Haar Ambitie: Gaby

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Vandaag een stuk boordevol tips voor mensen die een eigen onderneming willen starten, maar de stap toch wel groot vinden. Gaby waagde de sprong en runt inmiddels haar eigen bedrijf, Splend.

Gaby

165_165_80_1__gaby_dam_spendNa een studie Commerciële Economie kon Gaby vrij snel aan de slag voor diverse bedrijven, onder meer in Londen. Waar dit in het begin goed beviel, begon het langzaam steeds meer te wringen. Er was weinig ruimte om haar creatieve ideeën tot uitvoer te brengen. Ze voelde zich soms in het keurslijf van een grote onderneming geduwd en stuitte vaak op een muur van onbegrip wanneer zij een gek plan had of eens iets nieuws uit wilde proberen.

Al deze werkervaring zorgde ervoor dat Gaby een groot netwerk op kon bouwen. Dat, in combinatie met een goed initiatief waar nog weinigen zich aan hebben gewaagd, maakte dat ze besloot de stap te zetten om zelf te gaan ondernemen. Samen met een oud collega vormde ze een ondernemers-duo. Na veel sparren met andere ondernemers, specialisten en vakdeskundigen, om het idee te testen, bleek dat naast Gaby en haar partner, ook andere mensen wat zagen in het initiatief. Gaby waagde de sprong. Ze richtte een lean start-up op en werkte zich drie slagen in de rondte. Met Splend helpt ze bedrijven op strategisch gebied met het lanceren van nieuwe IT producten. Ze maakt als het ware de vertaalslag van technische wartaal naar begrijpbare verhalen voor gewone mensen. Continue Reading

Het huisje – Jeugdsentiment

Volgens mij ben ik erg jong om hier last van te hebben. Soms ervaar ik jeugdsentiment.  Bijvoorbeeld gisteren. Ik luisterde naar een lijst met nineties hits. Dat is vragen om problemen. Ik kroop voor even weer in de huid van de jonge, naïeve en vooral onbezorgde zweverige tiener die ik bij tijd en wijle was.

Samantha Mumba (jeej jeej jeej my love for you blabla) kwam voorbij en spontaan zag ik mezelf op een warme lente-avond samen met mijn beste vriendin zitten op een houten speelhuisje op een schoolplein. Op het dak konden  we uren te kletsen. Een uitgestorven schoolplein om ons heen. Niet eens onze eigen school, eenvoudig degene het dichtst bij onze huizen. Ik had het geluk bijna naast mijn beste vriendinnetje te wonen. We deden daar weleens grappig over. Dan belden we elkaar uren lang en zwaaiden tegelijk urenlang naar elkaar, elk vanuit ons eigen huis. Niet omdat we te lui waren om naar elkaar toe te gaan. Of misschien ook wel.
Continue Reading

Kletspraat

Het begin van weer een nieuwe week. Ze vliegen voorbij, wat mij betreft in moordend tempo. Een kleine update van mijn leven de afgelopen tijd. Dit is volgens mij een first op mijn blog. Hope you like it!

Werk

Over moordend gesproken. Op dit moment is mijn team chronisch onderbezet. Ik werk whateveryouare_congdon4gemiddeld 45 uur per week en het werk is nooit af. Life in a start-up denk ik, maar na 1,5 jaar begint het een klein beetje te kriebelen. Ik vraag me af of dit nog wel is wat ik wil. Het liefste groei ik heel hard in mijn werk. Ik pik nieuwe werkzaamheden snel op en heb dus regelmatig nieuwe uitdagingen nodig. Soms lijkt het in mijn huidige baan inmiddels alsof ik uitgeleerd ben. Alsof ik heel hard achter de feiten aan ren om het platform runnende te houden, maar qua vaardigheden niet veel nieuws meer leer. Lastig, want in essentie vind ik mijn baan super leuk en mijn collega’s heel gezellig. Hoe maak je het voor jezelf dan nog interessant als er geen ruimte is om in de breedte of diepte te groeien?

Persoonlijk

IMG_20140405_205453De afgelopen twee weken waren wat dat betreft geweldig. Ik had gezellige weekenden met mijn vriend waarin we onder anderen de tentoonstelling van Ai Wei Wei bezochten, een dagje ‘West-Berlijn’ deden (= voornamelijk rondstruinen rondom de Ku’damm, window shoppen en ons vergapen aan alle veel te rijke mensen, broodjes eten in een park) en lekker thuis bijkwamen van onze werkweek. Mijn vriend kreeg promotie op zijn werk, trots! Dus uitrusten in het weekend is een must. Daarnaast sprak ik met Eva af! Zij komt binnenkort ook permanent naar Berlijn. Ik voel een boel meet-ups opkomen. De eerste date staat al, sushi eten bij the Cube. Vrijdag was ik daar even in sushi-heaven, dat vraagt om nog een bezoek. Ik verheug me verder enorm op deze week. Mijn moeder komt een lang weekend op bezoek. Wat ben ik blij en opgelucht dat ze dat weer kan. We gaan er wat hele fijne moeder-dochter dagen van maken. Veel kletsen, lekker eten, winkelen en nog meer kletsen. Nee, niet heel cultureel verantwoord, dat halen we op andere momenten wel weer in ;-).

Gezondheid

ABM_1396590690

Ik in m’n nieuwste aanwinst: winterjas!

Zwaar kopje, is het niet. Ik ben helemaal op dreef! Sport nu zo’n vier keer per week in de sportschool bij mij om de hoek. Misschien heb ik het weleens eerder verteld, maar sporten is voor mij noodzakelijk als ‘medicijn’ voor mijn hoofd. Als ik het niet zou doen, glij ik soms af in een heel diep dal waar ik nog maar moeilijk uit kan komen. Hoe meer ik sport, hoe gelukkiger ik me voel. Mooi en handig, helemaal nu de zomer in aantocht is. Daarnaast heb ik na het voltooien van mijn 30 day yoga challenge uitgevonden hoe heerlijk dat is om de dag mee te beginnen. Kan iedereen aanraden zo’n 20-minuten sessie te doen iedere morgen. Oh of probeer Digipill app. Dat zijn meditatielessen van ongeveer een half uur. De eerste keer schrok ik me rot van het stemgeluid van de ‘host’. Alles went, inmiddels ben ik hooked.

 En voor de rest…

Ben ik bezig met het opzetten van mijn eigen project. Waar ik bijna de eerste dummies van in ontvangst mag nemen. Zodra dat het geval is, plaats ik direct een foto. Ja, ik met al mijn ontwerpkunsten heb zelf iets (heel basic) ontworpen ;-). Al mag het die naam eigenlijk niet dragen. Door dit project hoop ik voor mezelf een uitdaging te creëren die me helpt verder te groeien op zowel professioneel als persoonlijk gebied. Het geeft me nu in ieder geval veel plezier, juiste keuze lijkt me dus!

Ik ga er weer tegenaan deze week. Wat jij, nog mooie plannen?

Vrijheid, kan dat ook je ambitie zijn?

Dat er meer mensen zijn die na hun studie niet precies weten wat ze willen en waar hun ambities liggen, is me duidelijk. In Berlijn ontmoette ik Amber. Zij heeft een belangrijke stap in haar leven gezet, ze heeft namelijk haar baan opgezegd en duikt in het diepe en schreef daar een tijd geleden al over. Ze neemt ons de komende tijd verder mee in haar avontuur.

Vandaag lees je deel 2 van Ambers’ verhaal. Over vrijheid en ambitie; kan vrijheid ook een ambitie zijn?

Amber

Toen ik als 18-jarige spring in ‘t veld naar de universiteit ging, was ik ervan overtuigd binnen 4 jaar een bachelor en master diploma op zak te hebben. Zo ging dat toch immers? Nooit problemen gehad op school, zelfs behoorlijk wat minder uitgevreten dan de bedoeling was en alsnog met gemak geslaagd. Zoals zovelen van mijn leeftijd ging ik verder met de ‘logische volgende stap in mijn leven’; studeren.

