MIJMERINGEN – Oh, oh Berlijn II

Wat kan de tijd soms ineens vliegen, zonder dat je er echt bij stil staat. In juli schreef ik een stuk over Berlijn op mijn blog. Ik uitte mijn twijfels over de beslissing die we hadden genomen om te emigreren naar deze stad. Wist niet zeker of ze wel ooit ‘mijn’ stad zou kunnen worden. Gelukkig stop je nooit met leren.

We wonen nu bijna vijf maanden in Berlijn, waarvan ruim twee maanden in ons eigen appartement. Allebei zijn we in een prettig werk/ontspanning ritme terecht gekomen. Op een kaart van Berlijn houden we bij waar we allemaal hebben gelopen. Die begint nu best aardig zwart te worden.

Ik geloof dat de stad en ik vrienden beginnen te worden. Ik voel me er thuis. Het kost inderdaad even tijd om de stad voor je te winnen, zoals Vincent Kompier zo mooi aangaf in een comment onder mijn eerste artikel. Berlijn is een kattenstad, geen hondenstad. Je moet haar langzaam voor je winnen (overigens is Berlijn verder eerder een hondenstad, het lijkt wel alsof iedereen hier zo’n beest heeft…). Binnenkort staat een korte trip naar Nederland op de planning, voor een bruiloft. Ik zie er tegen op. Dat is een goed teken, want ik zie er tegenop omdat ik ‘thuis’ wil blijven. Berlijn is mijn thuis geworden, voor nu.

De Berlijnse cultuur blijkt er eentje te zijn die je als Nederlander niet vanaf dag 1 perfect doorhebt. Ook al zou je dat misschien in eerste instantie wel verwachten. Bepaalde dingen zijn wennen (bureaucratie, armoede, afstand). Bepaalde aspecten moet je even door hebben (zijn Berlijners nou echt aardiger in prive sfeer dan in zakelijke sfeer, waarom kan je hier niet overal pinnen?). Pas als je door de ‘eerste laag’ heen bent gebroken, kom je ineens achter de charme die de stad bezit. Zie je ineens dat deze stad niet is opgebouwd vanuit een centrum, maar dat elke wijk een eigen karakter bezit. Waar in Nederland je bepaalde gebieden in een stad hebt waar ‘het’ te vinden is, moet je in Berlijn soms wat langer zoeken. Niet alle leuke winkels en restaurants zitten in 1 straat. Ze zitten verspreid over allemaal verschillende straathoeken.

Bovendien heb ik ontdekt dat deze stad ook veel leuker is als je echt je ogen opent. Niet naar de grond staren, of op ooghoogte blijven kijken. Kijk eens wat hoger! Ineens ontdek je mooie balkonnetjes, bijzondere kunstwerken op gebouwen. Blijf niet over de gebaande paden lopen, maar zoek eens wat hofjes op. Daar liggen soms ware schatten verborgen.

In een weekend citytrippen ben je er volgens mij niet. Er gaat echt tijd overheen voordat je deze stad hebt leren kennen. Mocht je toch zo’n ‘spoedcursus Berlijn’  willen, lees dan dit artikel, door de eerder genoemde Vincent Kompier geschreven. Ik zou willen dat iemand me dat voor vertrek naar Berlijn had laten zien.

LIFE – 24, it has been fun

De dag waarop ik de magische leeftijd van 25 jaar zal bereiken komt steeds dichterbij. Nog twee nachtjes slapen. Hoog tijd voor een recap van het afgelopen jaar, lijkt me. Er is veel gebeurd. Vooral veel waarvan ik niet had verwacht dat het zou gebeuren.

 

Professioneel gebied

 

