BOEK – Geluk is een jurk – Cecile Narinx

In de vakantie lees ik graag ingewikkelde en filosofisch diepgaande boeken. Maar niet allleen dat. Ik lees ook graag wat lichtere boeken. Boeken die lezen alsof je tweehonderd pagina’s lang door een tijdschrift aan het bladeren bent en tegelijkertijd van alles nieuws leert.

Het boek ‘Geluk is een jurk’ van Cecile Narinx is daar een goed voorbeeld van. Het boek leest heerlijk weg. De verschillende korte columns geven allemaal informatie over hoe het er in de modewereld aan toe gaat (dat mag ook wel als de ondertitel van je boek ‘de modewereld van binnenuit’ is). Ik heb me goed vermaakt en het geval in 1 dag uitgelezen.

Bron

Vooral leuk vind ik de informatie over de levens van verschillende modefamilies/ontwerpers. Ook Ceciles persoonlijke kijk op deze wereld is de moeite waard. Het voelde voor mij alsof ik een kijkje kreeg ook in een soort sprookjeswereld. Want zeg nou zelf, hoeveel mensen krijgen een op maat gemaakte jurk van Jan Taminiau? Of heeft een interview met de familie Missoni? Of een avond in Venetiƫ met de Beckhams?

Dankzij haar scherpe pen, humor en vooral ook bijzondere ervaringen is dit boekje van Narinx een aanrader.

Toch wil ik graag een kleine kanttekening maken over een bepaald onderwerp waar de modewereld zelf ook maar niet uitgepraat raakt. De invloed van de media op het zelfbeeld van vrouwen, en het ideaalbeeld van schoonheid. Narinx haalt deze problematiek in haar boek regelmatig aan. Maar, ze lijkt geen eenduidige mening te hebben. Aan het begin van het boek zegt ze een positief zelfbeeld te hebben dankzij de bladen, want zonder hen zou ze als een trol door de stad lopen. Immers, wie moet haar anders vertellen over liftende BH’s en pincette voor het epileren van wenkbrauwen, cremes en verhullende poeders? Dit alles in het kader van ‘vrouwen met een slecht zelfbeeld zijn de oorzaak van de kritiek. Ze moeten iets doen aan hun eigen zelfbeeld en de schuld niet op de bladen afschuiven’.

Maar in portretten van belangrijke personen uit de modewereld verderop in het boek, lijkt ze juist de natuurlijke schoonheid van sommige van deze mensen te loven. Zijn onopgemaakte mensen ineens geen trollen.

Zelf vond ik het enigszins beledigend overkomen. En vroeg ik me af waarom Cecile haar eigen natuurlijke schoonheid niet kan inzien, aangezien ze zich dan ‘een trol zou voelen’? Alsof vrouwen die cremepjes en pincetten nodig zouden hebben voordat zij er niet als een trol uit zouden zien. Terwijl we in mijn ogen natuurlijke schoonheid juist moeten koesteren en accepteren. Het schoonheidsbeeld is wel degelijk iets dat door de maatschappij wordt geformuleerd, en door bladen met hun vele cosmetica-adverteerders wordt aangedikt. Wie geen BB creme gebruikt, zal nooit een egale huid hebben. En dat is een schande. Dat je niet meer onder de zonnebank kan is geen probleem, dan gebruik je gewoon bronzer (wie heeft eigenlijk verzonnen dat een blanke huid lelijk of ongezond is? Dat is een extreem Westers schoonheidsideaal dat ook pas recent zijn intrede heeft gedaan)!

Ik ben het met Narinx eens dat vrouwen met een slecht zelfbeeld daar vooral wat aan moeten doen. Maar de bladen hebben naar mijn mening zeker geen behulpzaam effect om van dit negatieve zelfbeeld af te komen. Je moet eerder een olifantenhuid kweken om niet gevoelig te zijn voor alle nutteloze cosmetica die je wordt aangepraat. Want zonder zijn we ook mooi. Zijn we onszelf. Is dat niet juist de boodschap die de bladen meer zouden moeten verkondigen?

Een quote die me overigens zeer is bijgebleven uit dit boek, en die ik graag als positieve afsluiter wil delen, is er eentje van Karl Lagerfeld: “Als je een gelukkig leven hebt en je kunt doen wat je wilt in omstandigheden waar je van houdt, dan heb je geen vakantie nodig.”

Ik droom er van dat ik ook ooit zo’n leven heb…





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *