Kom je ook?

welcome_picture.jpg

Lieve lezer,

Misschien is je opgevallen dat het erg stil was de afgelopen tijd op 24 lentes. Dat komt, naast mijn RSI arm, omdat ik hard bezig was met mijn nieuwe project, een Engelstalige blog. Een stukje uit het eerste artikel, dat vandaag daar live is gegaan:

So today is the day. At least, for me it is. After blogging in Dutch for almost 2 years (http://24lentes.nl), I decided it was time to move on. Not only did I feel the need to change the language of my blog, the direction also needed to become more focussed.

For about a month I did some serious soul-searching, looked at my best articles, tried to find what I like the most about blogging… And that’s when Quarterlife Adventures was born…

Voor de rest van het artikel verwijs ik je graag naar Quarterlife Adventures! 24 Lentes blijft gewoon live staan, zodat je bijvoorbeeld alle Ambitie interviews nog terug kunt lezen. Wie weet dat ik over een tijdje ook weer fijn hier verder ga schrijven, maar voor nu richt ik me volledig op een nieuwe uitdaging. Kom je ook mee?! (de bloglovin feed van 24 lentes zal je voortaan updates op quarterlife adventures laten zien).

Haar Ambitie: Vanessa

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Ik interviewde Vanessa over haar ambitie en haar eigen bedrijf, Reisgraag.nl,

Vanessa 

 

4De passie voor reizen was er altijd al (Vanessa heeft een toerisme opleiding afgerond), maar pas op een reis vlak voor haar afstuderen kwam Vanessa op het idee om een website te beginnen: reisgraag.nl. Een website met inspiratie voor je vakantie en informatie en ervaringsverhalen over reisorganisaties.

 

“Wat begon als een hobbysite groeide ineens uit tot meer toen adverteerders aan kwamen kloppen. Reisorganisaties bleven achter wat internetaanwezigheid betrof en daar speelde Reisgraag op het goede moment op in. Na mijn toerismestudie was ik begonnen aan een marketingopleiding en viel het reisidee wat weg. Tot Reisgraag in me opkwam!”

 

Na twee jaar was de site zodanig gegroeid dat Vanessa er full-time mee bezig kon gaan. Haar vriend sloot niet veel later aan als programmeur. Nu werken ze samen met in totaal drie vaste werknemers en twee stagiairs op hun kantoor. Erg fijn, vind Vanessa, zeker sinds zij en haar vriend ouders zijn geworden van een tweeling. De werkdagen verdelen Vanessa en haar vriend zo, dat ze veel tijd met hun kids door kunnen brengen.

 

Voordat Vanessa full-time aan de slag kon met de site, combineerde ze een baan als intercedent met haar werk voor reisgraag. In de afgelopen jaren volgde ze allerlei extra opleidingen en cursussen om haar kennis bij te spijkeren en te verbreden. Een adwords cursus, een Adobe cursus etc. “Je kunt na je studie altijd nog doorleren. De richting die je op wilt komt vaak dan pas om de hoek kijken. Vanuit daar blijf je verder bouwen aan jezelf”.

 

Reisgraag loopt goed en Vanessa zit nog vol andere zakelijke plannen. Ze biedt op meer paarden, een wijze les die ze ook anderen op het hart wil drukken. “Daarnaast is het van belang altijd af te gaan op je eigen onderbuikgevoel. Je moet op jezelf durven vertrouwen , zeker als je begint met het aannemen van stagiairs of vaste werknemrs. Zorg ook dat je het naar je zin hebt op het werk. Het cliche is echt waar, dan voelt het minder als werk!” Een belangrijke levensles die Vanessa heeft geleerd dankzij reisgraag.nl is dat je dingen moet laten gebeuren zoals ze gebeuren, alles kan zomaar ineens anders lopen dan je had gedacht. Dat is tegelijk ook de lol van het leven.

 

Voor Vanessa staat vast dat zij niet meer voor een baas wil werken, tenzij deze haar enorm veel vrijheid kan bieden. Ze heeft de gebieden waar haar passie ligt ontdekt, de online- en reiswereld. Het liefst zou ze uiteindelijk daarnaast met haar gezin in een eigen boerderijtje wonen, met paardjes, “daar was ik vroeger al gek op! Ik kwam eens op een boerderij met van die ramen tot op de grond. Daar zag je die paardjes buiten in de wei vrolijk rondrennen. Ja dat lijkt me wel wat. Nu hebben we alleen een kip, ook leuk, maar nog geen boerderij-gevoel. Wie weet wat de toekomst brengt!?”

 

Vanessa, bedankt voor het leuke gesprek en voor het delen van jouw ervaringen. ik hoop dat je jouw droom kunt verwezelijken en je eigen business kunt combineren met een leven in een mooie boerderij!

