kan ook over veel andere inhoudelijke dingen meepraten.

De veelzijdigheid aan onderwerpen in dit boek maakt het een feestje om te lezen. Vooral naar mijn smaak waren columns over kleine homely disputes tussen Moran en haar man. Zo grappig. Bijvoorbeeld het stuk waar Moran vlak voor haar man in slaap valt in bed, zich ineens hardop afvraagt waarom haar man geen nickname voor haar heeft. Ik zal even een kort stukje citeren.
(p 18-19)

(…)”The day is done. ‘I love you, Bear’, I say. ‘Mvv mmo too,’ he replies. There is a silence. It is followed by a second silence. Then:
Me: ‘Bear. It’s funny, isn;t it? Bear. I call you Bear.’
Pete: ‘Mmrg.’
Me: ‘But you… You have no nickname for me. It would be nice if you had a nickname for me.’
Pete: ‘Marrrp.’
Me: ‘Becayse, you know, it’s been sixteen years now. I’ve had lots of slightly noisome nicknames for you – Bear, Pie, Mr Poo, The Wurbles – but you’ve never had a nickname for me.’
Pete: ‘Mrrrrrb.’
Me: ‘I mean, a nickname arises out of a need, doesn’t it? To rename something in order to display ownership; or indicate that you see in someone an aspect that no one else can, and which demands unique acknowledgement. So not having a nickname for me kind of suggests you would quite happily let me be stolen by inkers; or that you can’t really tell the difference between me, my sisters and Moira Stuart.’
Pete, unhappily: ‘Mrrrrb.’(…)

De stukken in dit boek lopen uiteen van grappig, tot heel serieus en politiek gekleurd, tot ongelooflijk maar cool (een nacht uit met Lady Gaga). Soms vind ik wel dat het boek iets te veel is gericht op inwoners van GB alleen. Er zijn veel verwijzingen naar tv-series van de BBC (bijvoorbeeld Sherlock Holmes en Downton Abbey) en naar het koninklijk huis. Dat is niet heel storend, want de humor en het verhaal zijn wel te volgen. Maar het is gewoonweg minder bekend dan bijvoorbeeld discussies over uit huis plaatsing van mensen, Amy Winehouse, homoseksualiteit of haardracht.

Ik zou dit boek vooral aanraden aan mensen die houden van columns met humor en het niet erg vinden om dit boek in het Engels te lezen. Daarnaast moet je het jezelf kunnen vergeven dat je soms een column overslaat omdat het onderwerp misschien echt een ver-van-je-bed show is. Een plus is dat de columns niet lang zijn. Je kan er dus makkelijk af en toe eentje tussendoor lezen.

Kortom: Caitlin Moran, die al sinds haar vijftiende columnist en journalist is, heeft heel veel talent. Talent om je aan het lachen te krijgen, maar ook om je aan het denken te zetten.
Voor nog meer reviews kan je hier en hier kijken. 

Nu je hier toch bent, ik vind het leuk als je me volgt via Bloglovin’!

Things I Like Thursday – Week 8

Bron

1. Groene thee, mijn aller- allergrootste verslaving op dit moment. Ik kan gewoon niet zonder.

2. Er achter komen dat het voor die rottige knie van mij helemaal niet uitmaakt of ik veel sport of rust hou….Hardloopgear is weer uit de kast gehaald, en ook: sportschool, here I come!

3. Via facebook een  jaarabonnement op ELLE winnen. Yay!

4. 2 nieuwe boeiende boeken lezen – Moranthology van Caitlin Moran en Als een nacht met duizend sterren van Joeri Boom.

5. Eindelijk, eindelijk, eindelijk aankomende zaterdag mijn masterdiploma in ontvangst mogen nemen.

6. Een hele paprika eten als tussendoortje.

7. Voor het eerst schoenen bestellen via internet, en dan in spanning afwachten wanneer ze aan zullen komen. Echt, ik ga denk ik niet meer al die winkels afstruinen als ik op internet tien keer zo snel leuke schoenen kan vinden…

Bron:cafemoda.com

8. Leuke nieuwe blogs ontdekken – dankzij je werk! (bijvoorbeeld www.vosgesparis.com)

9. Voor het eerst op de website van mijn werk mijn eigen gemaakte specials en campagnes zien verschijnen. :)

10. Bij mijn ouders op visite gaan en, naast een super lekkere uitgebreide curry maaltijd, het zo gezellig vinden dat het echt jammer was om weer weg te moeten…Tsja, working life he…

Wat waren jouw leuke dingen van afgelopen week?
Oh ik vind het trouwens leuk als je me volgt via Bloglovin’!