Ook dit is Berlijn

Een groepje mannen met grote tassen springt de metro in net na het fluitsignaal. Snel halen ze meegenomen instrumenten uit de tassen en beginnen te spelen. De radio/cd-speler zetten ze iets te laat in. Het is een vrolijk geheel. Een echte straatmuzikantenband. Behalve dat de instrumenten zwaar gehavend zijn en de muzikanten ongewassen.

Naast hen zit op een metrostoeltje nog een ongewassen figuur. Eeen flesje bier in de ene, en boek in andere hand. Het is een dikke pil, hij heeft het boek bijna uit. Tussen zijn benen staat een tas met vrolijke roze print. Er in zitten al zijn bezittingen. Ik zie het bierflesje langzaam kantelen. Hij valt in slaap. Mensen schuifelen zo ongemerkt mogelijk alvast aan de kant voor de bierstroom die ze verwachten, maar de man schrikt op. Neemt een slok van zijn bier en leest verder. Dat kan aleen in Berlijn.

Op een metroritje van twintig minuten zijn er ook nog drie straatkrantverkopers voorbij gekomen. Allemaal vragen ze om een kleine Spende, of een beetje eten of drinken. Als je weleens in Berlijn bent geweest is dit je misschien niet vreemd.

Ook dit is Berlijn. Naast al het romantische gezwijmel en hippe geneuzel is dit een hele arme stad. Een stad (nog) zonder minimumloon, een stad waar niet iedereen te eten heeft, een sociaal vangnet heeft of weer uit de goot kan klimmen. Lees bijvoorbeeld dit artikel over daklozen in Berlijn.

Met het aantal dak- en thuislozen groeiende worden er creatieve manieren gezocht om op te vallen tussen alle anderen. De toneelstukjes worden groter en de straatmuziek uitbundiger, de toespraakjes zieliger. Waarschijnlijk is het de waarheid. Ik kan die maar moeilijk accepeteren. Soms, soms vind ik Berlijn dan maar een gekke stad.

*Dit bericht verschijnt met dank aan de tik-kwaliteiten van mijn BF

My job rocks – Blogger Event

P1040475

Als Nederlandse blogger woonachtig in Berlijn heb je dit niet zo vaak – blogger events. Hoe fijn is het dan dat ik bij DaWanda werk en mijn Duitse collega’s regelmatig blogger events organiseren? Afgelopen vrijdag was het launch event van het Spring LoveMag. Een magazine vol toffe producten dat DaWanda Duitsland een aantal keer per jaar uitbrengt. Internationale bloggers en journalisten waren uitgenodigd om dit te vieren. Daarnaast kon iedereen ook voor het eerst onze vernieuwde Snuggery bezoeken.

Samen met Eva en Emma maakte ik de Snuggery onveilig. We versierden cupcakes, aten ze uiteraard ook op, poogden een bloemenhaarband te maken maar waren te laat – alle bloemen op en Eva en Emma gaven een draai aan de tombola (als ik nou niet bij DaWanda werkte… You get my point ;-)) Een geslaagd event! Hieronder wat foto’s.

Processed with VSCOcam

Tadaaa het LoveMag!

 

Processed with VSCOcam

Met z’n allen aan de bloemenkransen

 

Processed with VSCOcam

Kick-ass cupcakes van Eva en Emma

 

P1040469

Aan eten en drinken geen gebrek – gelukkig ;-)

20140516_182226

P1040478

Tombola tijd! Uiteraard allemaal DaWanda goodies in de prijzenpot

 

20140516_183831

Zoals al deze babes. Love it.

 

Normaal ben ik niet zo van de uithangborden voor mijn eigen werk op deze blog. Maar ik maak een uitzondering. Ben jij ooit in Berlijn, wil je graag een toffe hotspot bezoeken of misschien zelfs een DIY workshop meedoen? Kom naar de DaWanda Snuggery! Een conceptstore/cafe (met macarons en cupcakes, duh)/eventlocatie. Oh en als je langskomt, stuur mij een mailtje, wie weet kunnen we samen koffie drinken!

 

Berlijn hotspot: Thee-tijd!

Deze maand is een feestje. Eerst kwam mijn moeder een lang weekend naar Berlijn, dronken we thee en koffie tot we er bij neervielen en deden we traditiegetrouw wat aan geld uit de portemonnee smijten. Nu een lang paasweekend samen met mijn lief, een zonovergoten Berlijn ontdekken (en omgeving, daar reken ik Polen ook nog bij). Wat een heerlijkheid.

Met mijn moeder bezocht ik Tee Tea The. Stiekem was ik daar al vaker geweest, maar had nooit de tijd genomen om het knusse plekje op de Goltzstrasse 2 op de foto te zetten. Dat werd hoog tijd! Mijn favoriete hang-out voor weekend-thee, taart en nu ook brunch.