Vliegangst

homealonewithabigscream

Alle stukken over sterke mensen en living up to your full potential ten spijt kostte het mij tot ver in mijn twintiger jaren om tot de realisatie te komen dat het toegeven van je eigen zwakheden ook een tegen van kracht is. Let me explain…

Jaren vloog ik op een combinatie van valeriaan, johannesbloesem, nachtjes van nauwelijks 1 uur slaap en voor de zekerheid een lege maag. Deal with it, dacht ik. Dit gaat niet veranderen. Een vliegtuig is het veiligste vervoersmiddel dat we hebben. Vliegen kan ook leuk zijn, ik schreef er al eens over. Maar dat tegen mezelf zeggen helpt vaak niet. Het knaagde aan me. Wat ben ik een slapjanus. Waar is mijn rationaliteit gebleven? Het is juist belangrijk ook toe te kunnen geven dat je ergens niet zo goed in bent. Nou, dat heb ik duidelijk met vliegen. Continue Reading

Citytrippin’ – Wroclaw

10339694_10203021743279048_1858721714353979330_n

2 steden
3 dagen
11,5 busuren

And we loved it. Twee weken terug vertrokken mijn BF en ik op een lang weekendje Polen. Polen, wat moeten we daar nou? Tsja, het is zo ongeveer om de hoek van Berlijn en ik was er nog nooit geweest. Nu moet ik zeggen dat het land of haar steden niet echt tot mijn verbeelding spraken zoals Parijs of Barcelona dat bijvoorbeeld doen, maar ok we gave it a go.

De reis ging eerst naar Wroclaw. Met jawel, de Polskibus. Nadat we uitgelachen waren over de naam en het belachelijke logo (een soort dolgedraaide gans), bleken de prijzen zeer gunstig. Kijk, daar houden wij Nederlanders van. Continue Reading

Ook dit is Berlijn

Een groepje mannen met grote tassen springt de metro in net na het fluitsignaal. Snel halen ze meegenomen instrumenten uit de tassen en beginnen te spelen. De radio/cd-speler zetten ze iets te laat in. Het is een vrolijk geheel. Een echte straatmuzikantenband. Behalve dat de instrumenten zwaar gehavend zijn en de muzikanten ongewassen.

Naast hen zit op een metrostoeltje nog een ongewassen figuur. Eeen flesje bier in de ene, en boek in andere hand. Het is een dikke pil, hij heeft het boek bijna uit. Tussen zijn benen staat een tas met vrolijke roze print. Er in zitten al zijn bezittingen. Ik zie het bierflesje langzaam kantelen. Hij valt in slaap. Mensen schuifelen zo ongemerkt mogelijk alvast aan de kant voor de bierstroom die ze verwachten, maar de man schrikt op. Neemt een slok van zijn bier en leest verder. Dat kan aleen in Berlijn.

Op een metroritje van twintig minuten zijn er ook nog drie straatkrantverkopers voorbij gekomen. Allemaal vragen ze om een kleine Spende, of een beetje eten of drinken. Als je weleens in Berlijn bent geweest is dit je misschien niet vreemd.

Ook dit is Berlijn. Naast al het romantische gezwijmel en hippe geneuzel is dit een hele arme stad. Een stad (nog) zonder minimumloon, een stad waar niet iedereen te eten heeft, een sociaal vangnet heeft of weer uit de goot kan klimmen. Lees bijvoorbeeld dit artikel over daklozen in Berlijn.

Met het aantal dak- en thuislozen groeiende worden er creatieve manieren gezocht om op te vallen tussen alle anderen. De toneelstukjes worden groter en de straatmuziek uitbundiger, de toespraakjes zieliger. Waarschijnlijk is het de waarheid. Ik kan die maar moeilijk accepeteren. Soms, soms vind ik Berlijn dan maar een gekke stad.

*Dit bericht verschijnt met dank aan de tik-kwaliteiten van mijn BF

Hun Ambitie: De Groene Meisjes

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Ik interviewde Merel en Jamie, ook bekend als de Groene Meisjes, over hun ambitie om de wereld een stukje groener te maken!

 De Groene Meisjes

 

degroenemeisjes2In oktober 2011 ontstond de blog van Merel (27) en Jamie (23), degroenemeisjes.nl. Een blog over groen leven op een leuke manier. Ze konden alleen maar dromen dat hun blog zo’n succes zou worden als ze op dit moment is. “Toen we begonnen met bloggen bleek snel dat we een soort gat in de markt opvulden. We merkten dit op en maakten daar gebruik van. We hebben ons volledig op de blog gestort en haalden vanaf het begin alles er uit wat er in zit. Je weet nooit van tevoren of iets een succes wordt of niet, maar wij hadden er vanaf het begin een goed gevoel over.”