30140_119716134727506_6258302_nHoeveel er veranderde in die 4 jaren die volgden op mijn eerste studiedag, kan ik nu, bijna precies 10 jaar verder, niet eens meer precies zeggen. Alles. Alles veranderde. Ik ging op mezelf wonen. Kreeg nieuwe vrienden. Ging voor het eerst in mijn leven praten met mensen die ouder waren dan ik en geen vrienden waren van mijn ouders. Vooral dat was belangrijk, denk ik nu. Ik ging steeds meer beseffen dat er geen ‘logische volgende stap’ bestaat, omdat het aan jou is om te beslissen wat je gaat doen. Of dat nou jongleren in het circus of een medicijnen studie van 10+ jaar is. Soms wou ik dat ik dat veel eerder had geleerd en écht was gaan jongleren in een circus. Ik geloof dat dit het moment is waarop we werkelijk onze eigen ambities ontwikkelen. Continue Reading

Office van Babel

Ciao, bonjour, ola, hi, Morgen, hoi! Soms weet ik even niet meer welke taal ik nu weer uit het talenkabinet in mijn hoofd moet trekken. Het is nog een geluk dat er geen Chinees bij me op kantoor werkt – alhoewel, een ni hao kan er ook nog wel vanaf. Werken op een internationaal kantoor zorgt er voor dat je soms even helemaal in de war bent met je woorden.

Als talenknobbel vind ik niets heerlijker dan een vreemde taal leren. De woorden tot me nemen, mijn hoofd op een andere manier laten nadenken over zinsconstructies en uitspraak. Iedere dag op kantoor is wat dat betreft een feestje. Ik schaaf mijn Franse luistervaardigheid bij, ik word met de dag vloeiender in Engels (en het verstaan van Ierse dialecten). De eerste woorden Italiaans heb ik mezelf eigen gemaakt met dank aan de collega’s die links van me zitten – een team vol temperamentvolle en luidruchtige uitbundige Italianen. Oh ja, en de ongeveer 80 Duitse collega’s doen ook een duit in het zakje – nee hoor, het geeft niet dat je vergeten bent dat ik een Nederlander ben en de voertaal op dit kantoor Engels is, je Duits versta ik inmiddels prima. Maar ik geef nu wel antwoord in het Nederlands, ok?
Continue Reading

Het belang van een hobby

Ik verslik me in mijn havermoutpannenkoekje als ik de mail lees. De comment-functie op mijn blog is uitgeschakeld vanwege een spamaanval. Wat?! Maar hoe moet dat nu? Het is zaterdagochtend en op dat moment weet ik zeker dat dit probleem op z’n vroegst op maandag verholpen zal zijn. Met een zuur gezicht schuif ik de computer opzij. Dan maar geen blog vandaag.
Continue Reading

Haar Ambitie: Natasja

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Natasja schreef voor deze special een gastblog over haar ambitie voor 2014. Een persoonlijk verhaal dat mijzelf erg nauw aan het hart staat, en waar ik me goed in kan vinden. Ik ben benieuwd wat jij er van vindt!

Haar Ambitie: Natasja

Ambitie. Het streven naar carrière maken en vaak in een adem genoemd met “zucht, dorst naar eer of roem”. Persoonlijk snap ik dat wel: ik associeer ambities altijd met grootse plannen. Met mensen die weten wat ze willen, alles opzij zetten om een mooi doel te bereiken. Slimme plannen uitvoeren en die weten om te zetten in een eigen onderneming, goedlopende zaak of andere succesvolle invulling. Maar ik associeer ambitie ook met meer, groter, beter. Dat botst nogal eens met mijn karakter. Niet dat ik geen ambities heb, maar de immer kritische twijfelaar in mij is moeilijk tevreden te stellen. Het is namelijk nooit goed genoeg.
Continue Reading

Jouw leven doet er (niet) toe

Als ‘worstelende’ twintiger stuitte ik gisteren op een artikel met 10 levenslessen van een net-dertiger. Hoe de auteur zich anders zou gedragen als hij zijn twintiger jaren opnieuw zou kunnen beleven. Het resultaat: een rij eye-openers. Niet per se vernieuwend, wel een goede wake-up call.

deal-with-my-life-gif

Met name punt 6 bleef bij me hangen; ‘The world doesn’t care about you’.
Dit moet je niet op een al te negatieve manier opvatten. Mensen geven om elkaar en zelfs in de meest verre oorden zul je op wildvreemden terug kunnen vallen (ook 1 van de lessen). Maar in the greater scheme of things, doe je er niet toe. Continue Reading

Een net – emigratietip

Op 1 april werk ik een jaar in mijn huidige functie. Dat maakt dat ongeveer om deze tijd, een jaar geleden, ik te horen kreeg dat ik naar Duitsland zou verhuizen. Het zou het begin betekenen van een bewogen periode, waarin ik de keuze maakte voor een leven in een andere stad waar ik maar moeilijk aan kon wennen.