In augustus vorig jaar, vlak na mijn verjaardag, studeerde ik af. L.LM, eindelijk! Met een diploma International and European Law op zak ging ik op zoek naar een baan in de markering en communicatie. Huh? Ja. Al vrij aan het begin van mijn master wist ik dat dit het voor mij niet ging worden, rechten. Wonder boven wonder had ik binnen anderhalve maand een leuke baan. Vlakbij mijn huis, bij een internationale startup. Alhoewel de baan na een tijdje niet meer je-van-het was voor mij, was het een mooie start. Alles raakte in een stroomversnelling toen ik in maart werd gevraagd om naar het hoofdkantoor van dit bedrijf te verkassen. In Berlijn! Mijn lange-termijn plannen waren eigenlijk gericht op China, net als die van mijn vriend. Maar de baan die me werd aangeboden bood zoveel mogelijkheden. Meer verantwoordelijkheid, meer uitdaging en veel opties voor groei. Samen besloten we om er voor te gaan. Binnen een maand een verhuizing naar Berlijn regelen en daarbij gewoon full-time werken is best een uitdaging. Maar het is gelukt. Inmiddels zitten we fijn in ons eigen huis hier, hebben we het naar onze zin in de stad en zijn we blij met de beslissing die we hebben genomen. Aan het begin van het jaar had ik dit nooit verwacht. Ik was erg bang dat ik na mijn studie geen baan zou kunnen vinden. Hoorde allerlei rampverhalen om mij heen. Gelukkig heb ik een lot uit de loterij gevonden. Mijn droom om na mijn studie in het buitenland te gaan werken is deels verwezenlijkt!

Persoonlijk

 

Het afgelopen jaar was ook een jaar waarin ik veel lessen leerde. Ik zag in dat ik niet tot in den treuren werk op mezelf kan leggen. Dat er ook tijd nodig is om te ontspannen. Maar ook dat mijn vorm van ontspannen, boeken lezen, bloggen en sporten, net zo waardevol is voor mij als dat bijvoorbeeld uit eten of kletsen met vrienden dat is voor anderen. Het was een fijn jaar met mijn lief. We leerden elkaar nog een stukje beter kennen door de move naar Berlijn. Ik voelde hoe hij onvoorwaardelijk achter mij blijft staan, wat ik ook doe. Datzelfde heb ik bij hem. Ik ben trots dat hij in Berlijn een baan heeft aangenomen ver beneden zijn niveau, maar om bij te dragen aan het inkomen en om tenminste in deze stad, waar hij de taal niet spreekt, aan de slag te zijn. De band met mijn ouders is ook een stuk versterkt. Ze hebben zo meegeleefd, en veel geholpen met de verhuizing. Daar ben ik ze erg dankbaar voor. Zij gaven me daarnaast het beste en meest passende cadeau voor mijn afstuderen: een reis naar Istanbul voor mij en mijn vriend. Alles was in het geniep al geregeld en geboekt, zonder dat ik er iets van wist. Wat een verrassing! Wat een geweldige stad en reis ook. We hebben genoten.

Reizen

 

Iets minder bestemmingen aangedaan dan verwacht, maar dat had vooral te maken met de plotselinge verhuizing. Wanneer je zo in een nieuwe stad gaat wonen heb je ineens voldoende nieuwe dingen om te ontdekken. Dan is het wat mij betreft niet per se nodig om ook nog in dezelfde periode naar een ver oord te vertrekken voor vakantie. Istanbul was het hoogtepunt qua nieuwe ontdekkingen. Met mijn moeder maakte ik een reis naar Parijs. Voor het eerst waren we samen onderweg. We hebben in onze broek geplast van het lachen, lekker lopen tutten zonder mannen die daar te ongeduldig voor zijn en culinaire hoogstandjes geproefd. Dat was een hele ontspannende en fijne reis. Verder begin ik langzaam een Berlijn-expert te worden. Ook niets mis mee. Voor het volgende jaar hoop ik weer nieuwe bestemmingen aan te doen.

Dromen

 

Wat het komende jaar voor me in petto heeft? Ik heb geen idee. Met de ervaring van het afgelopen jaar op zak durf ik daar geen voorspellingen meer over te doen. Dromen zijn er genoeg. Zullen we dan toch in de nabije toekomst de stap wagen en naar China vertrekken? Gaan we naar een nieuwe Europese stad om daar te wonen en werken? Of blijven we nog in Berlijn om hier een toekomst op te bouwen? Ik heb geen idee. Wel wil ik het komende jaar een aantal dingen voor mezelf verwezenlijken. Zo wil ik graag mijn blog wat professioneler gaan bijhouden, wie weet een ‘echt’ eigen design laten ontwikkelen. Daarnaast wil ik hoe dan ook groeien in mijn werk. Maar ook graag een eigen bedrijfje beginnen samen met mijn vriend, omdat dat me zo uitdagend lijkt. Ik hoop ook dat dit het jaar gaat worden waarin ik het leven een beetje beter ga begrijpen. Niet zo loop te worstelen met hoe het aan te pakken, en meer kan genieten van wat ik doe. Echt leven, zonder al te veel zorgen.

Wie weet, ik kijk er in ieder geval erg naar uit. Ik ben klaar met vierentwintig, dit jaar is mooi geweest. Kom maar op 25!

LIFE – Een dag voor mijzelf

Sinds mijn vriend af en toe op zaterdag moet werken, heb ik soms een dag helemaal voor mezelf. Wat ga je dan doen in een stad die helemaal nieuw voor je is? Op ontdekkingstocht!
Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik dit in mijn leven nog helemaal niet vaak heb gedaan, zo alleen er op uit. Hoe dat komt? Ik ben al sinds mijn zestiende bij mijn vriend, vind het simpelweg veel te leuk om samen dingen te ondernemen. Maar kom op, als vierentwintigjarige moest het er nu toch eens van komen dat ik ter ontspanning zelf door Berlijn zou gaan wandelen.

Met mijn camera in de aanslag vertrok ik naar Prenzlauer Berg. Zoals ik in mijn vorige post al zei, deze wijk had ik nog nauwelijks bezocht. Terwijl er juist zoveel goede verhalen over de rondte doen! Ik geef deze Prenz’ fans groot gelijk. Deze wijk is zeker een aanrader om lekker door rond te struinen. Op elke straathoek is wel iets leuks/bijzonders/unieks te zien. Om nog maar niet te spreken over de talloze cafe’s en bijzondere boetiekjes die er te vinden zijn. Wat ik vooral kan aanraden is om hier vroeg in de ochtend heen te gaan. Zo’n mooi gezicht om de straten langzaam te zien ontwaken, mensen half slapend op een net opgezet terras een ontbijtje te zien eten. Dat is mijn sfeer. Ik geloof dat ik om die reden ook een ochtendmens ben. Alles lijkt weer zo nieuw en onschuldig, bijna als een baby ;).

Dan: wat foto’s die ik nam!

 Dit was ook de dag waarop ik voor het eerst in mijn eentje voor de ontspanning plaatsnam op een terras. Ik bestelde een Chai Latte (nog nooit in my life geproefd, maar het klinkt zo leuk. Bleek gelukkig ook heel lekker te zijn) en maakte aantekeningen voor mijn blog in mijn nieuwe moleskine boekje (ook de eerste ooit. Heerlijk, ik ben hooked). Het terras stond vol met bloemetjes. Aangezien ik onze camera graag beter wil leren kennen, experimenteerde ik wat met bloemfoto’s. Hier zie je dus een deel van het resultaat…

 Het cafe waar ik zat: Ostfee. Te vinden op de Oderberger Str. 39, vlakbij het Mauerpark (waar op zondag die superleuke vlooienmarkt schijnt te zijn waar ik nog nooit ben geweest. Het staat op de planning).

 Ben jij weleens in Prenzlauer Berg geweest? Wat zijn nou echt de places-to-be?

FOTO’S – de afgelopen weken in Berlijn

Na bijna een jaar onafgebroken te hebben gewerkt is het nu zover – ik heb vakantie! Tijd om de blog weer bij te werken. En misschien zelfs wat vooruit te werken. De strategie voor het komende jaar vast te leggen. Over minder dan een maand is mijn ‘oorspronkelijke doel’, het leven van een vierentwintigjarige documenteren, namelijk afgelopen.

Maar voor het zover is: een kort foto-overzichtje van de afgelopen tijd.

We huurden een bootje aan de rand van de stad, zo’n roeibootje. Het was heerlijk, lekker vrij op het water. Mijn stuurkunsten moeten alleen nog wat worden bijgeschaafd…
  
Mijn ouders kwamen op bezoek! Een heel geslaagd weekend waarbij we ze in sneltreinvaart langs alle hoogtepunten hebben geloodst (waaronder de East Side Gallery), en er natuurlijk ook lekker gegeten moest worden. In dit geval aten we ergens rondom de Simon-Dach str. heerlijke Turkse gerechten. Hier onder zie je alleen nog maar het voorgerecht (!).