P1040110

Continue Reading

Het uiteinde van Berlijn

Zondagen zijn er voor lange wandelingen. Het loslaten van de voorbije week. Opladen voor een nieuwe. De zon op je gezicht en gaan naar het onbekende. Bijvoorbeeld naar de randen van Berlijn. Anderhalf uur van bij mijn huis vandaan. Het lijkt wel een citytrip. In die tijd vlieg je ook van Berlijn naar Amsterdam. Maar goed. Marzahn dus. Om precies te zijn, de Ahrensfelder Berge.

20140216_132342

Continue Reading

Berlijnse inzichten: mode

Kunnen wonen in Berlijn voelt als een voorrecht. Ook al had ik er zelf nooit voor gekozen specifiek naar deze stad te verhuizen, ik ben blij dat ik er ben. Een element wat dat gevoel bijvoorbeeld veroorzaakt is de nonchalance en vrijheid van uiterlijk in deze stad.

Hoe je ook over straat wilt gaan, je komt er mee weg. Nee, het is zelfs meer dan dat. Mensen waarderen je als persoon. Toen ik net in Berlijn kwam wonen, hoorde ik dit soort verhalen veel om me heen. In Berlijn zijn de mensen tolerant. Er is niet een (kleding)stijl die de stad domineert. Toen vond ik dat maar vreemd. Dat was toch ook niet het geval in Amsterdam? Maar zoals met veel dingen, wijsheid komt met de tijd. Het was alsof een blurred vision langzaam van me af gleed. Waar ik eerst een ‘afgetrapte hippie’ stijl dacht te zien in de (jonge) Berlijners, en ik in Amsterdammers een soort ‘pretentieus authentieke’ stijl zag, kom ik daar nu op terug. De stijl van Berlijners blijkt niet in een paar woorden te vatten.

bc1e2efa8da211e3a8e2125bf1c10974_8

Dus draag ik lekker blauwe schoenen.

Continue Reading

Way to Work

Meer Berlijn, hoor ik van allerlei kanten. Hoe ga ik dat eens ‘alternatief’ vormgeven? Nou, een combi van film en mijn dagelijks leven. De weg naar mijn werk. Vijf keer per week leg ik deze ‘s ochtends af. Ongeveer 25 minuten ben ik onderweg van Schoneberg naar Charlottenburg, waar het kantoor staat waar ik werk.

Het resultaat: een 2 minuten-en-een-beetje filmpje van dit ‘ochtendritueel’.Enjoy mijn filmkunsten (en mijn almost-Parkinson handen. Familiekwaal…).

 

o

BERLIJN – Winterfeldtplatz Markt

Op je gemak over een markt slenteren op vrije dagen kan heel ontspannend zijn. Toen ik nog in Amsterdam woonde deed ik dat al graag, hier in Berlijn heb ik de smaak weer te pakken. Vlak bij mij in de buurt kun je de Winterfeldtplatz markt vinden. Ik schreef er al eens eerder kort over op deze blog, maar nu een speciale post voor deze hotspot.


Iedere woensdag en zaterdag vind je deze markt op de Winterfeldtplatz in Schoneberg. Er is van alles lekkers te krijgen, veelal lokaal verbouwd. Ik at er een ontzettend lekkere hand gedraaide sorbet een tijd terug. De kraampjes zijn allemaal verschillend, en stuk voor stuk uniek opgemaakt.

Naast kaas, vind je er ook de lekkerste smeersels voor op (Turks) brood. Meerdere kraampjes bieden dit aan. Zeker een aanrader om eens wat te proberen.

Mocht je op vakantie zijn in Berlijn (including een zaterdag of een woensdag), sla dan deze markt zeker niet over!

BERLIJN – Wonen en Werken

Wat ik miste in Berlijn, vergeleken met Amsterdam, is afgelopen zaterdag een beetje goedgemaakt. Ik bezocht een debat over wonen en werken in Duitsland, georganiseerd door de studenten van de BKB Academie die voor een academiereis over de verkiezingen in Duitsland in Berlijn op bezoek waren.

Ik verheugde me de hele zaterdag op de avond. Eindelijk weer eens luisteren naar mensen met verstand van zaken, die praten over een boeiend onderwerp. Bovendien een onderwerp dat me erg aan het hart staat. Gezien de moeizame start die ik in deze stad heb gehad, maar ook vanwege het feit dat ik op mijn werk nog weleens tegen grote culturele verschillen aanloop. Zouden meer mensen die ervaring hebben?

Wat was het een fijne avond. Een panel van Nederlandse ondernemers (Joris van Velzen (Wostok), Alper Cugun (internetondernemer, Hack de Overheid), Edial Dekker (Gidsy / Get Your Guide) Derk Marseille (journalist voor BNR, Duitslandnieuws en organisator Friday at Six) en Ruurd van der Weide) sprak over de onderwerpen wonen en werken in Berlijn/Duitsland. Een aantal onderwerpen uit het debat bleven me in het bijzonder bij.

- Duitsers zijn procesgericht, Nederlanders resultaatgericht. Dat was voor mij het overheersende inzicht. Het maakt Nederlanders minder uit hoe ze ergens komen, als ze er maar snel en met goed resultaat komen. Duitsers gaat het veel meer om het proces volgen. Dit zie je goed terugkomen in het carrierepad van Duitsers. Iemand kan er gerust twintig jaar over doen om van medewerker naar manager door te groeien. Ik moet daar niet aan denken. Ik wil zo snel mogelijk groeien! Op mijn werk werd dat ook al niet begrepen. Daar werd me gezegd dat ik nog zo jong ben, dat mijn manager eerst ook 15 jaar moest werken voor ze manager werd. Ik krijg al nachtmerries bij het idee dat ik zo langzaam zou groeien. Terwijl mijn manager, en met haar vele anderen hier, dat dus heel normaal vinden. Een aantal ondernemers in het panel vond het dan ook lastig om jong Duits personeel te vinden dat dit idee los kon laten. Jongeren die wel inzien dat als ze heel goed in hun werk zijn, ze ook snel kunnen groeien. Je zou je af kunnen vragen of dat procesgerichte juist de reden is dat het in Duitsland economisch niet zo slecht gaat als in de rest van Europa. Het is allemaal heel veilig en continue.

- Hierarchie is heel belangrijk in het zakelijk leven. Daar kan je weleens tegenaan lopen (JA!). Soms kan je het je permitteren om je als Nederlander anders te gedragen. Een beetje onder het mom ‘jullie snappen er toch niets van’ zullen Duitsers je je gang laten gaan. Toevallig was dat in het begin op mijn werk ook zo. Maar tegenwoordig, nee. Ik ben er op aangesproken dat ik, in andere woorden, meer respect moet hebben voor leidinggevenden en er op moet vertrouwen dat hun beslissingen de juiste zijn. Dat is soms best lastig te accepteren.

- Berlijn is een hele vrije en open stad  om te wonen. Je kunt er van alles proberen, raakt nooit uitgekeken. Wat dat betreft is het een geweldige stad om te wonen. Minder geweldig is dat oerBerlijners het soms moeilijk trekken dat hun stad is overspoeld door rijkere mensen. Er is angst dat deze nieuwe mensen de banen op zullen eisen, de huren verder omhoog zullen drijven. Wat overigens niet geheel onterecht is. De ondernemers vertelden verhalen over buitenlanders die werden uitgescholden in hun wijk, wat ze hier kwamen doen en dat ze alles aan het verpesten waren. Nieuwe winkels die de eerste avond gelijk al worden besmeurd. Ik had ook weleens dit soort verhalen gehoord, vind het toch een vreemd idee. Aan de andere kant, als jij in bittere armoede leeft en je om je heen ineens allerlei mensen ‘van buiten’ je banen komen inpikken, en hogere huren kunnen betalen, kan ik me voorstellen dat je dat niet altijd een pretje vind.

Een lange lap tekst, stiekem was er nog veel meer interessants. Dat bewaar ik voor een andere keer.
Vraagje: vind je het leuk om dit soort dingen te lezen, of is het wat ‘te droog’? 

BERLIJN – Miss Zucker

Berlijn kent allerlei kleine verborgen speciaalzaakjes, eettentjes en delicatessewinkels. Laat ik daar nu net van houden! Vandaar dat ik heb besloten wat vaker dit soort plaatsen uit te lichten op mijn blog. Wie weet dat je daar een keer iets aan hebt als je op citytrip naar Berlijn gaat, of er misschien wel gaat wonen ;).

Ik trap af met een frozen yoghurt/cakepop winkeltje in Schoneberg: Miss Zucker. Met zo’n schattige, over de top inrichting steel je mijn hart wel een beetje. Bovendien liggen in het zaakje flyers voor Burlesque evenementen, waar ik altijd nog een keertje naar toe wil.


De zaak is zo fel roze dat het na een tijdje vast pijn gaat doen aan je ogen… Met een ontzettend aardige bediening, leuke zithoek en zoveel keus aan lekkere (ok, wel bijna allemaal heavily gesuikerde) hapjes een plek om even naar binnen te duiken.

 

Ik ging in eerste instantie om een frozen yoghurt te proberen. Dat is helemaal te hip hier in Berlijn, namelijk. Bijna op elke straathoek vind je wel een plek waar je het kun kopen (volgens mij is dat in Nederland onderhand ook zo?). Maar toen viel mijn oog op cakepops… Yum! Ik moet bekennen, heel soms eet ik wel iets met suiker. Voor cakepops, die voor het oog en mijn buik een feestje zijn, maak ik bijvoorbeeld een uitzondering. De exemplaren die ze hier verkopen zijn handgemaakt door een traiteur. Ietwat aan de prijzige kant, maar ik kan beloven: ze zijn goddelijk. De koffie hier is trouwens ook om over naar huis te schrijven. Goede kwaliteit!

Dus, ben je in Berlijn, wil je van de gebaande paden af en richting Schoneberg? Bezoek dan Miss Zucker op de Winterfeldtstr. 46. Het zou best kunnen dat je daar in de buurt namelijk graag naar de regionale markt op de Winterfeldtplatz wil! Ook zeker een aanrader.