 

Degroenemeisjes.nl is inmiddels uitgegroeid tot de grootste Nederlandstalige blog over een groen(er) leven, dankzij zowel het zakelijke, als creatieve talent van de meiden. “Door onze blog hebben wij onszelf kunnen ontwikkelen op verschillende gebieden. In ons beiden schuilt blijkbaar een ondernemer, maar dat wisten we toen we hier mee begonnen helemaal niet. Daar zijn we de afgelopen jaren in gegroeid.” De meisjes werken naast hun blog ook gewoon nog. Jamie werkt bij de fairtrade winkel WAAR en Merel werkt in het onderwijs. Geen eenvoudig klusje om te combineren als je het mij vraagt, maar het gaat ze goed af.

 

Aan inspiratie hebben de meiden geen gebrek. Deze halen ze bijvoorbeeld uit kleine dingen, het nieuws en de mensen met wie ze in contact komen dankzij de blog. Een open houding is ook belangrijk, altijd in zijn voor iets nieuws. Rolmodellen hebben de ze beiden zeker. Actrice en schrijfster Sanne Vogel bijvoorbeeld en Marieke Eyskoot, ethical fashion expert en bekend van www.talkingdress.nl. Ook de Amerikaanse Isa Chandra Moskowitz, auteur, columnist en oprichtster van de Post Punk Kitchen website (vegan bakken en koken), is een inspiratiebron voor Jamie en Merel.

 

Ik ben zelf onder de indruk van wat de twee hebben bereikt met hun blog, iets waar ze volgens mij best heel trots op mogen zijn. Ik vroeg ze of zij dat zelf ook zo zien. “Wij zijn trots op het feit dat we geheel op eigen kracht en door altijd onszelf te blijven, zoveel mensen weten te inspireren. Ook zijn we er trots op dat we onszelf blijven ontwikkelen en open staan voor feedback. We blijven de blog naar een steeds hoger niveau tillen. Het enige lastige waar we soms mee te maken krijgen, is het tijdgebrek. Het is noodzakelijk voor ons om te blijven werken naast de blog, om in ons levensonderhoud te kunnen voorzien. Maar we klagen niet, dit is voor nu nou eenmaal de realiteit. Wie weet wat de toekomst brengt!”

 

De groene meisjes zitten niet stil, ze blijven hun blog continue verder ontwikkelen. “We hopen te bereiken dat we het grootste groene blog van Europa zijn, zodat we niet alleen in Nederland, maar op veel meer plaatsen, mensen kunnen inspireren een beetje groener in het leven te staan. We dromen er van om van het bloggen en alles wat daar nog naast zal komt, onze baan te maken. Daarbij denken we bijvoorbeeld ook aan een eigen eerlijke kledinglijn of vegan productenlijn als aanvulling op de blog. Maar een boek, een eigen televisieprogramma, of het houden van lezingen overal en nergens behoren ook tot de mogelijkheden wat ons betreft. Onze toekomstplannen zijn heel uiteenlopend maar allemaal vanuit de essentie van onze boodschap: groen leven op een leuke manier.”

 

Ik vroeg Jamie en Merel welke tips ze andere ambitieuzen mee zouden geven: “heel cliché, maar wat we zouden willen meegeven is het volgende; kopieer niet van een ander, maar zet je eigen ding neer. Dat hebben wij ook gedaan en dat werkt het allerbeste. Eigenheid is heel belangrijk, mensen prikken er zo doorheen als je hier niet trouw aan bent.”

 

Mooi gezegd dames! Bedankt voor jullie tijd en het inspirerende interview. Nog niet bekend met de Groene Meisjes? Ik zeg: ga ze als de wiedeweerga volgen! (Oh en hun ontbijt e-book kan ik ook alleen maar aanraden. Ineens zijn voor mij boterhammen met kaas of een bordje eenvoudige havermout geen optie meer… Het kan zo veel lekkerder!)

My job rocks – Blogger Event

P1040475

Als Nederlandse blogger woonachtig in Berlijn heb je dit niet zo vaak – blogger events. Hoe fijn is het dan dat ik bij DaWanda werk en mijn Duitse collega’s regelmatig blogger events organiseren? Afgelopen vrijdag was het launch event van het Spring LoveMag. Een magazine vol toffe producten dat DaWanda Duitsland een aantal keer per jaar uitbrengt. Internationale bloggers en journalisten waren uitgenodigd om dit te vieren. Daarnaast kon iedereen ook voor het eerst onze vernieuwde Snuggery bezoeken.

Samen met Eva en Emma maakte ik de Snuggery onveilig. We versierden cupcakes, aten ze uiteraard ook op, poogden een bloemenhaarband te maken maar waren te laat – alle bloemen op en Eva en Emma gaven een draai aan de tombola (als ik nou niet bij DaWanda werkte… You get my point ;-)) Een geslaagd event! Hieronder wat foto’s.