Zelf maakte ik de nodige wandelingen door de stad. Blijkbaar zorgt full-time werken er in een grote stad als deze voor, dat je na drie maanden nog steeds niet wegwijs bent. Een paar foto’s van mijn bezoekje aan Prenzlauer Berg.

En toen was het tijd voor V.A.K.A.N.T.I.E! Op mijn werk was ik al een week aan het aftellen. Alle chaos werd me even teveel, en de vakantie kwam dan ook als geroepen. Niet naar een exotische locatie dit jaar, maar naar ‘oud en vertrouwd’. Ik vind het heerlijk.

MIJMERINGEN – Oh, oh, Berlijn

Sinds mijn verhuizing naar Berlijn bijna 2.5 maand geleden, heb ik vaak stilgestaan bij de beslissing die ik toen heb genomen. Vanuit het niets werd ineens een leven in Berlijn op mijn pad geworpen. Eerlijk gezegd had ik nog nooit in mijn leven een dag er over nagedacht om in Berlijn te gaan wonen. Duits was mijn slechtste vak op de middelbare school. Daarnaast ben ik eigenlijk nooit op vakantie geweest in dit land met mijn ouders. De stad had ik slechts twee korte bezoeken gebracht.

En toch twijfelde ik en mijn vriend geen moment. Want wat wel op ons lijstje staat, is een leven in het buitenland. Weg uit Nederland, zoals we dat al eerder hadden gedaan naar China. We zagen onszelf dit keer ook een beetje als economische vluchtelingen. De keuze voor mij was of zonder werk in Nederland zitten, of met een leuke baan in Berlijn. Dan hoef ik daar niet veel nachten over te slapen.

Ik vind het zelf belangrijk om genoeg momenten van reflectie in te bouwen. Hoe ervaar ik door mij gemaakte keuzes uiteindelijk, en hoe voel ik me er bij?
De keuze om naar Berlijn te gaan is geen foute geweest. Wat wel speelt, is dat deze stad niet de droomstad is van zowel mijzelf, als mijn vriend. Als je nog niet vaak in de stad bent geweest waar je heen gaat verhuizen, zeker als dit in het buitenland is, is dat vaak een gok. Maar deze gok heeft niet zo goed uitgepakt als had kunnen gebeuren. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht. Wat de cultuur betreft, ook daar twijfel ik over. Misschien zijn we toch teveel het hectische Chinese gewend en hebben nog steeds een gek soort drang naar die cultuur. Dat terwijl in Duitsland alles zo netjes volgens de regels verloopt, en het land rustig de tijd neemt voor vernieuwingen. Plus, de stad mist (uiteraard) een historische binnenstad. Overal zijn confrontaties met het oorlogsverleden. Daar tegenover staat een bijna hysterische feest-cultuur met clubs die nooit sluiten, outfits die niet te gek kunnen zijn en leuke cafe’s op elke straathoek. Allemaal bijzonder boeiend voor vakantie. Maar om in te wonen? Wij zijn er nog zeker van of dat is wat we willen.

Met allemaal mensen om me heen die laaiend enthousiast zijn over de stad, geven we het nog maar meer tijd. Wellicht is deze stad gewoon te groot om meteen een mening over te hebben. Misschien ligt het er ook aan dat we pas sinds twee weken een eigen plek hebben. Dat we pas nu een beetje onze draai beginnen te vinden. Wat dat betreft is mijn China ervaring wel waardevol. Ook daar kwam pas na een paar maanden het gevoel dat we echt thuis waren in de eerst zo vreemde enorme stad. Het verschil: daar wisten we dat het avontuur na zes maanden afgelopen zou zijn. Dat we terug zouden gaan naar ons eigen mooie huis in Amsterdam, en dat we fijn verder zouden studeren. Dat ontbreekt nu helemaal. Dat is misschien wel wat het leven na studeren ook heel spannend maakt. Zolang je zorgt voor een inkomen waar je van kunt leven, ben je zo mobiel als maar kan. Vrij als een vogel. Met die vrijheid komt ook het maken van je eigen keuzes.

Bij mij speelt nog steeds de vraag: wat is dan de wijze keuze?

LEVEN – De derde verhuizing in 2 maanden…

Het is weer veel rustiger op de blog dan ik zou willen. Maar, deze week begin ik aan de derde verhuizing van de afgelopen tijd. Na de verhuizing van Nederland naar een tijdelijk huisje in Berlijn (2 weken), en toen naar een huisje voor 2 maanden in Berlijn, is het nu tijd om te verhuizen naar een permanente woning. Ik ben er helemaal gelukkig mee.

Zo’n verhuizing in Berlijn heeft nogal wat (administratieve) voeten in de aarde. Daarnaast hebben we eigenlijk haast geen eigen spullen hier, behalve wat kleding en boeken. Dus, de nodige tripjes naar woonwinkels staan op de planning voor komende dagen. Eigenwijs als ik ben, heb ik geen vrije dagen opgenomen voor mijn verhuizing. En dat blijkt achteraf misschien toch niet het meest verstandige te zijn geweest… Want de winkels hier zijn vaak niet veel later dan 18:00 of 19:00 gesloten. Ik zit op kantoor tot 18.30 minimaal… Hm… Geen top-verhuisplanner zullen we dus maar zeggen. Hopen dat de geel-blauwe wonderwinkel me uit de brand kan helpen…

Toch vertrouw ik er op dat alles goed gaat komen uiteindelijk. Maar dat betekend wel: eventjes geen internet straks, en minder tijd om te bloggen. But I’ll be back, zodra er tijd is komen er weer wat Berlijn verhalen op de blog, en misschien ook wel een ‘hoe overleef ik een verhuizing’ guide ;)

Fijne week allemaal!

OVERVIEW – Dit was mijn week

Omdat deze week een hele leuke week was, waarin ik veel foto’s maakte/op de foto werd gezet, heb ik besloten er een weekoverzichtje in te gooien. Want naast ongeveer 45 uur op kantoor te hebben doorgebracht, waren er ook andere dingen deze week!

Na 2 weken voorbereidingstijd was het zover, het bedrijfsfeest dat ik organiseerde met de andere leden van de ‘geheime’ feestcommissie. Het thema: Superhelden! Ik sta hier op de foto met masker en cupcake, geheel in stijl…
Snapshot van een van de tafels met eten


Het brood hier is niet echt geweldig. Dan maar havermout met vruchten en noten!

Avondeten aan een meer. Wat is dat heerlijk. Na het werk in de s-bahn springen en picknicken op een heuvel.

Dat deden we dus meerdere keren deze week – picknicken!

Snapshot van de stad.

Het festival voor homo’s en lesbiennes ging van start. Daar moesten we even een kijkje nemen. Bovendien was het in de wijk waar wij gaan wonen – Schoneberg.

Een lesje ZUMBA om het publiek te vermaken. Super intensief!! De dames op het podium hielden het maar net vol.

Bijzondere mensen lopen hier vaak rond.

Presentatie van het festival – super leuk.

Zo, dat was in het kort mijn week! Ik had ook nog een ontmoeting met een Nederlands meisje en haar vriend die binnenkort naar Berlijn gaan verhuizen. Dat was gezellig, een leuke afsluiting van mijn werkweek. Leuk om zo wat meer mensen te leren kennen hier!

Vandaag staat een tripje naar de natuur op de planning. Op deze laatste vrije dag willen we toch graag even de ‘ontspanning’ opzoeken.  

Heb jij een leuke week gehad?

BERLIJN – Een bijzonder U-bahn station

Dat Berlijn in de Tweede Wereldoorlog en Koude Oorlog toneel was van vele verschrikkingen zal niemand zijn ontgaan. Als je door de stad loopt, kan je het ook moeilijk vergeten. Op de meest ‘doorsnee’ plaatsen kom je herinneringen tegen aan de muur, de scheiding tussen Oost en West Berlijn. Zo ook in het U-bahn station Bernauer Straße in Prenzlauer Berg. Deze lag precies op de looproute van de muur. Vanaf het moment dat deze was gebouwd, mochten hier geen U-bahn metro’s meer passeren naar Oost Berlijn. 

