Eventjes persoonlijk doen

Zaterdag gooide ik mijn blog open voor vragen van jullie. De roep om meer over Berlijn kwam duidelijk naar voren. Geen zorgen, ik werk er aan. Momenteel zelfs aan een filmpje (niets spectaculairs, wel leuk, maar dat zie je hopelijk morgen). Danielle van Food, Love and Happiness stelde me een bijzondere vraag waar ik graag op terug wil komen.

Ik vind het wel interessant om te weten wat je tot zo’n open en spiritueel persoon gevormd heeft. Wellicht gewoon een persoonlijkheidsdingetje, maar ik kan me goed voorstellen dat er een bepaalde gebeurtenis is geweest die voor een bepaald perspectief heeft gezorgd. Ik vind het namelijk altijd mooi welke onderwerpen jij aanstipt en hoe je mensen aan het denken zet, kijk alleen al naar het succes van je Maand van de Jonge Vrouw-tag, zo veel mensen deden mee. Waar komt jouw openheid, positiviteit, rust en kracht vandaan?

Allereerst; bedankt voor het compliment, fijn om te horen dat ik rustig en positief overkom. Laat ik eerlijk zijn (want ik ben nou eenmaal open haha), ik denk dat ik zeker niet de rustigste persoon op deze aardbol ben. Plus ik kan heel goed zwartkijken! En piekeren…

mind

Dat piekeren is dan ook meteen wat er voor zorgt dat ik over zo veel onderwerpen heel lang heel diep na kan denken. Vroeger deed ik dat alleen in mijn hoofd. Nu heb ik de luxe om dat te kunnen delen op mijn blog. Ik vind het heerlijk, want het zorgt er voor dat ik mijn eigen gedachten beter kan ordenen. Daarnaast hoop ik dat het anderen helpt om dat ook bij die van hen te doen. Al van jongs af aan hield ik dagboeken bij. Stapels vol heb ik er. Allemaal volgeschreven met mijn overpeinzingen. Ik dacht altijd al na over het leven.

Totdat het nadenken ineens heel negatief werd. Nu ben ik een stuk positiever en vrolijker dan toen ik jonger was. Ik heb weleens kort geschreven over mijn tienerjaren. Nu vind ik het eerlijk gezegd steeds lastiger om daar open over te zijn. Het is inmiddels zo veel jaren geleden dat ik ‘last’ had van mezelf (4 jaar…), dat ik me soms niet meer hetzelfde meisje voel als wie ik toen was. Jarenlang heb ik therapie gehad. Van alles en nog wat werd in mijn figuratieve rugzak gestopt. Ik wist niet goed wie ik zelf eigenlijk was, vloog tegen de muren op van angst en had irrationele gedachten. Zag het soms zo niet meer zitten dat ik wilde stoppen met leven. Stak drukke straten over expres zonder uit te kijken voor het verkeer. Ging de deur uiteindelijk niet meer uit. Dat voelt nu als een ver van mijn bed show. Gelukkig.

Die periode in mijn leven heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Nu was ik altijd al een denker, maar door alle therapie die ik volgde werd ik gedwongen om mijzelf uit te vogelen (en snel een beetje…). Over mezelf te leren. Misschien belangrijker; mezelf in toom te leren houden en te ontdekken hoe ik ‘werk’.  Na zeven jaar therapie had ik mezelf redelijk doorgrond. Daarnaast hebben mijn ouders me altijd ingeprent dat al die ‘foutjes’ mij niet tot een ‘gek’ maakten. Er bovendien geen moment op de dag te bedenken was waarop ik niet bij ze aan kon kloppen om te praten. Mijn moeder heeft hele goede antennes voor wanneer ik ergens mee zit. Daarmee haalde ze me uit mijn schulp. Ook mijn vriend heeft die houding. Liever praten dan opkroppen. Zij hebben mij door deze periode heen gesleept.

Ik voel me krachtig nu, op de meeste dagen. Zou het ook fijn vinden als ik op mijn blog zo overkom. Alle ‘levenservaring’ die ik op heb gedaan in die turbulente jaren deel ik graag, in de hoop dat anderen er ook iets uit kunnen halen. Die openheid, die hou ik vast. Want dit ben ik, dit is mijn verleden.

Zo, ik hoop dat de vraag op deze manier een beetje beantwoord is. Mocht je naar aanleiding hiervan nou vragen hebben, stel ze graag :).

 





Image Map
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Anne

22 Comments

  1. Mooi geschreven en mooi dat je dit deelt. Voor mij heel herkenbaar, dus fijn om ook eens het verhaal van een ander te horen :)

  2. Wauw, erg mooi geschreven. Hier nog een denker met stapels dagboeken. Het is bij mij niet zo heftig, maar ook ik ga nog steeds eens in de twee weken naar iemand toe om te praten. Ik ben ook een zwartkijker, en dat heeft me erg in de weg gezeten en dat doet het nu nog steeds tot op zekere hoogte. Ik ben pas negentien, en ik denk ook dat al dat zwartkijken en die onzekerheid een beetje bij mijn leeftijd hebben gehoord. Nu voel ik dat ik wat sterker in mijn schoenen ga staan en echt al wat volwassener word. Ik hoop dat het alleen nog maar leuker, fijner en beter wordt voor je! Veel liefs, Stella.