Vorig jaar maart was de keuze vrij eenvoudig. Of solliciteren naar een baan in Berlijn, of mijn baan verliezen. Ondanks dat ik mijn zinnen had gezet op emigreren naar China binnen afzienbare tijd, besloot ik om de gok te wagen. Berlijn, ik had er nog nooit aan gedacht naar die stad te verhuizen. Maar toen kreeg ik de baan en kwam alles in een stroomversnelling terecht. Binnen een maand had ik Amsterdam verruild voor Berlijn.

Van de week sprak ik een collega die nog niet zo lang geleden is verhuisd naar Berlijn, ook voor een baan bij hetzelfde bedrijf. Het viel haar wat zwaar. Niet dat het niet leuk is, maar het is ineens wel heel ontworteld. Al je vrienden, activiteiten, sociale contacten en vaste hangplekken verdwijnen. Het is hard werken om dat in een nieuwe stad op te bouwen. Zeker als je daarnaast 40 uur per week werkt (of meer).

Ik ben gelukkig in deze stad, ze voelt als mijn thuis. Maar ook voor mij is er nog steeds dat gat. Mijn sociale leven is vrij rustig. Buiten mijn collega’s en incidenteel wat Nederlandse contacten in Berlijn ben ik best op mijzelf aangewezen. Dat krijg je met werktijden waar bijna niets omheen te plannen is. Een bewuste keuze voor nu, want als workaholic vind ik het prima om mij overdag te storten op mijn baan en ‘s avonds en in het weekend op side projects.

Wel ben ik een les rijker. Mocht ik weer naar een nieuwe stad verhuizen, of iemand anders spreken die op dat punt staat, zal ik altijd op het hart drukken om eerst een tijdje niets te doen. Door de stad te dolen. Favoriete hotspots te ontdekken. Een fijne hobby uit te zoeken,  of een intensieve talencursus te volgen. Naar meetups te gaan voor expats en meetups met locals, om zo nieuwe wortels te groeien in je nieuwe stad.

Dat is wat mij betreft tip nummer 1 voor toekomstige emigrees. Geef jezelf de tijd om te aarden in de nieuwe stad, om aan een sociaal (vang)net te bouwen.

Wat jij? Zijn meer van dit soort tips leuk trouwens?

Haar Ambitie: Liselore

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Vandaag is Liselore (28) aan het woord. Een aangeboren afwijking en de operaties die het gevolg zijn, zorgen er voor dat zij haar ambitie duidelijk in het vizier krijgt.

Haar Ambitie: Liselore

LiseloreIk ben Liselore en 1 maart vierde ik mijn 28e levensjaar. Ik ben een (dag)dromer, een kat uit de boom kijker, een lachebek, een perfectionist en een fanatiek aanhanger van ‘toeval bestaat niet’. In 2012 studeerde ik af als Cultureel Antropoloog (BSc) en sinds kort ben ik eindredacteur bij de webredactie van de Antropologen Beroepsvereniging. Daarnaast blog ik op Lizlohren.nl.

Zo op het eerste gezicht zie je het niet, maar op dit moment herstel ik van een operatie aan mijn rechterheup, van vorig jaar april. In oktober 2011 werd ik ook al geopereerd, aan mijn linkeronderbeen. Na deze eerste operatie heb ik zeven maanden ‘rondgelopen’ met een ilizarov-frame; een rvs stellage om en door mijn been waar heel geleidelijk een standscorrecties aan het bot mee uitgevoerd werd. Er staan nog meer operaties op de planning voor de komende twee jaar. Na die periode kijk ik terug op (minstens) vijf jaar aan operaties, ziekenhuisopnamen en lange revalidatieprocessen. Telkens moet ik opnieuw leren lopen.
Continue Reading