Zo ziet het station er momenteel uit:


In het station is een soort centrum met uitleg/museum ontstaan waar je precies over de geschiedenis van het station kunt lezen, met name vlak na de bouw van de Berlijnse Muur. Ik vond het heel indrukwekkend om te lezen over de verschillende vluchtpogingen die mensen waagden (soms geslaagd), en over de bewaking in het station die op een gegeven moment in een kuil werd opgesloten tijdens hun dienst. Dit aangezien zij als vluchtgevaarlijk werden gezien door Oost-Berlijn. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Dan maar in een kuil waaruit ontsnappen onmogelijk was, gedurende de hele dienst (zie de laatste foto).

Indrukwekkend om dit soort beelden te zien. Overal in de stad kom je dit soort borden met uitleg en historische context tegen.

Mocht je dit metrostation willen bezoeken, pak U-bahn 8 naar Bernauer Straße.

PHOTOS – Random in Berlijn

Een paar sfeerimpressies uit Berlijn van de afgelopen weken. Door alle drukte rondom een verhuizing, het zoeken naar een huis in Berlijn (eerst een tijdelijke woning, waar we maar 10 dagen de tijd voor hadden -stress- en toen eentje voor langere tijd -gelukt!-) was het er nog niet echt van gekomen de stad te ontdekken. Hierbij wat beelden van wat ik wel heb gezien…

De Mugelsee
Oude -onafgemaakte- sporen bij de Yorckstrasse
Wir wollen nicht ein stuck vom Kuchen, wir willen die ganze Backerei!

Hollandse poffertjes tijdens het Karnaval der Kulturen
Wegwijzer op het Karnaval der Kulturen
Uiteraard ook Duitse versnaperingen op het Karnaval
Veel leuk geschilderde huizen in Berlijn!
Uitzicht
Sporen – vind ik mooi
Een oud Trabantje, de auto van de DDR. Trabant betekend iets als ‘maatje’.
Humana tweedehandswinkel in de Frankfurter Tor

Bis bald! 

Wondering Wednesday: Distances

Berlijn is een stad met 3,4 miljoen inwoners. Amsterdam heeft er ongeveer 800,000. De oppervlakte van Amsterdam is 219,33 km2, de oppervlakte van Berlijn 891,75 km2. Een stad waar ik eerder woonde, Xiamen, heeft een oppervlakte van 1573 km2 en 3,531,347 inwoners. De afstand tussen Xiamen en Amsterdam is 9320,141 km. De afstand tussen Berlijn en Amsterdam is 656 km.


Zodra je in een stad woont, lijkt je geest zich direct aan te passen aan de afmetingen van de stad. Want de afstanden zijn wat mij betreft nooit onoverbrugbaar, of te lang. Wat dat betreft zijn mensen volgens mij heel flexibele wezens. Dat de reistijd binnen Berlijn bijvoorbeeld vaak tussen een half uur en een uur bedraagt, vind ik nu al niet meer vreemd. Net als dat ik het in Xiamen op een gegeven moment normaal vond dat het werkelijk altijd en overal druk was. Of dat je een half uur over de campus moest lopen naar je collegezaal. In Amsterdam, tsja, daar ga je misschien wel wat vaker heen en weer door de stad op 1 dag. Gewoonweg omdat het allemaal wat minder tijd in beslag neemt.

Een soort afstand die echter anders lijkt te worden opgevat, is internationale afstand. Zo vonden mijn moeder en schoonmoeder het idee dat we misschien naar China zouden verhuizen niet te harden. Maar toen we naar Berlijn besloten te vertrekken stonden ze juichend voor de deur. Terwijl de uiteindelijke reistijd (aangenomen dat ik naar Berlijn ga met de trein, en naar China met het vliegtuig) ongeveer gelijk is. En Berlijn nu ook niet bepaald om de hoek ligt. Dat heeft denk ik toch te maken met een idee dat binnen Europa heel veel plaatsen ‘dichtbij’ zijn. Net zoals men in China ook zonder enige moeite het hele land doorkruist met de trein op weg naar familie.

Bron

Ik vind afstand maar een relatief begrip. Ik kom er ook niet helemaal uit hoe ik nu zelf denk over die internationale afstand. Aan de ene kant voel ik me nog best dicht bij Nederland. Aan de andere kant realiseer ik me dat dat niet zo is. Zo kreeg ik gisteren een uitnodiging voor een reunie van mijn oude basisschool. Super! Maar om daar voor heen en weer te gaan naar Nederland, dat is me net iets te veel van het goede.