Processed with VSCOcam

Tadaaa het LoveMag!

 

Processed with VSCOcam

Met z’n allen aan de bloemenkransen

 

Processed with VSCOcam

Kick-ass cupcakes van Eva en Emma

 

P1040469

Aan eten en drinken geen gebrek – gelukkig ;-)

20140516_182226

P1040478

Tombola tijd! Uiteraard allemaal DaWanda goodies in de prijzenpot

 

20140516_183831

Zoals al deze babes. Love it.

 

Normaal ben ik niet zo van de uithangborden voor mijn eigen werk op deze blog. Maar ik maak een uitzondering. Ben jij ooit in Berlijn, wil je graag een toffe hotspot bezoeken of misschien zelfs een DIY workshop meedoen? Kom naar de DaWanda Snuggery! Een conceptstore/cafe (met macarons en cupcakes, duh)/eventlocatie. Oh en als je langskomt, stuur mij een mailtje, wie weet kunnen we samen koffie drinken!

 

Het leven is een apenkooi

Weet je nog die hinkelpaadjes die je vroeger deed? Van die paadjes met keurig 1 tot 10. Of 20, voor de ambitieuzere onder ons. Een duidelijk begin en einddoel. Dat is dus je leven van baby af aan tot het einde van de universiteit/vervolgopleiding. Heel fijn. Richt je ogen op de heilige graal en gaan met die banaan. Mensen langs de zijlijn staan te juichen met elke stap die je dichterbij komt en kunnen je zelfs nog een steuntje geven als je jouw evenwicht verliest.

Sprong na sprong kom je dichter bij het einddoel. Een geleerd hoofd en goede manieren. Een zogenaamde volwassene die snapt hoe de wereld werkt.

Maar daarna. Daarna is het hek van de dam. Daarna begint het blijkbaar pas. Hoe kon ik dat nou weten? Ik dacht altijd, na dat ene hinkelpad komt er gewoon een volgende. Tot 100 of zo. Met nog steeds die juichende mensen, die duidelijke einddoelen, die elkaar opvolgende tegels en vrienden die je in evenwicht houden.

neilP_zps8242c1b4

Blijkt het ineens één grote apenkooi te zijn. Ja, het leven is een apenkooi. Een groot doolhof met overal hindernissen en obstakels, onontgonnen paden. Diepe valkuilen. Jagers die achter je aan komen. Verlossers die uit het niets opduiken als je gevangen zit in je eigen situatie. Maar die verlossers, die zijn er dus niet altijd hè. Dus in principe, ben je alleen bezig om je een weg te banen door… Iets? Want waar gaat dit heen? Als ik denk aan de apenkooien die wij vroeger op school hebben wil ik onder mijn deken kruipen in een hoekje van mijn bank. Want, een rondje.

Een.

Rondje.

Als het leven al een apenkooi moet zijn waarbij je zo vaak de weg kwijt raakt en geen einddoel in zicht hebt of duidelijke paden voor ogen, dan toch graag wel eentje als een olievlek. Groter en groter, net zoals in die computerspelletjes waar je steeds meer van de wereld kunt veroveren. Je ziet het niet, maar daar in die zwarte leegte liggen spannende nieuwe onontdekte gebieden. Mooie avonturen liggen te wachten om te worden beleefd.

Ja. Het leven is een grote apenkooi. Ik speel nog maar lekker verder.

Haar Ambitie: Iris

Ambitie. In ieder van ons schuilt een doel waar we naar streven, een droom die we graag verwezenlijken of een ideaal dat we werkelijkheid willen maken.  In de serie ‘Mijn Ambitie’ vertellen echte mensen hun verhaal. Ter inspiratie, lering en vermaak! Iedere week verschijnen er meerdere nieuwe artikelen online. Voor een overzicht kun je hier terecht.

Ik interviewde Iris over haar ambitie om naar Indonesië te gaan en daar weeshuizen te bezoeken, om vervolgens op langere termijn misschien permanent daar heen te verhuizen om kansarme kinderen te helpen.

Iris

Iris, vertel eens kort wat over jezelf.

SONY DSCIk ben dus Iris. Ik ben 23 jaar en ik studeer Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Ik zit in mijn derde jaar en loop dit jaar stage bij jeugdzorg op een leefgroep waar negen jongeren in de leeftijd van 13 t/m 16 jaar wonen. Deze jongeren wonen hier omdat zij niet meer thuis kunnen wonen vanwege hun gedragsproblemen en/of vanwege hun ouders die (nog) niet beschikken over voldoende opvoedingsvaardigheden.
Continue Reading