    • Bedankt Stella. Ik hoop dat dat voor jou ook het geval zal zijn. Zo’n periode is bij veel mensen denk ik onderdeel van opgroeien, uiteindelijk kom je er vaak sterk uit :)

  3. Wat knap om dit zo op te schrijven! Ik denk dat ik steeds negatiever ben geworden sinds mijn hele -kleine-kinderjaren, dus nu wil ik dat graag weer veranderen.

    • Ja, dat gaat denk ik vaak zo. Je jonge onbezonnenheid verdwijnt als je ouder wordt. Dan zie je ineens veel meer beren op de weg. Dat is iets waar je mee om moet leren gaan, dat kost wat tijd en moeite. Maar uiteindelijk is opgroeien wat mij betreft juist iets heel moois.

  4. Wouw herkenbaar! En mooi verteld.

    Ik word altijd een beetje verdrietig als ik mijn dagboeken van de afgelopen jaren doorlees. Maar ik ben er ook van overtuigd dat alles wat we meemaken ons vormt & sterker maakt, en waar er een tijd was waarin ik alleen maar wilde verdwijnen, zou ik tegenwoordig voor geen goud meer iemand anders willen zijn. En ik denk dat ik dat huidige gevoel van geluk niet had kunnen ervaren wanneer ik mijn ‘donkere periode’ niet gehad had (geldt voor mij persoonlijk — wil absoluut niet beweren dat het goed is voor iedereen om je een tijd ontzettend klote te voelen!).

  5. Ja, wat mooi en ook zeker herkenbaar. Ik ben altijd een piekeraar geweest en dat kwam in mijn tienerjaren ook behoorlijk heftig tot uiting. Ik sta er nu eigenlijk een beetje hetzelfde in als jij, lijkt het. Bijzonder!

  6. Mooi verhaal. Ik herken mezelf er ook wel een beetje in. Niet dat ik een nare periode in mijn leven heb gehad (nou ja, iedereen heeft wel zulke momentjes natuurlijk, maar ik heb het niet extreem), maar wel dat ik ook een denker en een redelijk rustig persoon ben.

    Ik heb je blog net ontdekt en vind het heel leuk. Jij volgt mij op bloglovin’, zodoende kwam ik hier terecht. Ik heb je zeker terug gevolgd hoor :)! Ik ga voortaan je verhalen volgen.

    Wat tof dat je in Berlijn woont! Ik was er in september een weekend naartoe en vond het echt een heel leuke stad.

  7. Ha zo veel aandacht voor m’n vraag had ik niet verwacht;) Maar mooi om te lezen! Ik wist dat je een hele goede band met je ouders hebt, uit je stukjes in de tijd van de maand van de jonge vrouw, dat ze jou altijd heel positief benaderd hebben en vrij hebben gelaten, fijn gevoel lijkt me dat. Lastig hoe je met jezelf in de knoop hebt gezeten, klinkt als hele moeilijke jaren, waar ik me gelukkig niet zo in kan herkennen. Niet dat ik een fijne jeugd heb gehad (alles behalve dat), maar toch op een andere manier. Ik had al het vermoeden dat er een verhaal achter zat, de wijze waarop je schrijft ‘ademt’ voor mij levenservaring en persoonlijkheid. Dat is altijd het gekke he, zoals ik hier ook in de comments lees, de moeilijke tijd maakt wel dat je jezelf beter kunt waarderen nu, en vaak trotser op jezelf kunt zijn. Ik gun ook niemand een moeilijke tijd, maar toch heb ik altijd diep respect voor de mensen die er sterker uitkomen.

  8. Prachtig geschreven. Knap dat je er zo open over durft te zijn. Maar ik ben het helemaal met je moeder eens: iedereen heeft wel iets. Ook al lijkt het soms van niet. Ieder persoon is gewoon zó de moeite waard. Al zien we het soms zelf niet helemaal :)

  9. Wow, ik vind het altijd knap hoe jij zo iets heftigs zo mooi kan omschrijven. Fijn om te lezen dat je je niet meer herkent in dat meisje. En dat je van die lieve mensen om je heen hebt die er altijd voor je zijn. Mooi dat je dit zo deelt!

  10. Zo herkenbaar. Ik zit er nog middenin (paniekstoornis). En hoop er ook sterker uit te mogen komen.

  11. Op mij kom je zeker krachtig en open over, zo ook in dit stukje! Fijn dat je dit deelt, het is herkenbaar maar blijft toch ook heel persoonlijk. Mooi ook dat je de juiste mensen om je heen hebt, dat is altijd bijzonder prettig :)

  12. Jeetje Anne, ik ben er even stil van. Wat mooi hoe je dit hebt opgeschreven. En wat bijzonder hoe je nu leeft/denkt.

  13. Wauw, knap geschreven Anne! En mooi dat zulke ervaringen je maken tot de krachtige persoon die je nu bent. Want zo kom je op mij over, en dat versterkt het schrijven van deze blog natuurlijk ook. Fijn dat je zo goed gesteund bent en wordt door de liefste mensen om je heen. Dat is zo belangrijk! Ik vind het mooi hoe open je blogt. Blijf dat vooral doen!
    (en omdat ik je blog zo graag lees sta je binnenkort bij mij op m’n favorieten lijstje)

  14. Heftig onderwerp, maar mooi geschreven zeg!
    Ik herken het heel erg, het is één groot gat voor mij op het moment, maar met therapie e.d. hoop ik eruit te komen! :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *